Banner

Habana Blues

5.0
Barbara Van Ransbeeck - 23 februari 2006




Een muziekfilm die zich afspeelt in Cuba? Nee, 'Habana Blues' is geen tweede 'Buena Vista Social Club'. De twee hoofdpersonages uit 'Habana Blues' zijn fictief, jong en bloedmooi, drie eigenschappen die de leden van BVSC helaas niet hebben/hadden. En bij bloedmooi hoeft u niet meteen aan een vrouw te denken - de tweede langspeelfilm van de Spaanse regisseur Benito Zambrano gaat wel degelijk over mannen: de twee Cubaanse vrienden Ruy en Tito. Ze hebben maar één droom: beroemd worden met hun muziekband Habana Blues en van dat verdomde eiland afgeraken.

Ruy en Tito zijn obsessief met muziek bezig. Vooral Ruy gaat zo op in zijn muziek dat zijn relatie met vrouwlief Caridad eronder begint te lijden. Een muzikant moet zijn vrouwelijke fans al eens soigneren en de tijd die hij met zijn kinderen doorbrengt, begint zich te beperken tot een nachtzoen. Van een relatie met Caridad is niet echt sprake meer, eerder een 'verstandhouding omwille van de kinderen'. Hier en daar wat muziek spelen brengt ook al niet veel geld in het laatje en Caridad wil met haar kinderen de grote oversteek naar het beloofde land Miami wagen. Maar Ruy heeft de hoop op roem en rijkdom nog niet opgegeven en timmert samen met Tito hard aan zijn carrière. Wanneer een vriend het duo voorstelt aan de talentscouts Marta en Lorenzo uit Spanje, ruiken ze een platencontract en proberen ze hun slag te slaan. Maar dan moeten er keuzes gemaakt worden: familie of faam, muziek of eerder politiek? Ja, politiek, want daar begint het op den duur op te lijken: de producers zouden het namelijk wel fijn vinden als de vrienden in hun teksten hun gal over hun beminde Cuba zouden uitspuwen.

Net als in 'Solas' legt Zambrano het accent in zijn film op persoonlijke relaties. Havana vormt zo slechts de context om universele begrippen als vriendschap, liefde, familie, angst en hoop aan te snijden. Maar van diepgang is niet echt sprake; de verhaallijn is nogal dunnetjes en de personages mochten iets beter uitgewerkt worden. Er mist wat soul. Zo leert diep in Ruy's (betraande) ogen staren ons niet veel bij over wat er in zijn hoofd omgaat. En vooral Tito blijft erg op de vlakte: wat we over hem te weten komen, blijft beperkt tot zijn liefde voor zijn rode Chevrolet en een grootmoeder die van soaps houdt. Maar wie dit jaar op het filmfestival van Gent de Russische film 'Pop' heeft gezien, kan dit alles relativeren: een realistische muziekfilm maken is niet vanzelfsprekend en dan mogen we stellen dat Zambrano toch in één opzet is geslaagd: de muziek in de film is heerlijk.

De ware hoofdrol is dus weggelegd voor de muziek: niet de rumba en salsa die het cliché bevestigen, maar een mozaïek van de laatste tendensen op muzikaal vlak in Cuba, van rock, hip hop en reggea tot heavy metal... en de blues van Habana Blues. De soundtrack zou wel eens de film kunnen overschaduwen: geen wereldschokkende vernieuwingen, maar geloof me, uw been zal spontaan beginnen mee te wippen. De aanstekelijke ritmes en zoete meezingers doen al dromen van een luilekkervakantie op Cuba. Allen daarheen! De film schept badend in felle kleuren een zeer optimistisch beeld van Cuba met hippe jongeren in hippe outfits. En de andere kant van de medaille? De film toont inderdaad weinig miserie, maar waarom hameren op wat er allemaal fout loopt in Cuba? Dit is net een ode aan Havana en de Cubaanse bevolking, die met een glaasje rum in de hand het leven van zijn schoonste kant bekijkt en over een onuitputtelijke dosis levensvreugde beschikt. Zambrano weet wel degelijk hoe het er in Havana aan toe gaat: twee jaar lang woonde hij op Cuba, waar hij zijn filmstudies afmaakte. "In Cuba heb ik liefgehad, gecreëerd, gewerkt. Ik heb veel vrienden gemaakt en zeker ook enkele vijanden. Maar ik heb me er nooit een vreemde gevoeld." En zo ver zijn we van de waarheid dan ook weer niet als blijkt dat de muzikanten uit de film ondertussen al op tournee zijn vertrokken onder de naam -hoe kan het ook anders- Habana Blues. En Zambrano maakt ook niet de fout om er een gratuit happy end aan te breien.

Conclusie: Een fraai in beeld gebrachte film over de weg die je moet afleggen om iets te bereiken en de opofferingen die je ervoor moet maken. Ideaal om een zwoel avondje zomerse terrasjes mee te starten. El ritmo latino, baby!
E-mailadres Afdrukken
 
Habana Blues
Spanje - Cuba - Frankrijk / 2005
Regie: Benito Zambrano
Scenario: Ernesto Chao; Benito Zambrano
Met: Alberto Joel Garcia Osorio; Roberto Sanmartin; Yailene Sierra
Duur: 115 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST