Banner

Hollywoodland

4.0
Dennis Van Dessel - 22 april 2007





126 min. / USA / 2006

"Trek nooit blauwe nylons aan met daarboven een rode onderbroek" is niet alleen een uitzonderlijk goeie modetip, maar klaarblijkelijk ook zeer verstandig als je een lang leven wilt leiden. Eén van de meest smeuiige Hollywoodlegendes is immers de curse of Superman, die zegt dat elke acteur die de rol van de Man van Staal speelt op tv of in de cinema, vervloekt is om jong te sterven. Daar kun je natuurlijk nog altijd van maken wat je wilt; het feit is dat Superman ooit gespeeld werd door twee Reevesen, met wie het geen van beiden goed is afgelopen. Christopher Reeve donderde van zijn paard en spendeerde de rest van zijn leven als een pijnlijk lucide hoofd met een nutteloos lichaam er onder. En George Reeves, die Superman speelde in de tv-reeks van de jaren vijftig, werd op 16 juni 1959 in zijn huis gevonden met een kogel in z'n hoofd. Zelfmoord, luidde de officiële versie - na het einde van de serie zat Reeves z'n carrière in het slop, hij dronk teveel en was depressief. Dus knal, en het was meteen bewezen dat Superman niét faster is than a speeding bullet. Maar er bleven altijd geruchten de ronde doen dat er moord bij betrokken was. De waarheid is bijna minder belangrijk geworden dan het mysterie zelf. Zolang we maar wat te puzzelen hebben en we coole namen kunnen bedenken als de Superman curse.

In 'Hollywoodland' onderwerpt regisseur Allen Coulter de verschillende hypotheses rond de dood van Reeves aan een niet bijster prangend onderzoek. Hij vertrekt vanuit het personage Louis Simo (Adrien Brody), het soort slonzige privé-detective dat in z'n ongewassen hemd woont en van daaruit zijn leven stilletjes ziet vermolmen. Hij is gescheiden, probeert contact te onderhouden met zijn zoontje en volgt ondertussen al dan niet ontrouwe echtgenotes voor de paranoïde mannen die hem inhuren. Kort na de dood van George Reeves wordt hij door diens moeder ingehuurd om de zaak te onderzoeken. Het politieonderzoek is immers te snel afgesloten naar haar zin en ze vermoedt dat er meer achter zit. Terwijl we in flash-backs het leven van de Superman-tegen-wil-en-dank te zien krijgen, komt Simo te weten dat Reeves ruzie had met z'n vriendin Leonore (Robin Tunney) én dat hij al jarenlang een affaire had met de echtgenote van Eddie Mannix (Bob Hoskins), een smeerlap van een studiobaas met banden met de onderwereld.

Enigszins in navolging van 'LA Confidential', probeert Coulter aan dat mysterie een verhandeling op te hangen over de groezelige schaduwzijde van de Hollywoodse droomfabriek. Voor de buitenwereld was Reeves een onkreukbare superheld, maar eigenlijk was hij gewoon een acteur die zichzelf belachelijk voelde in z'n blauw-rood pakje en na een tijdje depressief werd bij de gedachte dat hij de rol van Superman nooit van zich af zou schudden. In één schitterende scène doet Reeves een acte de présence op een kinderfeestje en zit hij enkele seconden voor hij op moet nog te borrelen en te roken - dan staat hij recht en vraagt hij aan z'n entourage: Can you see my penis in this thing? Clark Kent zou zoiets nooit gezegd hebben. Anderzijds is er het studiosysteem, dat blijkbaar geleid werd als een ware maffiafamilie - Don Corleone was een lieverdje vergeleken met Eddie Mannix, een omhoog gevallen stuk straattuig dat over 'Gone With the Wind' niets anders weet te melden dan: "That picture made money."

Voor filmliefhebbers is dat een interessant gegeven; hoe de studio's van toen geleid werden door zakenmannen die absoluut geen voeling hadden met film en absoluut geen artistieke pretenties hadden. Een goeie film was één die geld opbracht, einde verhaal. George Reeves wordt daartussen geplaatst als een acteur die echt iets te betekenen wilt hebben, maar telkens op moet boksen tegen z'n eigen imago. Ben Affleck, of all people, levert een erg sterke prestatie als Reeves. Affleck heeft een paar moeilijke jaren gehad - hij draaide de éne stinker na de andere, en z'n high profile relatie met Jennifer Lopez zorgde ervoor dat hij één van de grootste jokes van Hollywood werd. Een prent als 'Hollywoodland' is misschien net wat hij nodig heeft: relatief low budget, een "acteursfilm" waarin hij langzaam maar zeker weer wat krediet kan opbouwen.

Die blik op de al bij al niet zo onschuldige jaren van de filmindustrie is best wel boeiend; minder fascinerend is het bindverhaal rond Louis Simo. Adrien Brody's personage komt zelden écht tot leven. De problemen die voor zijn personage werden bedacht in een poging enige diepgang aan hem te geven (auw, mijn huwelijksmoeilijkheden doen pijn!) zijn voor de hand liggend en oppervlakkig. Hij loopt door de prent als een levend cliché van de film noir uit de jaren veertig, maar hij blijft overduidelijk een constructie, in plaats van een echt mens. Zijn functie in de film is om de kijker binnen te leiden in dat louche filmwereldje en vooral om verschillende verklaringen voor de dood van Reeves aan te reiken. Was het zelfmoord of moord? En als het moord was, wie heeft het dan gedaan? Allen Coulter geeft ons drie mogelijkheden, maar wie weet? Door de film op z'n minst gedeeltelijk door de ogen van Simo te bekijken, hoeft Coulter zich niet aan één antwoord te binden. Simo weet het niet zeker, dus wij ook niet, en daar moeten we dan maar mee leven. Als we een dergelijk personage niet hadden gehad, dan zou de regisseur vasthangen aan één interpretatie en zou de ambiguïteit meteen weg zijn. Allemaal goed en wel, maar als personage weet Simo nooit die verhaaltechnische functie te overstijgen.

Dat houdt in dat we tijdens de lange delen van de film waarin hij optreedt, maar al te vaak zitten te wachten tot het verhaal weer overschakelt naar het deel van George Reeves zelf. Adrien Brody zet z'n beste tough guy-accent op om bij z'n warrige uiterlijk te passen, maar heel die verhaallijn wil maar niet tot leven komen. Met zoveel ballast slaagt 'Hollywoodland' er nooit in om écht op stoomkracht te raken, wat jammer is, want de scènes met Affleck tonen wel de belofte van iets bijzonders.

Op visueel vlak lijkt Coulter lichtjes geobsedeerd te zijn door fifties parafernalia: alle personages zien eruit alsof ze komen weggelopen uit een catalogus van destijds - de cocktailjurken, de pakken, de auto's, de huizen... Het wordt allemaal vlekkeloos in beeld gebracht, maar het beantwoordt ook allemaal zo nadrukkelijk aan onze verwachtingen van films in die periode, dat het alle spontaniteit verliest. Je gelooft nooit dat die personages echt wonen waar ze wonen of de kleren die ze aan hebben echt uit de kast hebben genomen, neenee, een set designer en een kostuumontwerper hebben hen die dingen gegeven. Dit soort zorgvuldigheid kan zichzelf ook wel eens afstraffen door uitgecalculeerd en geënsceneerd over te komen.

Eigenlijk zou ik toch eens een versie van 'Hollywoodland' willen zien met alléén maar het George Reeves-verhaal. De tragedie die zijn leven was en het mysterie van zijn dood moeten toch genoeg stof voor een boeiende film leveren zonder dat daar een cliché-detective achter aanloopt?

E-mailadres Afdrukken
 
Hollywoodland
USA / 2006
Regie: Allen Coulter
Scenario: Paul Bernbaum
Met: Adrien Brody; Ben Affleck; Diane Lane; Bob Hoskins
Duur: 126 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST