Banner

Hallam Foe

7.0
Dennis Van Dessel - 17 oktober 2007





Het gebeurt regelmatig dat een film niet weet wat hij wil zijn of onzeker van toon is. Maar wat je veel minder vaak aantreft, zijn films die zich van dat alles gewoon geen fluit aantrekken. David Mackenzie, die enkele jaren geleden het sombere 'Young Adam' op ons losliet, presteert nochtans precies dat met 'Hallam Foe', een prent die even ongrijpbaar is als een paling in een vat vloeibare boter. De makers schipperen vrolijk (en overduidelijk bewust) tussen drama en komedie, met hier en daar een lichtjes kinky seksscène ertussen om het geheel wat te kruiden. Je weet nooit zeker of je nu moet lachen, huilen of alletwee tegelijk, maar één ding staat vast: het oedipuscomplex is in deze film meer fun dan zelfs Freud zich ooit had durven inbeelden.

Jamie Bell (ooit het schattige kereltje met de bokshandschoenen in 'Billy Elliot') speelt Hallam Foe, een 17-jarige jongen wiens moeder een tijdje geleden verdronken is in het meer achter hun huis. Zijn vader is sindsdien hertrouwd met (of all people) zijn secretaresse, en Hallam heeft het daar zo moeilijk mee dat hij zich vrijwel geheel heeft teruggetrokken in een boomhut. Daar worstelt hij continu met de vraag of de dood van zijn moeder wel een ongeluk was - zat de boze stiefmoeder er misschien voor iets tussen? Om de gespannen situatie thuis wat te ontmijnen, stuurt zijn vader hem naar Londen. Maar daar is hij nog maar net aangekomen of hij ziet er al een dubbelgangster van zijn mama rondlopen: Kate (Sophia Myles) werkt op de personeeldienst van een hotel, en wanneer Hallam haar kantoor komt binnengewaaid voor een job, is ze meteen door de onhandige jongen gecharmeerd. Maar ze weet natuurlijk niet dat ze door hem gestalkt wordt.

Die korte inhoud suggereert meteen een thriller, of een zwaarbeladen, deprimerend drama waarin de griezelige jongen onheilspellend achter het nietsvermoedende meisje aanzit omdat hij toch zo verschrikkelijk overhoop ligt met zijn eigen demonen uit het verleden. Je zou er zowat alles aan kunnen linken, maar geen lichtvoetige tragikomedie, hoewel het dat wél is. Mackenzie snijdt thema's aan die stuk voor stuk schreeuwen om een huilerig melodrama: het verlies van de ouders, stalking, voyeurisme, seksuele verwarring, you name it. En toch maakt hij er een luchtige, geestige film van. Een coming of age-verhaal over een jongen voor wie stalking slechts een stadium is in zijn ontwikkeling. Sommige pubers slaan om het minste met de deuren wanneer ze ongelukkig zijn, anderen sluiten zich op in hun kamer met muziek van Radiohead of masturberen zich blind. Hallam Foe begluurt mensen. En McKenzie toont ons die "twijfelachtige gewoonte" (zoals Hallam het zelf noemt) met evenveel toegeeflijkheid en begrip als hij voor al die andere pubergedragingen zou kunnen opbrengen. Je zou de film (weliswaar van veraf) dan ook verwant kunnen noemen aan 'Igby Goes Down': ook hier gaat het over de rite de passage van een onsympathieke, zelfs lichtjes enge adolescent, voor wie we toch sympathie kunnen opbrengen omdat we merken dat het wel met hem goedkomt, eens hij zijn persoonlijke problemen heeft kunnen oplossen.

Wat ook helpt om van Hallam een aanvaardbaar personage te maken, is zijn verliefdheid op Kate. Oké, die kalverliefde is op een bepaalde manier ook weer creepy omdat Kate zo sterk op zijn moeder lijkt, maar ze verhindert wel dat hij haar ooit iets zou aandoen - hij is een romantische stalker, als er al zoiets bestaat.

Eén van de punten waarop David Mackenzie erg goed scoort in 'Hallam Foe', is in zijn observatie van het gedrag van mensen wanneer ze alleen zijn. Hallam besteedt het grootste deel van zijn tijd op z'n eentje, en hij begluurt Kate ook op momenten dat ze alleen in haar flat rondloopt. Ze knipt haar teennagels en bijt er een extra stukje af (yummie!), ze heeft een vibrator in het nachtkastje liggen en ze werkt haar energie en agressie uit door thuis te schaduw-kickboksen. Kleine gewoontes en kantjes van je leven die je liever niet aan de grote klok hangt, hoewel iedereen ze heeft. Mackenzie is daar erg eerlijk in en geeft ons sterke personages die zich niet met één enkele eigenschap laten definiëren. De meest betekenisvolle zin in de film is wellicht: "Ik ben een echt mens. Soms heb ik het graag zacht, soms graag ruw, ik heb een affaire met een getrouwde man en mijn stront stinkt, net als die van iedereen." Cru uitgedrukt zou je kunnen zeggen dat dat de boodschap van de film is: iedereen z'n stront stinkt even erg. En eens je dàt hebt aanvaard, kun je verder met je leven. Dan is je puberteit voorbij.

Het contrast tussen heavy thema's en een lichte toon zorgt ervoor dat de film soms vreemde bokkensprongen moet maken - een seksscène aan het begin is er bijvoorbeeld aan de haren bijgesleurd en ook de reactie van Kate wanneer ze meer te weten komt omtrent de waarheid rond Hallam is bizar. Mackenzie was schijnbaar zo vastbesloten om geen deprimerende film te maken, dat hij af en toe flink heeft moeten forceren om het hele verhaal er naar wens in te prangen.

Die ongeloofwaardigheid af en toe doet echter niets af aan de acteerprestaties van Jamie Bell en Sophia Myles. Bell levert hier een definitief bewijs dat hij met een hoog opgehouden hoofd uit de schaduw van Billy Elliot kan treden; zat hij voordien nog een beetje vast in bijrolletjes of in kille experimenten als 'Dear Wendy', dan krijgt hij hier voor de eerste keer een vlezige rol om z'n tanden in te zetten. En verdomd, het lijkt hem te smaken. Sophia Myles maakt van Kate dan weer een sterke madam, zonder dat ze vervalt in de Flair-clichés van wat een sterke madam hoort te zijn. Feilbaar, twijfelend, iemand die zich stoerder voordoet dan ze is, maar al bij al niettemin een moordwijf.

Op die manier wordt 'Hallam Foe' een boeiende bastaardkruising tussen verschillende genres, die misschien niet helemaal geslaagd is, maar wel als een frisse bries door de zalen waait en gaandeweg jong talent de kans geeft om definitief te tonen wat het kan.

E-mailadres Afdrukken
 
Hallam Foe
UK / 2007
Regie: David Mackenzie
Scenario: David Mackenzie
Met: Jamie Bell; Sophia Myles; Ciarán Hinds; Ewen Bremner; Claire Forlani
Duur: 95 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST