Banner

Harry Potter and the Order of the Phoenix

6.0
Dennis Van Dessel - 05 juli 2007




't Is gek hoe sommige mensen er op staan om, in weerwil van alle logica, toch nog naar suspense te gaan zoeken in de financiële verwachtingen voor grote films. "Zal 'Shrek the Third' nog wel zijn geld terugverdienen nu er zoveel concurrentie is van de 'Pirates of the Caribbean'?", vroegen bepaalde critici en analysten zich af, omdat die mensen nu eenmaal betaald worden om zich dat soort dingen af te vragen. Het antwoord: d'uh, natuurlijk wel. En ook nu is het weer prijs: slechts enkele weken voordat J.K. Rowling het allerlaatste deel van haar Harry Pottersaga in de boekenwinkels smijt, komt de vijfde film de zalen in - zullen mensen niet liever met het boek in een hoek kruipen dan naar de film te gaan zien? Het antwoord: d'uh, natuurlijk niet. 'Harry Potter and the Order of the Phoenix' gaat dubbel en dik renderen, reken maar van yes. Terecht? Best wel - 'The Order of the Phoenix' is zeker niet het beste deel uit de reeks (net zoals het lang niet het beste boek was), maar het is wél weer een onderhoudende fantasyfilm geworden, die zich nog steeds afspeelt in één van de meest volledig gerealiseerde sprookjeswerelden die ik ooit in de cinema ben tegengekomen.

Zoals de gigantische tuinier Hagrid het al van onder z'n volle baard mompelde in de trailer: er komen donkere tijden aan. Aan het einde van de vorige film zag Harry hoe zijn aartsvijand, de duistere magiër Voldemort, terugkeerde om opnieuw te proberen de macht over de tovenaarswereld te grijpen. Harry voelt Voldemort elke dag sterker worden, maar ondertussen willen de autoriteiten, vertegenwoordigd door minister Cornelius Fudge (Robert Hardy) en zijn schoothondje Dolores Umbridge (Imelda Staunton), niet eens toegeven dat de schurk weer in leven is. Harry en professor Dumbledore worden uitgelachen voor hun paranoia en paniekzaaierij. In het diepste geheim wordt echter de orde van de Fenix opgericht, een groepje toegewijde tovenaars, waaronder Harry's oom Sirius en Mad-Eye Moody, die de komst van Voldemort afwachten en klaar staan om hem te bestrijden wanneer het zover is.

De Harry Pottercyclus heeft twee scharnierboeken: de eerste was 'The Prisoner of Azkaban', waarin de toon van de romans plots ernstiger werd. Vanaf dat moment gingen de verhalen meer samenhangen en werd het ook duidelijk dat de hele reeks één enkel doel had: het opzetten van een confrontatie tussen Harry en Voldemort. De introducties waren afgelopen en we waren klaar voor het ernstige werk. En een tweede overgangsmoment kwam er met 'The Order of the Phoenix', het boek waarin Rowling alle voorbereidingen nam om de eindsprint in te zetten. Er zat enorm veel plotinformatie in die turf van zo'n 900 bladzijden, maar daarmee zette Rowling wel al haar pionnen klaar om in boek zes en zeven de pay-off te geven van de volledige serie. Allemaal goed en wel, maar in de praktijk maakte dat van 'Phoenix' wel het minst interessante boek tot nu toe, met lange statische passages waarin personages gewoon twintig à dertig pagina's lang de plot stonden uit te leggen.

Dat leent zich niet bijster makkelijk tot een verfilming, en het gevolg ligt dan ook voor de hand: de makers hebben gesnoeid, en niet altijd op de juiste plaatsen. Het leuke aan de boeken is namelijk dat er, ondanks alles wat er verder gebeurt op Hogwarts, nog steeds een dagelijks leven is dat verder gaat. De wereld van Harry Potter bestaat uit meer dan Harry Potter alleen, en een aanzienlijk deel van het boek 'Phoenix' is gewijd aan Harry, Ron en Hermione die blokken voor hun examens. Het zijn de kleine, menselijke toetsen die van 'Harry Potter' maken wat het is, maar het zijn juist die momentjes die het eerste sneuvelen als je er een film van wilt maken van minder dan drie uur. De spanning tussen Ron en Hermione - duidelijk verliefd op elkaar zonder dat ze het durven toegeven - wordt hier terzijde gelegd en ook een boeiende subplot rond de oudere broer van Ron verdwijnt helemaal. Het quidditch-terrein krijgen we niet te zien. Wat nog erger is: scènes die in het boek een enorme impact hadden, worden hier gereduceerd tot faits divers - Rons vader overleeft een aanval van Voldemort, maar in de roman vrezen de personages zo'n honderd pagina's lang voor zijn leven. Hier zien we de aanval, en in de volgende scène zit vader Weasley alweer vrolijk aan tafel. Ook Harry's eerste liefje, Cho, komt nauwelijks tien minuten lang in beeld.

Maar goed, als je kijkt naar wat er wél op het scherm te zien is, hou je sowieso een aardige avonturenfilm over. Imelda Staunton steelt de hele film als Dolores Umbridge, een compulsief in lila gekleed takkenwijf die in naam van de minister Hogwarts komt commanderen. Het leuke aan haar personage is hoe dicht ze tegen de werkelijkheid ligt: de wereld bàrst van de oversneden rotzakken die zichzelf verbergen achter glimlachjes en geforceerde vriendelijkheid, zodat ze het altijd kunnen doen uitschijnen alsof het jouw schuld is wanneer je kwaad op hen wordt. Met haar kokette maniertjes is Staunton hier heerlijk irritant. En beter nog: we krijgen een langer optreden van Voldemort himself, gespeeld door een Ralph Fiennes zonder neus, die voor een aardige finale weet te zorgen (dat brekend glas!).

Voor de regie tekende ditmaal de relatief onbekende David Yates, die voordien voornamelijk voor tv had gewerkt. Zijn visuele aanpak laat zich vergelijken met die van de originele Potter-regisseur Chris Columbus: professioneel, netjes in elkaar gestoken, maar ook niet écht opmerkelijk. Hoe dan ook: Yates zet zelfs zijn actiescènes helder in beeld, zonder zijn toevlucht te nemen tot schokkerige camera's of een hypersnelle montage. Alleen een visueel gadget waarin de camera tussen de letters van verschillende krantenkoppen vliegt, wordt te vaak gebruikt om nog leuk te wezen. Yates is zeker geen Alfonso Cuaron, maar hij construeert zijn scènes duidelijk, weet het tempo er in ieder geval in te houden, en hij heeft ook een duidelijk gevoel voor komische timing binnenin een scène (een kwaliteit die vooral duidelijk wordt tijdens de vroege scènes met Umbridge). De speciale effecten blijven trouwens met elke film beter worden: een ritje op de bezemsteel door Londen is fenomenaal, en ook de finale bevat indrukwekkende CGI-shots.

Het was wellicht onvermijdelijk dat de film 'The Order of the Phoenix' een beetje de snelle, oppervlakkige versie van het boek zou worden. Je kunt dat de makers verwijten, maar goed, 900 bladzijden krijg je nu eenmaal niet in één film. Een deel van wat verloren ging miste ik echt tijdens het kijken, maar voor het overige kon ik vooral waarderen wat er was overgebleven: een fantasierijk spektakel dat zich niet laat wurgen door z'n eigen special effects, maar nog steeds, ondanks alles, een warm hart weet te bewaren. Dat gezegd zijnde, denk ik dat ik maar even ga aanschuiven voor het laatste boek.

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter and the Order of the Phoenix

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST