Banner

Hot Fuzz

7.0
Dennis Van Dessel - 05 juli 2007





115

Het overkomt me steeds minder vaak (bittere ervaring is dan toch ergens goed voor), maar zo heel af en toe loop ik nog wel eens mensen tegen het lijf waarvan ik me oprecht afvraag hoe het mogelijk is dat ze me met m'n voornaam aan mogen spreken. Een collega van mij zat enkele dagen geleden haast ovulerend van het lachen te vertellen over de fantastische avond die ze had beleefd met een dvd van 'Scary Movie 4' - lange beschrijvingen van de diarreescène uit de 'Village'-parodie en de openingssequens waarin dr. Phil zijn verkeerde voet afzaagt, waren mijn deel. Tegen de tijd dat ze hinnikend op zoek ging naar samenhangende zinnen om haar waardering uit te drukken voor de postmoderne sluwheid die deze scherpe satire aan de dag legde (zo drukte zij het niet uit, maar uit het opvallende hiiiiew-geluidje dat ze maakte telkens ze naar adem hapte, kon ik opmaken dat ze dat bedoelde), begon ik mezelf merkwaardige vragen te stellen: waarom mag je zo'n mensen niet legaal met een spade doodmeppen? Hoe slagen ze erin om zichzelf 's ochtends aan te kleden zonder zware fysieke wonden op te lopen? En zal hun smaak er misschien op vooruit gaan eens ze 'Hot Fuzz' hebben gezien en ze zo te weten zijn gekomen hoe een parodie er écht hoort uit te zien? Ach ja, een mens vraagt zich zoveel af zonder dat het iets oplevert.

Edgar Wright en Simon Pegg maakten in 2004 de surprise hit 'Shaun of the Dead', een goed getimede en bovenal knap gemaakte pastiche op het zombiegenre. Wright regisseerde, Pegg acteerde en samen schreven ze het script - buiten Engeland waren de financiële verwachtingen niet erg hooggespannen, maar 'Shaun' werd één van de grootste kassuccessen van dat jaar. Gevolg: de heren gingen samen een pint drinken en besloten dat de Michael Bay / Tony Scott-actiefilm hun volgende doelwit zou worden. 'Hot Fuzz' werd een liefdevolle parodie op het soort cinema waarin testosteron lekkende kerels in slow-motion door de lucht klieven terwijl ze twee pistolen tegelijk afvuren. En net als in het geval van 'Shaun' missen Wright en Pegg hun doel niet.

Pegg speelt Nicholas Angel, een Londense flik die stilaan een legende aan het worden is in zijn vakgebied: hij arresteert gemiddeld vier keer zoveel criminelen als zijn collega's, kan kilometers rennen zonder zelfs maar te zweten en heeft in het voorbije jaar negen aanbevelingen gekregen. Hij is zelfs zodanig goed in zijn job dat zijn chef hem beschouwt als een bedreiging (de andere agenten steken immers slecht af tegen hem) en hem wegpromoveert naar Sandford, een boerengat waar al in twintig jaar geen misdrijf meer is gepleegd. Aanvankelijk heeft Angel zwaar de pest in over zijn relocatie, tot er plots enkele verdachte ongevallen gebeuren. Een advocaat en zijn vriendin raken onthoofd in een auto-ongeluk en het huis van een grootgrondbezitter ontploft. De plaatselijke autoriteiten maken er niets van, maar Angel ruikt onraad, de camera begint heen en weer te zoeven in de beste Amerikaanse adhd-cinematraditie en voor je het weet ontaardt het vredige dorpje Sandford in een bloedbad.

De voornaamste reden waarom veel van de recente parodieën op populaire films niet werkten (denk buiten de 'Scary Movie'-reeks vooral niét aan 'Epic Movie'), is omdat die prenten eigenlijk weinig anders deden dan scènes uit de originelen naspelen, met hier en daar een scheet of een valpartij er aan toegevoegd. Die films werden niet opgevat als op zichzelf staande projecten, maar eerder als een collectie onsamenhangende sketches, waarvan er sommigen wel eens grappig waren, maar de meesten simpelweg vulgair en flauw overkwamen. 'Hot Fuzz' daarentegen, is een parodie op een heel genre (net zoals 'Shaun of the Dead' dat was). In plaats van zich te concentreren op specifieke scènes uit specifieke films, zoomen de makers in op conventies, op clichés die we kennen uit honderdenéén gelijkaardige verhalen. 'Point Break' en 'Bad Boys II' krijgen dan wel iets meer speciale aandacht, maar 'Hot Fuzz' blijft een sympathieke knipoog naar elke Jerry Bruckheimer blockbuster die ooit de cinema's teisterde.

Je krijgt het idee dat Wright en Pegg niet alleen verdomd veel van die actiefilms gezien hebben, maar er ook behoorlijk van genoten hebben. De stilistiek ervan wordt tot in de puntjes verzorgd: we krijgen flashy camerabewegingen, een ultrasnelle montage, soms een groene kleurenfilter, bombastische muziek en coole one-liners, zoals daar zijn: "Punch that shit!" en "The little hand says it's time to rock and roll!" De personages van 'Scary Movie' knipoogden continu naar de camera onder het motto "kijk eens hoe grappig wij wel zijn". Die van 'Hot Fuzz' lijken zich niet eens te realiseren dat ze in een komedie zitten - alles wordt serieus gespeeld, maar dan wel in de context geplaatst van een onooglijk Brits dorp, waarin de dominee en de plaatselijke burgerwacht zowat alle autoriteit in handen hebben. We krijgen hier een perfect geobserveerde en geïmiteerde Tony Scott-stijl, maar tijdens het eerste anderhalf uur van de film wordt die wel aangewend om te tonen hoe Angel en co achter een ontsnapte zwaan aangaan, omdat er in dat gehucht nu eenmaal niets anders te doen is.

Wanneer de actie tijdens de laatste twintig minuten dan toch volop losbarst, wordt het pas echt duidelijk waarom Wright en Pegg 'Hot Fuzz' hebben gemaakt. Pegg is er de man niet naar om ooit gecast te worden in de rol van superflik, tenzij hij die rol voor zichzelf schrijft, en dat is dan ook precies wat hij hier heeft gedaan. Alle acteurs willen ooit wel eens hun jongetjesfantasie uitleven om in slow motion mensen omver te knallen en dingen te laten exploderen, en Pegg geniet hier zichtbaar van zijn grote kans. De makers willen de high octane actiefilm in het belachelijke trekken, ja, maar ze vinden het ook gewoon ontzettend cool om Mel Gibson of Will Smith te kunnen spelen.

Waar dan de parodie zit, is in Wright en Peggs onverschrokkenheid om over de top te gaan. Priesters worden neergekogeld, oude dametjes worden pal in het gezicht gestampt en er is een scène met een kasteeltorentje die zich qua gore-gehalte kan meten met eender welke splatterfilm.

'Hot Fuzz' is een subtiele parodie, die slaagt in dezelfde moeilijke balanceeract die ook 'Shaun of the Dead' zo knap tot een goed einde wist te brengen: hij is zowel een knappe persiflage van de conventies van een overbekend genre, als een mooi exemplaar van dat genre zelf. Niet alleen bespot 'Hot Fuzz' de Michael Bay-actiefilm, maar hij bevat ook een aantal shoot-outs waar de heer Bay nog wat van zou kunnen leren.

Niet dat 'Hot Fuzz' zonder gebreken is - zo krijgen we in de tweede helft van de film net wat te veel scènes waarin lange betogen worden gehouden om de plot uit te leggen, zonder dat dat uiteindelijk ergens toe leidt. En let's face it, dit is escapisme waar je niet moet komen aankloppen voor inhoud of enige betekenis. Maar het is wél goed escapisme, continu amusant en intelligent, stilistisch weloverwogen in beeld gebracht en qua toon precies op de grens tussen bloedserieuze ernst en milde spot. Of zoals mijn collega het zou uitdrukken: very, very hiiiiew.

E-mailadres Afdrukken
 
Hot Fuzz
UK / 2007
Regie: Edgar Wright
Scenario: Edgar Wright; Simon Pegg
Met: Simon Pegg; Nick Frost; Jim Broadbent; Timothy Dalton
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST