Banner

Harry Potter and the Goblet of Fire

7.0
Dennis Van Dessel - 24 november 2005




Move over, pompeus in hun baard wauwelende tovenaars uit 'Lord of the Rings', vade retro nichterige jedi's uit 'Star Wars'. Zowat de enige grote franchise waar ik de laatste jaren nog naar durf uitkijken, zijn de 'Harry Potter'films. Aanvankelijk was ik even sceptisch als eender wie, maar sinds ik de boeken heb gelezen kan men mij op onbewaakte momenten wel eens aantreffen in de wandelgangen van gebouwen allerhande, terwijl ik met een chopstick sta te zwaaien onder het uitroepen van: "accio girlfriend!" Yup, ik ben een fan geworden. Dan mag je JK Rowling nog zo hard aanvallen omdat ze haar plots van anderen geleend zou hebben of omdat haar dialogen soms wat opgezwollen zijn, het feit blijft dat ze er toch maar in geslaagd is om met een enorm gevoel voor humor een heel eigen wereldje te creëren waar zowat iedereen graag in vertoeft. En ze heeft kinderen van acht, negen jaar zover gekregen om boeken van 700 pagina's te lezen, ga er maar eens aan staan.

In 'The Goblet of Fire' is Hogwarts de gastheer voor het 'Triwizard Tournament', een evenement waarin de kampioenen van drie scholen het tegen elkaar moeten opnemen in drie levensgevaarlijke proeven. Leerlingtovenaars die willen deelnemen, moeten hun naam in de Vuurbeker werpen. Harry speelt niet mee, voornamelijk omdat hij daar te jong voor is, maar toch wordt hij geselecteerd, en op die manier begint een lijdensweg langs draken, meerminnen en doolhoven. Ondertussen voelen hij, Ron en Hermione ook hun hormonen behoorlijk opspelen én begint aartsvijand Voldemort steeds meer teken van leven te vertonen.

Dit vierde deel van de serie bracht zo z'n eigen problemen met zich mee voor een verfilming: voor het eerst stonden de makers tegenover een boek van om en bij de 800 bladzijden. Regisseur Mike Newell dacht al aan een 'Kill Bill'-gebeuren, met 'The Goblet of Fire' Volume 1 en 2 ('t is dat ik het nog gezegd heb in m'n recensie van 'The Prisoner of Azkaban'), maar dat heeft de studio uiteindelijk afgewimpeld. Het eindresultaat is een film van 157 minuten, waar echt geen enkel dood moment inzit - hoe kun je je dat permitteren als je een boek verfilmt dat werkelijk bàrstensvol zit met personages en gebeurtenissen?

In de praktijk betekent dat dat scenarist Steven Kloves behoorlijk heeft moeten knippen in het materiaal - nuances uit het boek gaan verloren en sommige personages krijgen nauwelijks iets te doen (vooral de fel bebaarde Hagrid en Alan Rickmans heerlijke Snape zijn hier zware slachtoffers van). Kloves en Newell moeten eigenlijk een hele film lang achter het bronmateriaal aanhollen, om toch maar zoveel mogelijk verteld te krijgen op zo weinig mogelijk tijd. Gezien die beperkingen, die inherent zijn aan het medium, is het opmerkelijk hoe goed Kloves z'n job wel heeft gedaan. Hij heeft uit die 800 pagina's van Rowling op een zeer vakkundige wijze de essentie gehaald, zónder daarom de emoties van het verhaal uit het oog te verliezen. We lezen 'Harry Potter' omdat we willen weten welke wezens er nu weer zullen opduiken en omdat we nieuwsgierig zijn of Voldemort definitief zal terugkeren. Maar veel meer dan dat, lezen we 'Harry Potter' om te weten te komen of Hermione en Ron eindelijk in elkaars armen zullen vallen en of Harry een lief zal vinden. Dat element blijft verrassend sterk in leven in deze filmversie: ergens in het midden van de film nemen Kloves en Newell ongeveer een half uur pauze van de actie, om een paar lange scènes in te lassen over de relatie tussen Harry, Ron en Hermione. Dat hadden ze korter kunnen doen, om dan méér tijd te spenderen aan het getover, maar daarmee zouden ze de menselijkheid van de serie geschaad hebben. Ik heb al mensen gehoord die die scènes kinderachtig en naïef vinden, maar hey, het gaat dus wel over veertienjarigen, wat verwacht je dan?

De inkortingen van het boek zijn eigenlijk alleen maar écht voelbaar tijdens de eerste tien minuten van de film - een 150 pagina's tellende proloog over de Quidditch World Cup wordt er in die tien minuten doorheen gejaagd, met als gevolg een openingssequens die chaotisch, opgefokt aanvoelt. Daarna, eens de film naar de school is verhuisd, vindt Newell z'n ritme - een tempo dat noodgedwongen continu hoog ligt, maar nergens over de grens van het hysterische gaat (een grens waar de meeste actiefilms tegenwoordig d'office over zitten).

De actiescènes zijn, in vergelijking met de vorige films, grimmiger, harder: Harry heeft een confrontatie met een draak en komt zwaar bebloed uit de strijd tevoorschijn. De eindscène eist zelfs een dodelijk slachtoffer. Naarmate Harry en z'n vrienden ouder worden, worden ook de boeken en films iets volwassener van toon, meer gericht tot een tienerpubliek dan tot jongere kinderen. Waarschijnlijk is het daarom dat zoveel critici dit de beste uit de reeks vonden. Feit blijft dat de actie over het algemeen goed in beeld is gezet, met hier en daar een voorbeeldje van CGI die niet helemaal niet is wat het moet zijn: wanneer Harry plots in een halve vis verandert en een vreugdesprongetje uit het water maakt, lijkt hij meer een langwerpig stukje CGI-blubber dan wat anders. Ook de finale valt al bij al een beetje mager uit, wat eerder de fout van Rowling is dan die van de filmmakers - zij heeft het zo geschreven.

Maar goed, uiteindelijk gaat het voornamelijk om de sfeer van de films, en die is nog steeds intact gebleven. De toch al uitgebreide cast van de vorige films wordt ditmaal aangevuld met Brendan Gleeson als "Mad Eye" Moody, de nieuwe Defence against the dark arts-professor. Gleeson staat zich overduidelijk te amuseren in een rol waarin hij ongegeneerd over de top mag gaan en weet op zeer korte tijd toch een duidelijk personage af te bakenen. Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson krijgen al voor de vierde maal op rij bakken kritiek over zich heen voor hun rollen als Harry, Ron en Hermione, maar in vergelijking met irritante monstertjes à la Dakota Fanning en aanverwanten, is het ronduit een genot om nog eens kinderen bezig te zien die er niét uitzien alsof ze net van bij de visagisten komen buitengestapt.

'Harry Potter and the Goblet of Fire' heeft zo z'n gebreken, maar de film biedt precies wat de fans ervan willen hebben: een aantal spectaculaire momenten, wat aandoenlijke tienercapriolen en bovenal de terugkeer van You-Know-Who. Ze mogen allemaal zeggen wat ze willen: ik heb ervan genoten.
E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter and the Goblet of Fire

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST