Banner

Home On The Range

1.0
Dennis Van Dessel - 20 juli 2004




De Disneyfabriek maakt er de laatste jaren blijkbaar een sport van om hun "laatste traditionele 2-D animatiefilm" aan te kondigen. Nog niet zo lang geleden kregen we het twijfelachtige 'Brother Bear' in de zalen, die het adieu van het Huis van de Muis aan celanimatie moest zijn, maar nu zijn ze er weer met 'Home On The Range' - ditmaal beloven ze het ons: het zal de laatste zijn. Indien het kwaliteitsniveau van dit onzalige product een indicatie mag zijn van wat ons nog te wachten staat in de 3-D wereld van Disney, zie ik de toekomst alvast somber in.

Het verhaaltje is een volstrekt ongeïnspireerd samenraapsel van wat zowel Disney als andere entertainers van klein grut eerder hebben gedaan: Maggie is de dikste koe van het westen (ik zal maar geen terzijde leveren bij de opmerking dat haar stem geleverd wordt door Roseanne Barr), wiens boerderij wordt leeggeroofd door de snoodaardige veedief Alameda Slim (stem van Randy Quaid). Maggie wordt dan maar door haar eigenaar overgebracht naar de melkboerderij "Patch O' Heaven", waar lief oud dametje Pearl Gesner (Carole Cook) de plak zwaait. Pearl zit echter zwaar in geldnood - indien ze niet snel 750 dollar bijeen kan krijgen, zal haar boerderij openbaar verkocht worden. Dat is precies het bedrag dat op het hoofd van Alameda Slim staat, en Maggie besluit om achter de boef aan te gaan. Samen met twee andere koeien, de gedecideerde Mrs. Calloway (Judi Dench) en de zweverige Grace (Jennifer Tilly), trekt ze erop uit om de boerderij van Pearl te redden.

Ach ja, zo gaat dat dan. Geen verrassing te bekennen in 'Home On The Range', een film die schijnbaar meegaat met de recente tendens die dicteert: "als het voor kinderen bedoeld is, hoeft het helemaal niet goed te zijn". Wat we krijgen, zijn voor de zoveelste keer diezelfde cliché's van het steeds verder uitgemolken genre: de pratende diertjes (en praten doen ze - onophoudelijk en onuitstaanbaar, tot je zou wensen dat ze gewoon eens twee minuten allemaal hun muil hielden), de zoetzemerige liedjes, de oubollige slapstick-grapjes (een personage valt in een ravijn en slaakt die typische Goofy-gil, u herkent 'm wel als u 'm hoort)... Als het maar voor de hand liggend en flauw is, dan zit het er wel in.

Dat het verhaaltje op zichzelf niets voorstelt, is eigenlijk nog zo erg niet - dat geldt voor negentig procent van de totale filmproductie. Wat veel erger is, is dat het allemaal met zo weinig levenslust of energie op het scherm wordt gebracht. De éne grap na de andere gaat finaal de mist in. Neem nu de volgende dialoog: Grace zegt over Mrs. Calloway: 'She's just a little tense.' Het antwoord van Maggie: 'Tense? What's her specialty, sour cream?' Er bestaan honderden geestiger replieken dan dat - je krijgt de perfecte set-up voor een geweldige one-liner en dan wordt er niets mee gedaan. Keer op keer krijg je dat soort van situaties: situaties die grappig hadden kùnnen zijn, indien de makers er een beetje meer moeite in hadden gestoken. De overheersende indruk van 'Home On The Range' is dat de film een snel afgeraffeld werkje was, iets dat Disney snel-snel nog in de zalen wilde stouwen voordat ze zich definitief toelegden op 3-D animatie. Geen tijd om goeie grappen te verzinnen of een degelijk verhaal.

De acteurs doen over het algemeen wat ze kunnen, maar als je zo'n hemeltergend onleuke teksten te debiteren krijgt, is dat vanzelfsprekend erg beperkt. Steve Buscemi heeft de leukste rol, als zwarthandelaar in levend vee - zijn personage lijkt zelfs op hem. Maar daar staat dan wel Cuba Gooding Jr. tegenover, dat falikant verkeerd afgelopen experiment van een wraakroepende God, die de rol van pretentieuze hengst op zich neemt. Indien 'Home On The Range' al nergens anders goed voor is (wat mij een zeer goede mogelijkheid lijkt), dan wel om te bewijzen dat Gooding niet eens in een film te zien moet zijn om irritant te wezen. Zijn stem alleen is meer dan voldoende.

Over stemmen gesproken: voor de gelegenheid kreeg Alan Menken nog eens de gelegenheid om een aantal liedjes bij elkaar te pennen. Die man kàn dat, hij heeft de liedjes geschreven voor een paar zeer mooie Disneyfilms, zoals 'The Little Mermaid', 'Beauty and The Beast' en 'Aladdin'. Maar net als al de rest, lijkt ook zijn werk in acute tijdsnood te zijn afgeraffeld, zodat hij zich verplicht zag om terug te vallen op oude cliché's: een cowboynummer om mee te openen, een stroperige ballad en (God sta ons bij) zelfs een jodelnummer. Nu wil ik geen enkele muziekvorm als dusdanig afkammen, maar wat de vaak verkeerd begrepen kunst van het jodelen betreft, kon ik in ieder geval een zekere rechtvaardigheid bespeuren in het feit dat befaamd jodelaar Bobbejaan Schoepen enkele jaren geleden een strijd met kanker moest aangaan.

Ondanks z'n lengte van slechts 76 minuten is 'Home On The Range' een absoluut futloze bedoening. De personages rennen van hot naar her, schreeuwen heel de tijd en staan in het algemeen hysterisch te wezen, maar dat is nog niet hetzelfde als gezonde energie in een film. Energie is het gevoel dat een verhaal ergens naartoe gaat, aan een hoog tempo. Hysterie is het gevoel dat een verhaal helemaal nergens naartoe gaat, aan een nog veel hoger tempo. 'Home On The Range' is hysterisch, maar niet energiek.

http://disney.go.com/disneypictures/homeontherange/main.html
E-mailadres Afdrukken
 
Home On The Range
USA / 2004
Regie: Will Finn
Scenario: John Sanford
Met: Roseanne Barr; Judi Dench; Jeniffer Tilly; Randy Quaid; Carole Cook; Cuba Gooding Jr.; Steve Buscemi
Duur: 76 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST