Banner

Heaven's Doors

9.0
Dennis Van Dessel - 20 oktober 2006




132 min. / Marokko / 2006

Zelden zo gestikt van jaloezie als na het bekijken van 'Heaven's Doors', de eerste lange speelfilm van de Marokkaanse broertjes Imad en Swel Noury. Nauwelijks 27 en 23 jaar oud waren ze toen ze achter de camera's plaatsnamen - je had ze moeten zien schuifelen op het podium van het Filmfestival van Gent toen ze daar hun film kwamen introduceren, een t-shirtje, jeans en sportsloffen aan, een verlegen grijns op hun gezicht. Maar wat een talent. 'Heaven's Doors' is het resultaat van een onbedwingbare drang om toch maar te filmen, kome wat er komen mag. Gebrek aan ervaring, gebrek aan geld of aan geloofwaardigheid in de filmindustrie, who cares? Geld kregen ze uiteindelijk los bij hun eigen moeder, die producente is, en in één van de belangrijkste rollen castten ze hun vader Hakim, die zelf een carrière als regisseur heeft. Een familieproject dus, gevoed door het soort van heilig vuur dat maar al te zeldzaam is in de cinema.

De Noury's vertellen drie verhalen: eerst zien we hoe Ney (Rabie Kati), een jonge twintiger uit een arm gezin, samenleeft met zijn blinde moeder en jonge zusje. Zijn vader speelt al lang geen rol meer, en wanneer Ney hoort dat er misschien een operatie bestaat waarmee zijn moeder haar zicht terug kan krijgen, wil hij er dan ook alles aan doen om het geld daarvoor bij elkaar te krijgen. Uiteindelijk laat hij zich overhalen te gaan werken voor een plaatselijke maffiabaas. In het tweede verhaal volgen we Salim, een kind van een jaar of vijf dat zijn ouders verliest bij een afrekening in het criminele milieu. Zijn vader is dood, zijn moeder ligt in een diepe coma. Zowel Salim als zijn moeder worden vervolgens verzorgd door Lisa (Aimee Meditz), een aangetrouwde tante van de jongen, die zelf geen kinderen kan krijgen maar nu haar moederinstinct voelt opsteken. Het derde verhaal, tenslotte, gaat over Smail (Hakim Noury), een misdadiger die na 15 jaar weer vrijkomt en wraak wil nemen op de man die verantwoordelijk was voor zijn gevangenschap.

Die drie verhalen zijn op verschillende manieren met elkaar verbonden - soms zeer direct, soms slechts zijdelings - maar hoe ze precies in elkaar klikken moet u zelf maar gaan ontdekken. Het voornaamste is dat het gegeven van de drie afzonderlijke segmenten ditmaal niet zomaar een gimmick is. De personages, de plotlijnen en (gedeeltelijk) de toon van de prent veranderen wel, maar de thematiek blijft zeer duidelijk dezelfde en zorgt ervoor dat de film een zeer overtuigende eenheid vormt. Je zit niet zomaar naar drie verhalen achter elkaar te kijken, maar naar één samenhangend geheel dat toevallig uit drie segmenten is opgebouwd. Emotioneel voelt de film aan als één enkele groots opgezette ervaring.

Die verteltechniek is zeker niet nieuw - het is duidelijk dat de gebroeders Noury goed hebben gekeken naar 'Amores Perros', die een gelijkaardige structuur gebruikte. Maar dan blijft het maar de vraag of je dat als een negatief punt moet aanrekenen, zeker omdat de emotionele impact van 'Heaven's Doors' niet voor die van Iñarritu's film moet onderdoen, en omdat ze inhoudelijk zeker even sterk in hun schoenen staan. De broers hebben hier een ambitieuze film gemaakt, over moederliefde en verantwoordelijkheid. De hele film is opgebouwd rond afwezige vaders die niet voor hun kinderen kunnen of willen zorgen, en strenge moeders die hun liefde schijnbaar enkel kunnen uiten door hun kinderen constant met hun neus op de feiten te drukken. De moeder van Ney verwijt haar zoon keer op keer dat hij met dingen bezig is die niet deugen, en ze heeft gelijk. Maar als kijker weten wij ook dat hij dat enkel doet om haar te helpen, dus waar ligt onze sympathie het meest? Lisa bekt in het begin Salim af, tot ze langzaam maar zeker haar defensies naast zich neer legt en ophoudt jaloers te zijn op een comateuze vrouw. En dan is er nog Smail, die net op tijd vrijkomt om zijn stervende moeder te bezoeken in het ziekenhuis. De verantwoordelijkheid tussen ouders en hun kinderen is, volgens de Noury's, tweerichtingsverkeer en zowel het opnemen als verwaarlozen van die verantwoordelijkheid kan tot extreme gevolgen leiden.

Da's een mooie thematiek, en ondanks hun gebrek aan ervaring weten de Noury's perfect hoe ze die aan de man moeten brengen. Het eerste deel is het meest flitsende, met een hippe soundtrack en flashy handgehouden fotografie: een segment dat barst van de energie, maar dat toch ook een goed evenwicht vindt met kleinere, gevoeligere momentjes. Vanaf het tweede deel doen de regisseurs echter een gevaarlijke en gedurfde zet door bewust gas terug te nemen. De verhalen van Lisa en Slaim zijn minder flitsend, er zit veel minder actie in en het algemene tempo wordt gevoelig teruggeschroefd. Het is hier dat ze de vergelijking met 'Amores Perros' van zich afschudden: die eerdere film (een meesterwerk op zichzelf), kende een lichte vertraging tijdens het middenstuk, maar gaf daarna weer volop gas voor het einde. 'Heaven's Doors' daarentegen wordt steeds intimistischer en kleinschaliger. Ze zijn misschien nog maar in de twintig, maar de Noury's hebben duidelijk geduld met verhalen, ze weten dat ze zich niet door alles heen moeten haasten. Dat heet dan maturiteit, en dat op die leeftijd al.

Gaandeweg weten ze een paar schitterende, krachtige emotionele scènes op het doek te toveren: het einde van het eerste verhaal, waarin Ney zich laat verleiden tot een wraakactie met extreme gevolgen. Een scène waarin Salim in de wachtkamer van een ziekenhuis het meisje naast hem op zijn Gameboy laat spelen. En vooral die meesterlijke finale.

Tijdens het eerste deel gaan de regisseurs soms visueel een beetje over de top, met net wat té veel geschud met de camera en wat té nadrukkelijke muziek (die muziek verbetert trouwens in de loop van de film - in deel drie is hij dan weer net zeer subtiel aanwezig, met een mooi resultaat). En ik veronderstel dat ze de thematiek er soms wat al te dik bovenop leggen, welja... Maar het is moeilijk om geen diepe bewondering te voelen voor twee first timers die voor hun eerste project meteen een grootschalig, enorm ambitieus script penden en dat nog zeer aangrijpend wisten te verfilmen ook. Geef die kerels een paar miljoen en laat ze zo snel mogelijk hun volgende gaan draaien, want wat je hier aan het werk ziet, is het soort van talent dat zich moeiteloos naast dat van Iñarritu, Walter Salles en P.T. Anderson kan zetten. Enfin, de Noury's mogen hun geldschietende moeder gerust een doosje Merci's gaan kopen.

E-mailadres Afdrukken
 
Heaven's Doors
Marokko / 2006
Regie: Imad; Swel Noury
Scenario: Swel Noury
Met: Rabie Kati; Aimee Meditz; Hakim Noury
Duur: 132 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST