Banner

Hard Candy

7.0
Peter De Backer - 03 oktober 2006




Een lastig filmpje om over te beginnen, deze 'Hard Candy', een zenuwslopend en uitdagend kat-en muisspelletje dat eigenlijk best wordt ondergaan zonder enige voorkennis. Mensen die van plan zijn om deze pittige thriller een kans te geven stoppen dus best met lezen na de tweede alinea (alsof u dat al niet deed, ha!), want ik kan nog zo hard rond de pot te lullen, er zullen zaken onthuld worden die de verrassingen en de pret zouden kunnen bederven. Wat mag u wel gerust weten? Dat 'Hard Candy' een verleidelijk wraakfantasietje is dat lange tijd mooi het evenwicht bewaart tussen sappige exploitatiefilm en nagelbijtende psycho-thriller. Dat opkomend talent Ellen Page een fenomenale kippevel-vertolking neerzet waarmee ze u van de eerste tot de laatste minuut in de ban zal houden. En dat u zeker geen hapklare aanklacht of moraaldiscussie moet verwachten over de gevaren van het Internet voor minderjarigen. Voor de rest laat u de verrassingen best komen zoals ze zijn: stijlvol, intrigerend en meestal overgoten met een flinke scheut venijnige humor. Tot slot: de mannen die het lastig krijgen bij een bepaald stuk in de film, wel... ik zou ze graag watjes noemen, maar niemand geeft graag toe dat hij zelf een watje is, nietwaar?

Het begint met een prikkelende chatsessie tussen twee mensen die elkaar wat zitten te plagen, op te geilen en uiteindelijk een afspraakje regelen om elkaar in het echt te ontmoeten. De start van een passionele romance op z'n Wong Kar Wai's? Het zou mooi geweest zijn, ware het niet dat de chatpartners bestaan uit de minderjarige brunette Hayley (Ellen Page, onthouden die naam!) en de charmante fotograaf Jeff (Patrick Wilson), die minstens twee keer zo oud is als zijn aanbidster. Zet de latino-lovesongs dus maar af en slik dat ontnuchterende brokje onbehagen door. Ze ontmoeten elkaar in een cafeetje en er hangt wel degelijk iets in de lucht. Een schuchter glimlachje, aftastende gesprekken, een vergeten stukje chocoladecake op de onderlip van Haley en de beslissing om de gezelligheden naar de luxeflat van Jeff te verhuizen. Het is fout, verontrustend, maar no way dat je zult wegkijken of erger, de zaal verlaten.

En dan komt regisseur Slade met een wending op de proppen die gegarandeerd veel mensen nog wat verder naar het puntje van de stoel zal doen schuiven.Want het is niet Hayley die zich laat inpalmen door de gevaarlijke verleidingen van de ervaren man, maar Jeff zelf die verstrikt raakt in het het gevaarlijke web van een onschuldig tienermeisje. Kies een kant en laat de psychologische terreur beginnen zou ik zo zeggen...

Eerst en vooral, 'Hard Candy' is geen film over pedofilie, internet-stalking en voyeurisme maar een thriller die deze brandend actuele kwalen gebruikt om een vernuftig psychologisch spel te creëren. De heikele thematiek wordt wel aangekaart, maar je merkt dat de makers zich bewust waren van de hete aardappel waarmee ze opgescheept zaten. Ofwel werk je het onderwerp grondig uit, ofwel moet je maar een minder controversieel kader gebruiken om je thriller aan op te hangen, juist? Of is het net de verdienste van zo'n eenvoudige concept- thriller (want laat daar geen twijfel over bestaan, 'Hard Candy' blijft een 'one idea movie') om die actuele thematiek te integreren in een spannend zenuwthrillertje? Waar ligt de grens tussen een thriller die 'pedofilie' gebruikt als een gimmick (en dan durf je wel eens terecht te komen bij goedkope exploitatiecinema) en een vlotte thriller die wel degelijk iets zinnigs heeft te vertellen over zijn onderwerp? 'Hard Candy' speelt voor drie vierde van de speelduur haasje over tussen die twee categorieën. De reden waarom het zo vlotjes blijft werken: een strakke beeldregie van debutant Slade en een niet aflatend acteerduel tussen de twee hoofdacteurs.

Met 'Hard Candy' waagt de Britse videoclipregisseur David Slade zich aan eerste langspeler en weet hij zijn gestileerde handelsmerken (voornamelijk te bewonderen in de videoclips van Muse) vakkundig over te brengen naar het grote scherm. Slade gebruikt stijlvolle composities, originele camerastandpunten en een oogstrelend maar beperkt kleurenpalet om de sfeer van de film hypnotiserend vast te leggen. Slade is zich trouwens meer dan bewust van de kracht van suggestie. De castratie-sequens, die toch wel minstens een kwart van de film in beslag neemt, zal tanden doen knarsen en beentjes laten wiebelen, maar eigenlijk wordt er zo goed als niks getoond. Op zo'n momenten is camerawerk precisiechirurgie en moet een regisseur heel goed nadenken hoever hij wil en mag gaan zonder de psychologische spankracht kwijt te spelen. Slade laat hier nauwelijks een steek vallen, behalve dan dat hij dat deel iets te lang laat aanslepen. Dat is dan ook het enige wat niet zo stevig zit - het verhaal. De spanning wordt sterk opgebouwd, maar na twee stevige aktes gaat het toch uit de bocht met een nogal geforceerde finale met iets teveel wendingen. Niettemin, wat betreft beeldregie en mise-en-scène straalt 'Hard Candy' pure klasse uit.

Maar het is die duivelse Lolita die de film z'n uppercut-punch bezorgt. Als je ook maar één reden nodig hebt om 'Hard Candy' te bekijken, dan is het Ellen Page, zo eenvoudig is het. In de briljante ontmoetingsscène kruipt ze perfect in de huid van onschuldig roodkapje, om nog geen half uur later haar date letterlijk bij de ballen te grijpen. En haar psychologische kraaktechnieken zouden zelfs de meest koelbloedige folterexperten doen blozen. Komt daar nog eens bij dat scenarist Brian Nelson een paar heerlijk vinnige dialogen heeft neergepend waar juffrouw Page haar tanden mag inzetten. Luister maar eens naar haar repliek wanneer Jeff ontkent dat hij een pedofiel is, of beter, wanneer ze op sardonische wijze gedetailleerd begint te vertellen over de ingreep die ze zal toepassen op de hulpeloze loverboy. Probeer trouwens ook bij te houden voor wie je nu eigenlijk sympathie hebt, want beide personages zijn zo ambigu dat je eigenlijk nooit weet wie de psychopaat is: de viespeuk of het mini-teefje? Het maakt er de ontwikkelingen alleen maar spannender en interessanter op, ook al is het niet altijd even geloofwaardig. Ik ben hem bijna vergeten, maar ook Patrick Wilson (die in de miniserie 'Angels in America' al liet zien dat hij meer acteertalent bezit dan je zou vermoeden) is meer dan verdienstelijk op dreef als het slachtoffer met een duister kantje. Hij kan er nu eenmaal weinig aan doen dat zijn kleine tegenspeelster zo weergaloos goed aan het acteren is.

Een indrukwekkende krachttoer van knetterend jong talent Ellen Page, een strakke visuele stijl en een geslaagde uitwerking van een intrigerende premisse. Dat is 'Hard Candy' zo'n beetje. Boeiend zolang het duurt, maar achteraf toch een tikkeltje ontgoochelend omdat debutant Slade net niet genoeg ballen had om met zijn stoute thriller voluit te gaan.

E-mailadres Afdrukken
 
Hard Candy
VS / 2005
Regie: David Slade
Scenario: Brian Nelson
Met: Ellen Page; Patrick Wilson; Sandra Oh; Odessa Rae en Gilbert John
Duur: 103 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST