Banner

Honey

1.0
Dennis Van Dessel - 15 juni 2004




Eén van de grootste misdaden die een film kan begaan, is het openlijk proberen om iets specifieks te doen, iets specifieks te zijn. Een komedie moet niet proberen om grappig te zijn, een actiefilm moet niet proberen om spannend te zijn... Die dingen moeten vanzelf komen, als een logisch gevolg van de plot en de personages die erin rondlopen. 'Honey', een feel-good movie waar ik allesbehalve met een beter gevoel buitenstapte, probeert 90 minuten lang om charmant, grappig en (God sta ons bij) inspirerend te zijn, en probeert dat zo nadrukkelijk dat je er na een tijdje rode vlekken van in je nek krijgt - deze film is zó behaagziek, wil zó graag sympathiek gevonden worden, dat het ronduit onuitstaanbaar wordt.

De plot is een samenraapsel van andere typische producten uit hetzelfde genre - ergens in Hollywood moet er een grote Ikea aan filmscenario's bestaan, waar je de onderdelen van scripts kunt aankopen om ze thuis zelf in elkaar te steken. Hoe verklaart u anders dat dezelfde ideeën zo dikwijls terugkeren in een lichtelijk veranderde gedaante? In het bouwpakket van 'Honey' zaten onder andere deze beproefde, immer betrouwbare en welbekende stukken: een Frisse Jonge Meid (je ruikt de deo gewoon), werkt als dienster in een café maar Droomt van een Beter Leven. In casu een leven als danseres - zoals het is, geeft ze les in hip-hop in een plaatselijk jeugdcentrum, maar ooit wil ze van haar passie haar beroep kunnen maken. De Frisse Jonge Meid wordt op een avond ontdekt door De Slijmerige Upper-Class Eikel, in dit dit geval een regisseur van videoclips die haar de kans geeft op een professionele carrière, maar eigenlijk enkel op haar niet geheel estetisch onverantwoord lichaam uit is. Zal De Frisse Jonge Meid haar afkomst verraden? Zal ze kiezen voor de Slijmerige Upper-Class Eikel of toch maar voor de Sympathieke Jongen Uit De Buurt? Wat denkt u zelf? Ik gebruik die hoofdletters omdat dit conventies zijn van het doorsnee Hollywood melodrama die al zo lang meegaan, dat iedereen ze wel in de één of andere incarnatie al eens is tegengekomen. Komen er nog aan te pas: De Sceptische Ouders, die de dansdromen van hun dochter niet goedkeuren. Zouden ze voor het einde van de film misschien bijdraaien? Wie weet? De Probleemjongeren, die door De Frisse Jonge Meid van de straat worden geplukt en door middel van het dansen uit hun milieu van drugs en criminaliteit geraken. En natuurlijk: Het Climactische Optreden, de dansvoorstelling aan het einde die ervoor zorgt dat alles toch nog goed komt.

Elementen uit dit verhaal - als u het zo wilt noemen - kwamen we eerder tegen in 'Coyote Ugly', het Britney Spears-vehikel 'Crossroads', 'Save The Last Dance' en 'Glitter'. Nu niet direct hoopvolle precedenten - ik moet toegeven dat ik 'Glitter' nog steeds niet zelf heb bekeken, maar ik ken de plot en mensen die dat wél hebben gedaan. Die mensen bezoeken nu nog steeds een psychiater. En inderdaad, ook 'Honey' is het soort van film dat je met de beste wil ter wereld geen cinema kan noemen. Op z'n best is het een uit de hand gelopen aflevering van een middelmatige jongerensoap die voor vijf uur 's middags op tv komt. 'Dawson's Creek', maar dan met een overwegend zwarte cast en nog minder geloofwaardige situaties of personages.

De clichés hoef ik u vast niet meer uit te leggen, die zullen onderhand al wel duidelijk zijn geworden. Dat het voorspelbaar is... Tja, als u nu nog niet weet hoe het allemaal zal aflopen moet u écht eens wat meer films zien. Wat wél het vermelden waard is, is de hemeltergend stupide manier waarop dit verhaal verteld wordt. In elke scène heb je, meestal aan het begin, één enkele regel dialoog die de essentie van de scène samenvat. Let er maar eens op: aan het begin van de film worden de ouders van De Frisse Jonge Meid geïntroduceerd, en zowat het eerste dat haar moeder tegen haar zegt is: 'Je weet dat je vader en ik je pogingen tot een danscarrière niet goedkeuren en dat we veel liever hadden gehad dat je was gaan reizen en studeren.' Voilà, en daarmee hebben we die informatie ook weer met de paplepel ingegoten gekregen. En zo gaat dat in essentie de hele film lang door. De kijker heeft letterlijk geen enkele inbreng, want elke situatie, elke relatie tussen de personages wordt uitdrukkelijk uitgelegd in de dialogen. Dat soort van extreem literalisme in een film komt al gauw bijzonder neerbuigend over - hoe dom denken die filmmakers eigenlijk wel dat we zijn? En meer dan dat, het klinkt ook gewoon fake. Niemand praat zo. Wanneer was de laatste keer dat u een vriend bezocht en zei: 'Ik kom je even bezoeken omdat wij oude vrienden zijn die elkaar hebben leren kennen op school en nu we beiden getrouwd zijn en werken houden we regelmatig contact'?

Natuurlijk mikt 'Honey' in de eerste plaats op een publiek dat zich dat soort vragen niet stelt - jongere tieners die al tevreden zijn zodra er iets over dat scherm loopt te huppelen dat voldoende lawaai maakt om hen wakker te houden. Veel mensen schijnen ervan overtuigd te zijn dat dat voldoende is - dat domme films oké zijn, zolang ze maar op kinderen gemikt zijn. Ik zal wellicht nooit begrijpen wat de logica achter die redenering is - hoe kunnen we ooit hopen om verstandige volwassenen met een zeker gevoel voor smaak te creëren, als we hen dit door hun strot rammen tijdens hun kinderjaren?

Komt daar nog bij dat 'Honey', ook in de VS, gemikt was op alle leeftijden, zodat de street credibility van de film quasi nihil is. Dit hele verhaal speelt zich af in wat dan "de verloederde buurten" moet heten, met overal bendeleden, sociale miserie en armoede. Maar in 'Honey' mag er niet eens gevloekt worden, want dat kan de Amerikaanse filmcensuur niet lijden. Het gevolg is dat de film zich afspeelt in een sprookjesversie van de grootsteedse slums, waar je werkelijk geen seconde in kunt geloven.

Jessica Alba heeft hier weinig meer te doen dan haar gespierde middenrif te tonen en grote ogen te trekken naar de camera, in de hoop dat het publiek haar op die manier aantrekkelijk genoeg zal vinden om te vergeten dat ze eigenlijk niet kan acteren. Lil' Romeo, mij voordien geheel onbekend, maar schijnbaar één van de jongste in de schier eindeloze reeks rapper/acteurs, kijkt met een permanent pissige blik om zich heen en hoopt zo het feit te verhullen dat hij als zoon van NBA-basketballer Master P nooit zonder bodyguards in een foute wijk is binnengelopen. Net zo min als mét, waarschijnlijk. En dan is er nog Mekhi Phifer, geen slecht acteur (zie 'Clockers' en de tv-reeks 'ER'), maar hier heeft hij een rolletje dat nauwelijks de geest van een personage suggereert. Hij glimlacht, moedigt Honey aan in haar plannen en verdwijnt van het toneel wanneer hij niet gewenst is voor het verloop van de plot.

'Honey' is een crowdpleaser die van cliché naar cliché zeilt en z'n publiek beledigt met al de meest voor hand liggende platitudes. Te mijden.

E-mailadres Afdrukken
 
Honey
USA / 2003
Regie: Bille Woodruff
Scenario: Alonzo Brown; Kim Watson
Met: Jessica Alba; Lil' Romeo; Mekhi Phifer; David Moscow
Duur: 94 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST