Banner

The Hard Word

4.0
Dennis Van Dessel - 20 mei 2004




Dàt ging ook eens tijd worden - deze Australische misdaadfilm van schrijver/regisseur Scott Roberts werd al gemaakt in 2002, kwam verleden jaar uit in de VS en in Engeland, maar bleef in onze contreien eerst nog een jaar lang stof verzamelen voordat men eindelijk de moeite deed om 'm eens een keertje uit te brengen. Niet dat er echt veel mensen op hebben zitten wachten, veronderstel ik - opnieuw een misdaadfilm waarin de bedrieger bedrogen wordt, de vrouwen fataal zijn en de dialogen opgebouwd zijn rond het woord fuck. 'The Hard Word' is niet slecht gemaakt. Het probleem is alleen dat het zo moeilijk is om er een bestaansreden voor te bedenken. We hebben deze film al zo dikwijls gezien. Hebben we echt behoefte aan alweer een nieuwe versie ervan?

Dale (Guy Pearce), Shane (Joel Edgerton) en Mal (Damien Richardson) zijn drie broers die samen een gevangenisstraf uitzitten voor een resem gewapende overvallen. Frank (Robert Taylor), hun advocaat, heeft er echter voor gezorgd dat ze opnieuw op vrije voeten komen, enkel om een "laatste klus" op te knappen - een overval op een paardenracebaan in Melbourne. Ondertussen is het evenwel nauwelijks een geheim dat Frank een affaire is begonnen met Carol (Rachel Griffiths), de vrouw van Dale. De vraag blijft dus maar in hoeverre de drie broers de advocaat en de femme fatale kunnen vertrouwen.

Ik stel voor dat we een nieuwe term voor dit genre uitvinden: de "laatste klus"-film. De filmgeschiedenis wemelt werkelijk van de al dan niet berouwvolle criminelen die uit het wereldje willen stappen, maar door charlataneske vrienden, advocaten of schuldeisers worden verplicht tot een (allemaal samen:) "laatste klus". Een "laatste klus" die doodeenvoudig hoort te verlopen, maar uiteraard uit de hand loopt. Een "laatste klus" die gepaard gaat met geweld, verraad en de obligate scène waarin de hoofdpersonages in slow-motion zij aan zij lopen.

Roberts heeft voor zijn prent goed gekeken naar roemruchte voorbeelden uit de geschiedenis van de misdaadfilm - niet alleen valt de plot terug te voeren op alle conventies die al sinds jaar en dag de fundamenten van het genre vormen, maar ook op andere gebieden krijgen we regelmatig de indruk dat we dit eerder hebben gezien. Het sfeertje van de film doet denken aan de Britse crime flicks uit de jaren zeventig, zoals 'Get Carter': we zien Guy Pearce in de openingsscène met een vastberaden blik uit het raampje van de gevangenisbibliotheek kijken, een groezelig uitziende baard verbergt het grootste deel van z'n gezicht, zijn haar is vettig en hij zweet als een os. Wanneer een personage op zo'n manier wordt geïntroduceerd, is het veilig te stellen dat we met een tough guy te maken hebben. Of, zo u wilt, een tough Guy.

Verder krijgen we shots die rechtstreeks afkomstig zijn uit 'Blood Simple', de meesterlijke film noir van de gebroeders Coen, en meende ik hier en daar zelfs een paar invloeden van 'The Usual Suspects' op te merken. De dialogen zijn dan weer op het randje van het Tarantino-achtige, met komisch bedoelde conversaties over bloedworst en Pepsi. Het punt is dat 'The Hard Word' nauwelijks afwijkt van wat we vroeger al gezien hebben: het verhaal, de sfeer, de dialogen, de visuele stijl... Roberts kleurt overal netjes binnen de lijnen.

Om dan toch te breken met de sleur van die conventies, ziet de regisseur zich verplicht om een aantal bizarre momentjes in z'n film te stoppen, die eigenlijk nergens op slaan, maar vaak behoorlijk lachwekkend zijn. Zo zit Shane met een kanjer van een Oedipuscomplex opgezadeld, dat bij z'n psychiater, een dame genaamd Jane, blijkbaar zoveel medelijden opwekt dat ze hem als een baby aan haar borst laat zuigen. Ik weet niet wat de ethische code voorschrijft voor psychiaters, maar dit moét wel een overtreding van de dokter/patient-relatie zijn, denkt u ook niet? Een ander pareltje is een scène waarin Carol in de gevangenis op bezoek gaat bij Dale. Ze steekt haar hand even tussen haar benen en tekent met het vocht op haar vingers vervolgens een happy face op de glazen wand die hen scheidt. Hoe kómt een mens erbij om dat soort van scènes te bedenken? Je lacht ermee, natuurlijk - wat moet je anders doen? Maar wat is de bedoeling ervan?

'The Hard Word' is nooit een saaie film (een prent waarin dames tekeningetjes op glas maken met hun vaginaal vocht moet al enorm z'n best doen om saai te zijn, kan ik mij voorstellen), maar hij is wel volkomen onopvallend, meteen vergeten eens u de bioscoop verlaat. Guy Pearce is goed in de hoofdrol - om de crimineel in Dale naar boven te brengen, zet hij z'n sappigste Aussie-accent op en vergeet hij stante pede al z'n tafelmanieren, smakkend en met open mond z'n eten kauwend. Dat is overacting, jawel, maar in dit genre film hoort het ook zo. En aan het einde van de overval op de racebaan in Melbourne krijgen we zowaar een vrij decente achtervolging, die niet de typisch Amerikaanse behoefte voelt om te ontaarden in een serie explosies. Dat we dat nog mogen meemaken.

Dit is een voorbeeld van film als wegwerpproduct: je kunt jezelf er matig mee amuseren zolang het duurt, en nadat het z'n diensten bewezen heeft, ben je het zo weer vergeten. Next!

http://www.lionsgatefilms.com/dnm/profile.html?pid=IN-S-00132

E-mailadres Afdrukken
 
The Hard Word
AUS / 2002
Regie: Scott Roberts
Scenario: Scott Roberts
Met: Guy Pearce; Rachel Griffiths; Robert Taylor; Joel Edgerton; Damien Richardson
Duur: 102 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST