Banner

Hannibal Rising

1.0
Dennis Van Dessel - 18 februari 2007




117 min. / F-UK-USA / 2007

'The Silence of the Lambs' zal wellicht altijd in mijn geheugen gegrift blijven als één van de eerste films die me duidelijk maakten hoe een verhaal zijn genre kan overstijgen. Het was een thriller, uiteraard, maar instinctief voelde ik aan dat het ook méér was dan dat. Naarmate ik de film keer op keer opnieuw zag (momenteel zit ik ongeveer aan twintig, denk ik, maar who's counting?) leerde ik dat te rationaliseren en over de film te denken in termen van de referenties naar sprookjes, het exposé over machtrelaties tussen mannen en vrouwen en het knappe gebruik van metaforen (de vlinders!). Dat is dan mijn pretentieuze innerlijke film geek die spreekt. Maar in principe vind ik het nog steeds gewoon een razend spannende, meeslepende prent. Wat zo'n meesterwerk dus absoluut niét nodig had, was een vervolg, maar tot nu toe viel het altijd nogal mee. 'Hannibal' gooide het over een heel andere boeg en bood een redelijk vermakelijk grand guignol spektakel, 'Red Dragon' was dan weer een meer dan degelijke policier. Het is pas nu, met de prequel 'Hannibal Rising', dat de franchise finaal door de mand valt. Regisseur Peter Webber (nochtans de maker van het mooie 'Girl With A Pearl Earring') heeft hier een bespottelijk, vaak doodvervelend en soms volstrekt gratuit bloederig schlockfestijn van gemaakt dat eerder lachkrampen dan angstrillingen veroorzaakt.

Ergens in het boek 'The Silence of the Lambs' (ik weet niet meer zeker of het ook in de film zit), zegt Hannibal Lecter tegen Clarice Starling: "Nothing happened to me, Officer Starling, I happened. You can't reduce me to a set of influences." Dat was het centrale mysterie van dat personage: hij was briljant en volstrekt kwaadaardig, zonder dat iemand wist waarom. Hij viel niet psychologisch te verklaren, en dat maakte hem juist zo angstaanjagend. Schrijver Thomas Harris, die in dit geval ook voor het filmscenario verantwoordelijk was en dus meer dan wie ook de schuld dient te krijgen van dit débâcle, keert nu echter op z'n woorden terug en doet precies dat: hij reduceert Hannibal tot een stel invloeden. En dan zijn het nog niet eens interessante invloeden.

Het verhaal begint in 1944, in Roemenië. Wanneer hun ouders sterven bij een luchtaanval, blijven de achtjarige Hannibal Lecter en zijn kleine zusje Mischa alleen achter in het ouderlijk huis (de toon van de film wordt meteen gezet wanneer de piepjonge Hannibal toekijkt hoe de lijken van zijn vader en moeder worden aangevreten door wolven, yummie!). Kort daarna valt een groepje Roemeense SS-soldaten het huis binnen, blikken van pure waanzin in hun ogen, grijnzend en kwijlend teneinde het publiek subtiel duidelijk te maken dat ze geen sympathieke kerels zijn. Het is winter, het vriest de stenen uit de grond en er is nergens eten te vinden. In één van de meest smakeloze plotwendingen uit de recente filmgeschiedenis besluiten de soldaten om de kleine Mischa op te eten.

De kleine Hannibal komt daar, om het zachtjes uit te drukken, tamelijk getraumatiseerd uit. Jaren later trekt hij in bij zijn tante in Frankrijk (gespeeld door Gong Li) en gaat hij op zoek naar de soldaten van toen om wraak te nemen.

Het hele concept van de film zit op zichzelf al fout: je moet niet gaan proberen om Hannibal uit te leggen, want daarmee ontneem je dat personage per definitie z'n mystiek en z'n kracht. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat Thomas Harris zoveel mailtjes had gekregen met de vraag "waarom Hannibal nu is zoals hij is" dat hij uiteindelijk uit pure frustratie maar een verklaring heeft verzonnen. Nog veel erger is het feit dat het scenario waarmee hij dan op de proppen komt simplistisch, voorspelbaar en smakeloos is. Waarom is Hannibal een kannibaal geworden? Omdat zijn eigen zusje werd opgegeten, de sukkel. Da's ongeveer even gemakzuchtig en onovertuigend als het cliché dat de zoon van een alcoholicus zelf aan de drank gaat, of dat mishandelde kinderen later zelf hun eigen kroost aframmelen. Het is psychologie voor dummies. De Hannibal Lecter van 'The Silence of the Lambs' zou gierend van het lachen zijn reet vegen aan deze pathetische poging tot analyse van zijn karakter.

Als thriller op z'n eigen voorwaarden werkt 'Hannibal Rising' ook niet al te best. Peter Webber weet van geen kanten hoe hij spanning moet opbouwen, wat tot gevolg heeft dat zowat elke scène waar geen bloed in wordt vergoten, verzandt in een tergende langdradigheid. We zien Hannibal en zijn tante naar elkaar toegroeien, we zien hoe hij nachtmerries heeft over de dood van Mischa, we zien hoe hij steeds meer interesse ontwikkelt voor de medische wetenschap en ga zo maar door, maar niets van dat alles is ooit erg boeiend. Eén verklaring daarvoor is natuurlijk dat we al weten wat voor persoon Hannibal Lecter zal worden - we zien hier een evolutie plaatsvinden waarvan de uitkomst op voorhand vastligt. Een andere, en belangrijkere reden, is gewoon dat Webber en Harris maar zeer weinig materiaal in deze scènes steken dat de plot vooruit helpt. Het eigenlijke verhaal over de wraak van Hannibal zit in feite gebundeld in de geweldscènes zelf. Alles daartussen is slechts opvulling, dat bitter weinig bijdraagt aan de verhaallijn als dusdanig. 'Hannibal Rising' is, simpel uitgedrukt, een strontvervelende prent die regelmatig doorprikt wordt met scènes van dégoutant geweld.

Wat dat geweld betreft, gaat Harris rustig verder op het élan dat hij aan het einde van 'Hannibal' introduceerde: niet alleen worden er kleine meisjes opgegeten, maar er rollen ook hoofden dat het een aard heeft, er wordt een saté van menselijke wangen gemaakt en één iemand wordt zelfs gewoon levend opgevreten. Harris gaat ditmaal zodanig ver in z'n gortigheden, dat het ronduit lachwekkend wordt. Met spanning of suspense heeft dit allemaal niks te maken (zelfs met een vergrootglas en de beste wil ter wereld valt er geen spannende scène terug te vinden), maar het is wél wansmakelijk en totaal over de top.

Blijven daar nog de acteurs, die erin slagen om elk laatste restje geloofwaardigheid uit hun rollen te schmieren. Gong Li heeft dan wel het soort benen waarvoor elke zichzelf respecterende man op z'n knieën valt om de hemel te bedanken, maar de Engelse taal is haar voorlopig totaal vreemd. Je ziet dat ze haar teksten fonetisch van buiten heeft geleerd en de helft van de tijd niet eens weet wat ze zegt. Het is helaas tekenend dat ze met al dat nog beter staat te acteren dan Gaspard Ulliel, die nog moeizamer met z'n Engels worstelt dan zij. Ulliel perst met zichtbare moeite elk woord uit z'n bek en, in een poging om toch verstaanbaar te zijn, besluit hij dan maar zo traag... mogelijk... te... spreken. 'Hannibal Rising' duurt twee uur, maar zou wellicht op 90 minuten hebben afgeklokt als Ulliel op een normaal tempo had gesproken. Dankzij een littekentje boven zijn mondhoek, dat hem een permanente grijns lijkt te geven, had de man trouwens verdomd veel weg van The Joker. Wat niet het soort associatie is waar je bij Hannibal op zit te wachten.

'Hannibal Rising' is een gênant slechte vertoning, die allicht maar weinig omwegen zal maken in z'n rit naar de onderste plank van de videotheek. Moge hij daar in vrede roesten, terwijl ik op m'n gemakje voor de eenentwintigste keer naar 'The Silence of the Lambs' kijk.

E-mailadres Afdrukken
 
Hannibal Rising
F-UK-USA / 2007
Regie: Peter Webber
Scenario: Thomas Harris
Met: Gaspard Ulliel; Gong Li; Rhys Ifans; Dominic West
Duur: 117 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST