Banner

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

6.0
Dennis Van Dessel - 04 juni 2004




Kleine jongens worden groot en lange films worden korter. Harry Potter, de tovenaarszoon met een brilletje en verantwoordelijke voor de meest lucratieve franchise die we in vele manen gezien hebben, begint aan zijn derde jaar in Hogwarts (Zweinstein voor de literatuurproleten onder ons), en doet dat met een diepere stem, een geheel nieuwe pubermentaliteit én met een nieuwe regisseur.

Alfonso Cuarón, regisseur van 'Y Tu Mama Tambien', werd aangehaald om Chris Columbus te vervangen - beelden van frenetiek masturberende leerling-tovenaars en kinky heksen schoten iedereen meteen door het hoofd, maar niets daarvan. Cuarón brengt wel degelijk een persoonlijke toets naar de serie - 'The Prisoner Of Azkaban' ziet er anders uit, de toon van de film ligt anders dan bij de vorige twee - maar de enige keer dat we Harry onder de lakens van z'n bed zien zitten, is hij een boek aan het lezen. Zo gaat dat dan.

In dit derde avontuur blijkt er een beruchte moordenaar ontsnapt te zijn uit de tovenaarsgevangenis Azkaban. Sirius Black (Gary Oldman), was dertien jaar eerder een fel aanhanger van de boosaardige Lord Voldemort, de boze magiër die verantwoordelijk was voor de dood van Harry's ouders. Nu hij terug op vrije voeten is, wordt ervoor gevreesd dat Black Harry zal komen opzoeken. Een aantal van de bewakers van Azkaban worden dan ook aangeduid om Hogwarts te beschermen - de Dementors, spookachtige figuren die verre neven lijken van de Ringwraiths uit 'Lord Of The Rings'. Deze schepsels lijken echter een grotere bedreiging dan Black zelf; ze zuigen alle hoop, alle goede moed, alle fijne herinnerigen uit je weg, tot enkel je angst en wanhoop nog overblijven.

Sinds de laatste film onze contreien aandeed, heb ik, na lang twijfelen en wachten, eindelijk de boeken gelezen en geloof het of niet, maar ik heb me ermee geamuseerd. Het voordeel daarvan is dat je een beter zicht hebt op wat 'Prisoner Of Azkaban' te betekenen heeft in het licht van de gehele serie (voor zover gepubliceerd). Dit derde verhaal heeft zonder meer de zwakste plot van de vijf die we tot nu toe hebben kunnen lezen, maar functioneert dan ook in de eerste plaats als een scharniermoment in de serie: er worden personages geïntroduceerd die later nog belangrijk zullen worden, de relaties tussen de hoofdfiguren worden duidelijker afgebakend en concepten zoals wie de Dementors zijn en hoe ze kunnen worden tegengehouden, worden hier verklaard. In principe zijn boek en film drie dus eigenlijk set-up voor delen vier en vijf, waar de échte actie in te beleven valt. Verhalen één en twee konden nog min of meer op zichzelf staan. Vanaf boek drie wordt de coherentie tussen de delen veel groter, het worden échte sequels, die niet of nauwelijks afzonderlijk kunnen worden gelezen. Allemaal goed en wel, maar dat betekent wel dat 'Prisoner Of Azkaban' qua verhaal niet zo keurig ineen klikt als 'The Chamber Of Secrets' - kijkers die de boeken niet gelezen hebben, zouden wel eens met een ietwat onbevredigd gevoel kunnen buitenstappen. Een gevoel van "was het dàt maar". Néé, dat was het niet, maar dàt kunt u pas over een paar jaar inzien.

Het was dan ook een soort van gok om net op dit moment in de serie een andere regisseur aan te halen, maar Cuarón kwijt zich prima van z'n taak. Hij maakt van 'Prisoner Of Azkaban' in de mate van het mogelijke z'n eigen film (hoewel je in dit soort van reeksen natuurlijk altijd vastzit in het keurslijf van J.K. Rowlings verbeelding) - de afgelikte aanpak van Chris Columbus moet plaatsmaken voor een meer duistere benadering. Cuarón werkt met afgebleekte kleuren en filmt opvallend vaak met handgehouden camera's, om een onstabiel gevoel te geven aan de gebeurtenissen. Meer dan in de vorige films, krijg je dan ook de indruk dat Hogwarts misschien toch niét die veilige, warme thuishaven is, maar een wereld waar letterlijk àlles in kan gebeuren, het onaangenaamste het eerst. Die aanpak werkt best wel, om de films een stapje verder te brengen in de richting van de volwassenheid. Overigens was ik zeer blij om vast te stellen dat eindelijk een regisseur nog eens die aloude techniek van het iris heeft gebruikt - een fade-out naar een bepaald punt in het beeld toe, zodat je nog een klein cirkeltje overhoudt voordat het helemaal zwart wordt.

Scenarist Steven Kloves heeft ditmaal meer durven snoeien in het bronmateriaal - het langste boek van de drie tot nu toe, werd met z'n 136 minuten de kortste film. Ik blijf mezelf echter afvragen wat ze gaan aanvangen met boeken vier en vijf, die om en bij de 750 bladzijden bevatten. 'Harry Potter Volume 1 en 2' misschien? In ieder geval, de inkortingen die ditmaal hebben plaatsgevonden, blijven een gemengde zegen. Langs de ene kant voelt 'Prisoner Of Azkaban' ongetwijfeld gestroomlijnder aan dan de vorige delen, met minder dode momenten. Maar langs de andere kant gaat er ook heel wat detail verloren - één van de mooie dingen aan de eerste twee films, was dat je een geheel uitgetekende wereld te zien kreeg, met een ontelbaar aantal vreemde figuren en betoverde voorwerpen, die misschien niets met de plot te maken hadden, maar wel sfeer toevoegden en ons de indruk gaven dat de tovenaarswereld groter was dan alleen maar Harry Potter en de mensen in zijn directe omgeving. Nu, met de wens om de film korter te maken, gaat dat gevoel wellicht onvermijdelijk en onherroepelijk verloren.

Zijn daar ook nog de acteurs - Daniel Radcliffe, Emma Watson en Rupert Grint zijn terug op het appèl als Harry, Hermione en Ron en zijn onderhand tamelijk goed vergroeid met hun rollen. Van de drie is Watson duidelijk de beste actrice - ze heeft een naturel voor de camera die de beide jongens soms lijken te mankeren. Zo slaat Radcliffe een opvallende valse noot wanneer hij on camera moet huilen. Op dat soort van momenten wordt Watson op een vreemde manier het centrum van die scènes, de persoon die de boel rechthoudt. Zoals eerder, zijn het evenwel ook ditmaal de bijrollen die écht bijblijven. David Thewlis is uitstekend als de nieuwe professor "defence against the dark arts" Lupin, Emma Thompson is bijwijlen hilarisch als de zelfverklaarde helderziende professor Trelawney (zó weggelopen uit een aflevering van 'Absolutely Fabulous'!) en dan is er nog mijn persoonlijke favoriet: Dawn French als The Fat Lady. De dame is misschien twee minuten in beeld, maar steelt gelijk de show. Groovy!

Als u nu nog geen fan bent van 'Harry Potter', zult u het waarschijnlijk ook nooit worden. Voor diegenen die wél al eens graag verloren lopen in dat magisch wereldje waarin humor, een hart en een ziel nog steeds terug te vinden zijn, is ook 'The Prisoner Of Azkaban' een aanrader. Hij is ànders dan de vorige films, en die veranderingen zijn niet allemaal even gunstig. Maar is het fun? Reken maar.

http://harrypotter.warnerbros.com/main/homepage/intro.html

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST