Banner

Hostel

Part II

5.0
Dennis Van Dessel - 01 juli 2007




Het gebeurt niet snel dat ze zich in Amerika zorgen maken over geweld in films. Telkens wanneer de één of andere tiener een slachtpartij aanricht in zijn school wordt er, omdat dat nu eenmaal zo schijnt te horen, met het obligate vingertje gewezen naar Hollywood, maar zodra het bloed is opgedroogd gaan ze weer rustig door met actie- en horrorfilms waarin de ledematen in het rond vliegen. Niemand schijnt daar verder veel last van te hebben. Vandaar ook dat het tekenend is hoe er de laatste jaren toch steeds meer stemmen van protest (of toch minstens van twijfel) opklinken tegen de zogenaamde torture porn movies, een subgenre van de horrorfilm waarin vindingrijke en expliciet in beeld gebrachte folterpraktijken en moorden centraal staan. De 'Saw'-reeks, 'The Devil's Rejects', 'Wolf Creek' en natuurlijk het zopas met een sequel gezegende 'Hostel' zijn de bekendste voorbeelden. Films die inspelen op onze innerlijke sick fuck, door absoluut niets aan de verbeelding over te laten en van de trage, pijnlijke dood van de hoofdpersonages hun enige bestaansreden te maken. Elk nieuw voorbeeld van het genre wil natuurlijk net iets verder gaan dan z'n voorgangers, tot we op een punt zijn beland waarop zelfs de Amerikanen zich zorgen beginnen te maken. Onlangs liet een tijdschrift enkele psychiaters kijken naar 'Hostel: Part II' om daarna hun gevolgtrekkingen te formuleren. Hun conclusies waren vooral dat er geen conclusies te trekken waren. Lang leve de psychiatrie.

'Hostel: Part II' werd, net als zijn voorganger, geregisseerd door één van de boegbeelden van het genre, Eli Roth, een man die schijnbaar geen lichaamsdeel kan zien zonder zich af te vragen hoe het van zijn eigenaar gescheiden kan worden. De plot is nagenoeg onveranderd gebleven, buiten dan dat het ditmaal over meisjes gaat in plaats van jongens: drie Amerikaanse kunststudentes trekken door Europa en komen in Slovakije in de jeugdherberg terecht die we nog kennen uit het eerste deel. Voor wie het nog niet mocht weten: een goed georganiseerde bende heeft er een gewoonte van gemaakt om jongeren uit die herberg te ontvoeren en hen naar een verlaten fabriek te brengen, waar ze tegen betaling doodgemarteld worden door steenrijke sadisten.

En dat is het wel zo'n beetje, meer heeft Roth niet nodig om anderhalf uur aan de slag te gaan met cirkelzagen, zeisen, loden pijpen en (nog het meest effectief van allemaal) een simpele schaar. Het gore-gehalte van 'Hostel: Part II' ligt vrij hoog - vooral de finale heeft een hoge "ik kan niet geloven dat ze dit hebben laten zien"-factor. Maar storender dan de eigenlijke beelden, is de mentaliteit die de film uitdraagt. In de oude slasherfilms uit de jaren zeventig en tachtig kreeg je óók de éne moord na de andere, maar daar bediende Hollywood zich nog van een ouderwetse moraliteit: er was altijd één personage dat overleefde (om dan doorgaans in de eerstvolgende sequel tijdens de beginscène afgeslacht te worden, maar tot daar aan toe), en die survivor verdiende haar geluk aan het feit dat ze een braaf, maagdelijk meisje was. De inzet van die films was altijd "wie zal overleven", en dat was altijd het personage met het beste gedrag. Netjes leven werd beloond. Nu is dat niet meer zo: in recente torture porn movies gaan we er van uit dat àlle slachtoffer zullen sterven en dat de monsters die hen vermoorden doodgemoedereerd verder zullen blijven hakken tot de films niet meer rendabel zijn en de serie wordt stopgezet. We krijgen geen morele rechtvaardiging aan het einde, enkel het bloedvergieten, dat volledig op zichzelf staat. Voor zover Eli Roth met 'Hostel: Part II' iéts wenst te zeggen, is het wel dat letterlijk iedereen een sadistische moordenaar in zich heeft zitten. (SPOILER: ga door naar de volgende alinea als u het einde niet wilt weten.) De finale van 'Hostel: Part II' biedt zelfs een nihilistische parodie op de conclusies van al die oude slasherfilms. Net zoals toen is er één meisje dat overleeft - maar enkel door zelf een moordenares te worden, even sadistisch als haar belagers. Alleen de bloeddorstigen hebben een kans om te overleven in het zieke universum van Roth en co.

De voorgangers van dit genre moeten dan ook niet zozeer in Amerika gezocht worden, als wel in Italië en Azië. In de eerste 'Hostel' kreeg Takashi Miike een cameo, de Japanse regisseur van gore movies als 'Ichi the Killer'. Deze keer is het de beurt aan Ruggero Deodato, de maker van beruchte sickies als 'Cannibal Holocaust'. Mannen die twintig, dertig jaar geleden al de charme van aan het daglicht blootgestelde ingewanden kenden. Net zoals toen heb je ook nu weer mensen die beweren dat dit soort films schadelijke invloeden hebben op de kijkers. Daar geloof ik niet in. Dat 'Hostel: Part II' en z'n soortgenoten als doel hebben om je te doen genieten van martelingen en moorden, valt daarentegen dan weer niet te betwisten - dat is de hele opzet van de film. Ik had achteraf zin om een douche te nemen en de weerzin die ik voelde van me af te spoelen.

Los daarvan kun je moeilijk ontkennen dat 'Hostel: Part II' degelijk in elkaar gestoken is - beter dan de eerste film. De stupide 'Porky's' verwikkelingen die de eerste helft van 'Hostel' domineerden, worden ditmaal achterwege gelaten, om ruimte te creëren voor een ander perspectief. We krijgen namelijk ook het verhaal van twee van de folteraars die vanuit Amerika naar Slovakije komen afzakken om de meisjes te vermoorden. Dat levert een tamelijk interessante tegenstelling op tussen de slachtoffers en hun belagers vooraleer ze elkaar ontmoeten. (Hoewel de personages natuurlijk nog steeds blijven steken op het niveau van de betere karikatuur: de slet, de seut en de latente lesbiënne die zich ergens tussen de twee bevindt.)

Roth heeft ook zijn irritante cameragezwier achterwege gelaten deze keer, om op de proppen te komen met een visuele stijl die eenvoudiger maar ook effectiever is. Hij weet hoe hij met de voeten van het publiek moet spelen: wanneer één van de meisjes in haar blootje ondersteboven met kettingen aan het plafond wordt gehangen, wéten we als publiek dat het gruwelijk met haar zal aflopen. De suspense van zo'n scène zit 'm in de manier waarop. Roth laat ons bewust ellendig lang wachten voordat we het antwoord krijgen en brengt de resulterende slachtpartij op een eenvoudige, maar net daarom eens zo choquerende manier in beeld. Het is een talent op zich, veronderstel ik.

'Hostel: Part II' is een voorbeeld van een film die onmiskenbaar goed is in z'n genre - alleen is het een genre waarover eindeloos te discussiëren valt. Hoe ver kan en mag je gaan? Is het verantwoord? Wat zeggen zo'n films over de makers en over ons? Of is het gewoon allemaal wat sick fun en moeten we het niet te serieus nemen? In ieder geval: wie zich tout court aangesproken voelt door dit soort cinema, zal niet teleurgesteld zijn. Tactischer en eerlijker valt het niet uit te drukken, denk ik.

E-mailadres Afdrukken
 
Hostel
USA / 2007
Regie: Eli Roth
Scenario: Eli Roth
Met: Lauren German; Roger Bart; Heather Matarazzo; Bijou Phillips
Duur: 93 min.


Recensies:
Hostel

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST