Banner

The Hills Have Eyes

5.0
Peter De Backer - 10 augustus 2006




Ondanks de verlossende verkoeling na ons hittegolfje van vorige maand ben ik de laatste dagen toch iets meer onder de douche moeten springen dan gewoonlijk. Vorige week kreeg ik al het ongezellige 'The Devil's Rejects' met veel geweld in de maag gesplitst, deze week mag de Franse revelatie van de horrorcinema zijn best doen om de rest van de half verteerde voedselresten naar boven te werken. Alexandre Aja brak een tweetal jaar geleden door met 'Haute Tension', een snoeiharde slasher met een plotwending die zo onnozel is dat zelfs M. Night Shyamalan in een chronische giechelbui bleef hangen. Sindsdien wordt de Fransman gezien als één van de jonge honden, Eli Roth ('Hostel') moet zowat zijn Amerikaanse tegenhanger zijn, die het horrorgenre een serieuze stamp in de kloten kan geven. Voor zijn eerste Engelstalige horrorfilm kreeg Aja de kans om één van zijn favoriete sick flicks van een remake te voorzien: 'The Hills Have Eyes' van Wes Craven. In tegenstelling tot het rommelige prutswerkje van Rob Zombie heeft Aja een strak geregisseerde, hondsbrutale en uiterst ziekelijke horrorfilm gemaakt waarin de hakbijlen lustig schedels doorklieven, hoofden up close naar de vernieling worden geschoten en groteske mutanten een zwak hebben voor versgeperste moedermelk.

Aan het verhaal werd niet veel veranderd, maar er wordt wel iets meer context gegeven: In de jaren vijftig en zestig maakte de Amerikaanse overheid de woestijn onveilig met allerhande nucleaire testproeven, met als gevolg dat de achtergebleven mijnwerkers en hun nageslacht het slachtoffer werden van gruwelijke misvormingen en mutaties. Wanneer Big Bob en zijn familie (inclusief lefty schoonzoon die niets moet weten van de wapengeile trekjes van Bob) tijdens een caravanvakantie stranden in de woestijn van Mexico, zitten ze compleet geïsoleerd van de beschaving met enkel de eindeloze woestijnrotsen als gezelschap. De shit gaat pas echt aan het vliegen wanneer een clan kannibalistische mutanten het gezinnetje een verrassingsbezoekje komt brengen. Wat volgt is veel geweld, vettige goor, emmers bloed en een originele voorlichting over borstvoeding.

Een consequente filmkijker moet je me niet noemen. Na Rob Zombie's gorefest kon ik een boom van een preek opzetten over de morele verloedering van dat vieze filmpje, terwijl ik tijdens Aja's (veel ergere) splatterfest nogal vlug zat te genieten wanneer er nog maar eens een bloederige gewelduitbarsting in beeld kwam, al dan niet aangegeven door een vetzak van een mutant met een scheefgetrokken smoel of pusontstoken oogballen. Inderdaad, 'The Hills have Eyes' is ziek, gratuit en goedkoop (het beruchte middenstuk zal voor heel wat onaangenaam gewriemel zorgen). Maar het is ook fraai in beeld gebracht, en dat kon ik niet zeggen van 'The Devil's Rejects'. Aja is een even grote horrorfan als Rob Zombie, maar hij is wel slim genoeg om een eigentijdse draai aan het bloedfestijn te geven. Want ondanks zijn nasty content ziet 'Hills' er opvallend gestroomlijnd uit. En vergeef me dat ik liever naar een knap in beeld gebrachte film zit te kijken met een beetje gevoel voor opbouw dan naar een hommage aan de 'no-budget beeld-en vertelstijl' uit de jaren zeventig. En net wanneer je zou denken dat je naar een zoveelste glossy Hollywoodvehikel (nog iemand een 'Texas Chainsaw Massacre'-remake?) zit te kijken, komt Aja als een wilde buffel vanachter zijn muurtje gesprongen om een paar hevige kopstoten uit te delen waar zelfs Zizou voor zou gaan lopen.

Wat mij ook aanstond was de eenvoudige maar efficiënte opbouw. De film valt duidelijk uiteen in drie grote stukken: de traditionele, trage set-up om in de sfeer te komen en de personages, hoe oppervlakkig ze ook zijn, te leren kennen, het middenstuk waar de mutanten hun show opvoeren (en waar 90% van het doelpubliek voor komt kijken) en tot slot de wraakzoekende aftermath om de laatste liters bloed rond te spuiten en de nachtmerrie een boodschapje mee te geven. Aja volgt die oertraditionele structuur slaafs op en beloont de kijker met twee aktes om stompjes en misgroeide varkenspoten bij af te likken. Enkel tijdens de set-up blijft hij iets te lang doelloos lanterfanten (nog maar eens een travelling doorheen de desolate woestijn). Maar kom, in vergelijking met de Porky's-achtige prelude van 'Hostel', de tot aan de aftiteling durende set-up van 'Calvaire' en het simpelweg ontbreken van ook maar enige opbouw bij 'The Devil's Rejects', is het eerste bedrijf van 'Hills' meer dan degelijk. Aja heeft gekozen om te verrassen met de inhoud, niet met de structuur, en dat is een verantwoorde keuze.

De grote achilleshiel van 'Hills' is dat de film de goorwaarde te makkelijk in de strijd gooit ten koste van de spanning. Een gore horrorfilm kan genietbaar zijn, een horrorfilm die goor én spannend is, die kan blijven plakken (denk aan 'The Descent'). 'The Hills Have Eyes' bevat eigenlijk bitter weinig nagelbijtende momenten die ervoor zorgen dat je de film meeneemt naar je bed. De brutaliteiten worden steeds visceraler in beeld gebracht, maar het wordt ook minder spannend. Nog een geluk dat Aja met zijn viezigheden all the way gaat en het bovendien met veel zwierigheid in beeld kan brengen. Zo is het gevecht tussen de schoonzoon en favoriete mutant Pluto een knap staaltje opgepompte actiecinema.

Over de boodschap en de subtext zou ik eigenlijk nog twee bladzijden kunnen doorleuteren, mocht het allemaal een beetje relevanter gebracht zijn. Ja, dit is een clash tussen de beschaving en de wildernis waarin de geweldloze democraat de mutanten te lijf gaat met een bijl en een shotgun. En ja, je kunt het zien als een kritiek op het Amerikaanse gedachtengoed (kijk maar eens waar een stars & stripes-vlaggetje terechtkomt), maar het is te oppervlakkig en te geforceerd om van een waardevolle, maatschappijkritsiche betekenis te spreken. ('You made us what we've become' brult een mutant met een gigantisch waterhoofd.) Het stoort niet, maar je moet er ook niet meer van maken dan wat het maar is.

Is 'The Hills Have Eyes' een zoveelste overbodige remake van een film die op zich al niet bijzonder was? Wel, laat ik het zo zeggen: De originele 'Hills' vond ik een onbekijkbaar amateurfilmpje dat ik halverwege heb moeten afzetten, bij de remake zat ik tot aan de bombastische, bloeddoordrenkte finale te juichen vanop het puntje van mijn stoeltje. Aja heeft het genre niet alleen een serieuze schop gegeven, hij trapt door tot er niks meer dan een bloederig hoopje pulp overblijft. Duidelijk genoeg?
E-mailadres Afdrukken
 
The Hills Have Eyes
USA / 2005
Regie: Alexandre Aja
Scenario: Alexandre Aja
Met: Aaron Stanford; Emilie De Ravin; Dan Byrd; Ted Levine; Kathleen Quinlan
Duur: 109 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST