Banner

House of Wax

4.0
Dennis Van Dessel - 26 mei 2005




Ik heb het altijd al een intrigerende vraag gevonden of personages in films zelf óók wel eens naar films kijken. In sommige gevallen is het antwoord duidelijk ja - zo waren de enige overlevenden van de 'Scream'-trilogie diegenen die zich het best bekwaamd hadden in de regels om levend door een slasherflick heen te kruipen. En dan heb je prenten zoals deze 'House of Wax', waarin alle personages schijnbaar een wereld bewonen waarin er geen andere films bestaan. Hadden ze ooit al was het maar één horrorprent uit de jaren tachtig gezien, dan zouden er wellicht meer van hen de eindmeet gehaald hebben, omdat ze zouden hebben geweten dat het géén goed idee is om a) te kamperen in een bos waar een onmiskenbare lijkengeur hangt; b) een lift te aanvaarden van een hillbillie met zienderogen wegrottende tanden die dierenkarkassen versjouwt voor de kost; c) in een huis gemaakt van was dat aan het smelten is, een trap op te vluchten. Maar néé. De personages van dit kunststukje leven in een wereld waarin 'Friday the 13th', 'Halloween' en aanverwanten nooit gemaakt zijn, dus ze weten ook niet dat ze in een horrorfilm meespelen. Bummer.

'House of Wax' is een soortement remake van de klassieker met Vincent Price uit 1953, maar de plot is zodanig aangepast aan de conventies van het "Oh nee, er sluipt een man met scherpe messen door de bossen"-genre, dat de titel zowat het enige is dat onveranderd uit de update is gekomen. Niet dat dat per definitie een slechte film oplevert - deze nieuwe editie is wel degelijk fun, op diezelfde ziekelijke manier waarop het Songfestival ook wel fun kan zijn. Je weet dat het voor geen meter deugt, maar het is zó ongegeneerd van de hond z'n kloten, dat je er toch respect voor moet opbrengen. Oké, het Songfestival was angstaanjagender dan deze film, maar toch...

We volgen de lotgevallen van een zestal geile twintigers die onderweg zijn naar een belangrijke footballmatch, maar besluiten om - u gelooft het nooit - een nachtje te kamperen in een onheilspellend bos. De volgende ochtend blijkt één van hun wagens mysterieus een onderdeel kwijt te zijn - lastig, zeg nu zelf - en terwijl de rest alvast doorrijdt naar de footballmatch, blijven twee van hen achter met de grijnzende hillbillie om in een nabij stadje een vervangonderdeel te gaan halen. Het stadje in kwestie bestaat uit een kerk, een tankstation, een bioscoop waar ze nog steeds 'Whatever Happened To Baby Jane' spelen en een wassenbeeldenmuseum - heel dat gehucht schrééuwt uit dat er daar maniakken met of zonder kettingzagen wonen die het product zijn van vele generaties inteelt, maar onze hersendode helden worden uiteraard niets gewaar. Ze kunnen geen vermolmde deur zien met een bordje "do not enter" erop of ze stappen erdoorheen, geen donkere ruimte of ze lopen erbinnen onder het spreken van de onsterfelijke woorden: "Is daar iemand?" Voor u het weet, spat het bloed tegen de wassen muren van het stadje en vliegen de ledematen in het rond.

Het verschil tussen 'House of Wax' en bijvoorbeeld het onlangs verschenen 'Creep', is dat regisseur Jaume Collet-Serra zich terdege bewust is van het feit dat hij crap aan het maken is. Je keek naar 'Creep' en je kon je niet van de indruk ontdoen dat Christopher Smith het allemaal serieus méénde. 'House of Wax', daarentegen, geeft het publiek haast continu knipoogjes om aan te geven dat het allemaal maar om te lachen is. Zo worden de vrouwen onder het gezelschap onveranderlijk in belachelijk schaarse kledij op de vlucht gestuurd (dames hebben blijkbaar de onweerstaanbare drang om hun kleren uit te trekken wanneer ze in levensgevaar zijn, dus heren, hou er rekening mee), krijgen de hoofdpersonages minstens drie, vier kansen om simpelweg uit dat gehucht te gaan lopen zonder dat ze die kansen waarnemen en krijgen we een aantal werkelijk hilarische grand guignol-momenten, zoals eentje waarin Geile Twintiger # 1 de tot was omgesmolten Geile Twintiger # 2 het gezicht begint af te pulken. Goor, jaja, maar grappig. En ik denk dat dat ook de bedoeling was.

De cast bestaat uit typisch slachtvee van de B-lijst: Elisha Cuthbert speelde enkele maanden geleden nog mee in 'The Girl Next Door', Brian Van Holt als slechterik van dienst heeft meer onopmerkelijke bijrolletjes op z'n cv staan dan hij zelf nog kan tellen en dan is er natuurlijk nog Paris "een supermarkt, wat is dat?" Hilton, die intellectuele reus die hier nét iets minder overtuigend acteert dan in haar home made porn video, 'One Night In Paris'. De aanwezigheid van La Hilton in de film lijkt mij al voldoende bewijs op zich dat Collet-Serra bewust voor een camp-effect ging. Ik wil maar zeggen: hoe kun je dat kalf nu in je film stoppen en hopen om ook maar halfweg serieus genomen te worden? De enige vraag die ik mij bij haar optreden stelde, was wie haar het script zou hebben voorgelezen.

'House of Wax' is best nog wel geinig om naar te kijken, niet ondanks de debiliteit van het hele project, maar juist daardóór. Vergelijk het met 'Constantine', nog zo'n film die zodanig idioot is dat hij toch weer genietbaar wordt. We krijgen alle klassieke situaties, een aantal inventief gore sterfscènes en Paris Hilton in rood ondergoed. Zolang u er maar met een gepast ironische blik naar kijkt, valt daar nog wel wat plezier uit te halen.

http://houseofwaxmovie.warnerbros.com/
E-mailadres Afdrukken
 
House of Wax
USA / 2005
Regie: Jaume Collet-Serra
Scenario: Chad Hayes; Carey Hayes
Met: Elisha Cuthbert; Chad Michael Murray; Brian Van Holt; Paris Hilton
Duur: 107 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST