Banner

Hitman

1.0
Peter De Backer - 04 december 2007





Met Timothy Olyphant, Dougray Scott, Olga Kurylenko, Ulrich Thomsen, Robert Knepper e.a.

'Geef ons een populaire game en we zullen er een pokkefilm van maken!' Hollywood houdt van snelle cash en er is niks dat zich nog sneller van de snertband laat rollen dan een banale computergameverfilming waar zelfs de fervente joystickrukkers hun neus voor ophalen. 'Mario Bros', 'Resident Evil', 'Tomb Raider', 'Doom', allemaal geliefde generatiegames (zucht, die eerste paddestoelervaring bij Mario, ik zal ze nooit vergeten) die de meest luizige behandeling kregen van mensen die denken dat ze een makkelijke doelgroep de meest hersencelvernietigende onzin kunnen aansmeren. Waar ze meestal ook in slagen, natuurlijk. Aldus werd 'Hitman', een weinig vernieuwend maar sfeervol third person-shooterke, aangepakt door een kliekje onwetende flurken, die er een veel te serieuze, van de hak op de tak springend en totaal miscast Jason Bourne-afkooksel van maakten. Allemaal onder het alziende oog van Franse crapgoeroe Luc Besson, die er een apocalyptische weddenschap op nahoudt om de kelders van Hollywood te overtroeven met de grootste prefab-bullshit die hij keer op keer blijft financieren. Stop maar Luc, je hebt al lang gewonnen.

Timothy Olyphant heeft zijn stoere 'Deadwood'-snor vakkundig laten afscheren om onwennig in het gladgestreken pak van Agent 47 te kruipen, de koelbloedige huurmoordenaar met de esthetisch en praktisch verantwoorde barcode op het kale achterhoofd. Hij is gekweekt en getraind door The Agency, een organisatie die zo geheim is dat niemand weet dat ze bestaat (ooooh), vooral actief in het Oost-Europese blok en achternagezeten door een afgematte Interpolagent (Dougray Scott takes the money and runs). Wanneer een doorsnee opdracht om de Russische president (Deense dogmakop Ulrich Thomsen) te vermoorden een valstrik blijkt te zijn, gaat 47 tot het uiterste om de bedrieglijke valsaards met veel precisie en zwakke oneliners af te maken. Hij krijgt hiervoor de hulp van Nika (Olga Kurylenko), een sliploos seksslaafje die maar al te graag met de blote borsten rondhuppelt om de moraal hoog te houden. Flink zo, meid.

Bon, waar zal ik beginnen? Bij de onthutsend onsamenhangende plot die snel werd gefabriceerd om de onbeduidende en ongeïnspireerde actiescènes nog knulliger aan elkaar te lijmen? Bij de onfortuinlijke keuze om babyface Timothy Olyphant de titelrol te laten spelen nadat Vin Diesel zich had teruggetrokken achter de schermen als producent? Of misschien bij de van elke visuele flair gespeende look die regisseur Xavier Gens hanteert om duidelijk te maken dat je nooit genoeg blauwe filters en rookmachines kunt gebruiken? Misschien begin ik beter bij het begin: waarom slaafse verfilmingen van games voor eeuwig en altijd gedoemd zullen blijven om harder te zuigen dan een loops breezersletje aan de poppers.

De graphics mogen nog zo scherp en gedetailleerd worden en de zorg aan een degelijk verhaal blijft een welkome inzet, maar de grootste kracht van games blijft zich situeren in het veld van de interactiviteit van de speler. Games zijn een interactieve bezigheid waarbij de speler zijn eigen verhaal kan creëren. Je kan 'Hitman' spelen als een serieuze sniper-sluiper die met zo weinig mogelijk bloedvergieten een missie tot een goed einde probeert te brengen, of je gaat all the way en knalt als een dolgedraaide jaren tachtig- Chow-Yun Fat met de chromé ballers (veel te weinig aanwezig in de film) op alles wat beweegt. In 'Hitman' de film krijg je een zwak voorgeprogrammeerd verhaaltje (een onidentificieerbare brij over politieke corruptie en verraad, denk ik), een hoofdpersonage die elke minuut een brok van zijn icoonwaarde verliest (een love interest voor 47?) en actie die bijlange niet zo cool en suspensevol is als de set-pieces uit het pixelequivalent. 'Hitman' de film is anderhalf uur toekijken hoe iemand anders een game zit te spelen. Iemand die er bovendien niks van kent en constant op het praatknoppeke in plaats van op het schietknoppeke zit te stampen. Dat is passief, saai, frustrerend en werkt gewoonweg niet. En zo krijg je 'Hitman', een zoveelste mislukte gameverfilming die het zelfs niet probeert om te werken als een degelijke film en voldoening neemt met het feit dat het een gefaalde gamekopie is die per ongeluk op pellicule is gesukkeld.

Maar het moet dus wel degelijk een 'film' voorstellen, anders zou Dougray Scott niet zo hard zijn best doen om tegen zijn zin de meest potsierlijke dialogen uit zijn houten smoel te murwen. Je kan het de man niet kwalijk nemen, hij was ooit voorbestemd om Wolverine te spelen maar Hugh Jackman was hem voor. De leperd. Maar ook al mompelt hij een heel eind weg ('this doesn't make any sense!' brult hij heel even, in een poging om de film van een metaniveau te voorzien), het is Timothy Olyphant die van 'Hitman' zo'n gênante en slaapverwekkende affaire maakt. Afgelopen zomer nog een twijfelachtige slechterik in 'Die Hard 4.0' (Bruce peuzelt hem op als ontbijt) en nu een last-minute-vervanger voor spierplaneet Vin Diesel. Olyphant wandelt door de nochtans sfeervolle settings (St. Petersburg) met een even dreigende uitstraling als Dimitri Leue en slaagt erin om nog een grotere krulgrijns dan Adriaan Van den Hoof op te zetten. Dat 'Hitman' niet ging vallen of staan met zijn belachelijke verhaal was te verwachten, maar dat ze de bastaardzoon van Michael Biehn en Billy Bob Thornton elk greintje allure en charisma uit de immer coole Agent 47 zouden laten zuigen is een veel kwalijkere zaak. Om maar te zeggen dat Olyphant op geen enkel moment weet te overtuigen als de icecold killer met het mister Proper-kapsel.

Niet dat regisseur Xavier Gens en scenarist Skip Woods (zijn laatste wapenfeit was het memorabele 'Swordfish', ahum) moeten onderdoen voor het suckgehalte van hun protagonist. De actie is te schaars en te slordig voor dit soort filmpjes (enkel het zwaardduel met de Agenten in het verlaten treinstation laat even wat strak georchestreerd geweld toe) en alles wat er tussen hangt is overbodig en tempovertragend verhaalballast dat weinig terzake doet en dan ook navenant gemonteerd werd. Wat ik tussen de continuïteitshiaten heb kunnen opmaken is dat Agent 47 een brave moordenaar is die in Jezus gelooft (geen enkele religieuze mop gespot, zwak!), de Russen nog steeds corrupte communisten zijn met een moddervet accent (bastards!) en dat er een geil en exhibitionistisch (hurray for boobies!) Eurotrash-hoertje met uitlopende mascara achter het gat van 47 aanloopt in de hoop op een krachtig vluggertje. En zelfs dat kan de barcodekwibus niet. Teleurstellend, op z'n minst.

'Hitman' is een futloos misbaksel dat met weinig plezier en zero relativeringsvermogen in elkaar is geflanst door een stel onbekwame prutsers. Gameverfilmingen zullen nooit hoog op de waarderingsschaal van de kritische kijker eindigen, maar dat zelfs het foute crapniveau van een kinderlijk enthousiaste Uwe Boll te hoog gegrepen lijkt, is pas echt triest. Game over man, game over!
E-mailadres Afdrukken
 
Hitman
VS / 2007
Regie: Xavier Gens
Scenario: Skip Woods
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST