Banner

House of Sand and Fog

6.0
Dennis Van Dessel - 21 april 2004




Wie ooit 'The War Of The Roses' heeft gezien, weet dat mensen soms gekke dingen kunnen doen voor een huis. In 'House of Sand and Fog', één van de meest deprimerende films van het jaar, zien we de personages nog niet direct in een gigantische luchter bengelen, maar de strijd om een uiteindelijk onbetekenend stukje onroerend goed neemt ook hier hallucinante vormen aan. Gebaseerd op de roman van Andre Dubus III, is dit een loodzwaar drama over identiteit, het vasthouden aan je waardigheid, zelfs onder de moeilijkste omstandigheden en de noodzaak om opnieuw te kunnen beginnen in het leven. Kortom: miserie alom, maar dan wel goed gebracht.

Jennifer Connelly, de dame die met één oogopslag van haar bodemloze groene kijkers een wervelstorm in onze hormonale huishouding kan doen ontstaan, speelt hier Kathy Nicolo, een huishoudster die enkele maanden geleden door haar man in de steek werd gelaten en nu wanhopig probeert om niet opnieuw te beginnen drinken en roken terwijl ze de scherven van haar leven weer opraapt. Veel succes heeft ze er niet mee: het grootste deel van haar tijd spendeert ze slapend, het huis dat ze van haar vader heeft geërfd een enorme bende, zelfs de post ligt ongeopend op de vloer.

Op die manier is het haar schijnbaar ontgaan dat de overheid 500 dollar van haar eist als belasting op haar huis. Aangezien ze niet reageert op de aanmaningen, wordt ze op een ochtend simpelweg buitengezet - het huis wordt aan een dumpingprijs verkocht en Kathy blijft met niets achter.

Koper van het pand is Massoud Amir Behrani, een Iraanse immigrant die in z'n eigen land een kolonel was, maar nu is moeten vluchten vanwege de politieke situatie. Tegenover de kleine Iraanse gemeenschap in de VS waar hij deel van uitmaakt, probeert hij de schijn hoog te houden dat alles goed met hem gaat, maar ondertussen weet zijn gezin nauwelijks het hoofd boven water te houden met de twee jobs die hij heeft - als wegwerker en als bediende in een nachtwinkel. Met zijn laatste geld koopt hij Kathy's huis, om het achteraf aan de normale marktprijs weer te kunnen doorverkopen - wat neerkomt op pakweg viermaal wat hij er zelf voor betaald heeft.

Op die manier begint een verbeten strijd tussen Kathy en de Behrani's om het huis, en de kracht van 'House of Sand and Fog' ligt juist in de manier waarop de film nergens expliciet voor een bepaalde kant kiest. Kolonel Behrani is een man van eer, vanaf het begin zien we dat hij, zelfs in een overall, met een helm op z'n kop en een besmeurd gezicht, altijd een onpeilbare waardigheid uitstraalt. Hij was een man van betekenis, een man naar wie geluisterd werd, maar nu in Amerika is hij enkel iemand met een moeilijke naam die niemand juist kan uitspreken. Aan het begin van de film zien we hem na zijn job een hotel binnenlopen - een bediende vraagt hem wat hij daar doet. 'Mijn wagen staat hier geparkeerd,' antwoordt Behrani. En tegen zichzelf voegt hij eraan toe: 'Zoals ik gisteren al heb gezegd.' Hij wordt niet eens opgemerkt. En dat terwijl hij maar één heel simpele wens heeft: een goed, waardig leven voor z'n familie bieden. Kathy's huis lijkt hem een oplossing voor z'n problemen te bieden en als publiek gunnen we hem dat. Maar we zien ook hoe moeilijk Kathy het heeft - ze heeft geen geld, slaapt in haar auto en op de koop toe moest ze die luizige 500 dollar waar het allemaal mee begonnen was, niet eens betalen. Een fout van de overheid. 'House of Sand and Fog' is in feite een verhaal over goedbedoelende mensen die in een onmogelijke situatie terecht komen. Er bestaat geen zwart-wit tegenstelling van goed en kwaad.

Wat dat betreft is het mooi hoe er over de loop van de film steeds opnieuw parallellen worden getrokken tussen het leven van Kathy en dat van Behrani - ze proberen zich allebei te redden in moeilijke financiële en emotionele omstandigheden. De kolonel liegt tegen zijn zoon en zijn kennissen over zijn standing, Kathy doet het tegen haar eigen moeder, omdat ze niet wil toegeven hoe slecht het wel met haar gaat. Ze zitten in hetzelfde schuitje, maar de Iranese familie hangt op z'n minst nog enigszins aan elkaar, zodat ze bij elkaar troost kunnen zoeken. Voor Kathy is er niemand, behalve misschien een politieagent die haar wil helpen, maar uiteindelijk hopeloos tekort schiet.

Regisseur Vadim Perelman begon als de regisseur van een resem videoclips, maar dat zou je hem aan de hand van deze film niet aangeven - en reken maar dat dat een compliment is. Het tempo van de film ligt laag, Perelman neemt z'n tijd, maar hij is ook zeer berekend, zodat we nergens het gevoel krijgen dat het langdradig wordt. Dat evenwicht tussen een trage en een saaie film ligt heel gevoelig (zo hebben we het voorbije jaar op pijnlijke wijze moeten ontdekken), maar hier wordt die zeer mooi gevonden. Ook de visuele stijl is sober, klassiek. Een gelige belichting domineert, en geeft een melancholische kwaliteit aan de film - geen snelle mtv-montage, niets dat ook maar in de verte iets te maken heeft met de achtergrond van de regisseur.

Er zijn weliswaar een aantal problemen met het scenario: zo worden een aantal praktische zaken nooit helemaal opgehelderd - dat Kathy haar post niet opendoet, oké, maar zou men haar echt geen aangetekend schrijven sturen voordat ze haar spullen in beslag komen nemen? En kan een huis zomaar meteen verkocht worden na inbeslagname, zonder dat er een tijd wordt ingelast waarin de eigenaar met het vereiste bedrag kan komen (zeker als het over een luttele 500 dollar gaat)? Misschien klopt het allemaal wel, ik ben bepaald geen expert, maar de film is nogal vaag met al die details, je krijgt de indruk dat de juridische kant van de zaak veel te simplistisch wordt afgehandeld opdat de makers zouden kunnen beginnen aan wat hen écht interesseert: de confrontatie tussen Kathy en Behrani. Een begrijpelijke redenering, maar het laat je wel achter met het gevoel dat er iets niet klopt in de logica van de plot. Bovendien - en dit is veel erger - krijgen we een nogal radicale plotwending aan het einde, die strikt genomen niet bijster geloofwaardig is, maar ontworpen lijkt om toch maar een conclusie aan de film te kunnen geven met Shakespeariaanse hoeveelheden dramatiek.

De acteurs maken de film echter op zichzelf al de moeite waard: Connelly is opnieuw perfect geloofwaardig in een rol die soms verdacht doet denken aan haar prestatie in 'Requiem For A Dream' (let op de scène aan de pier op het einde!), maar het is Ben Kingsley als onvermurwbare, maar o zo respectabele en diep menselijke kolonel die de show steelt: van begin tot eind is hij een aanwezigheid in de film die met een moeiteloze autoriteit de aandacht van het publiek en de andere personages opeist. Dit is dus typisch het soort rol waarvoor je prijzen krijgt, en hij zou ze nog verdienen ook.

'House of Sand and Fog' is dus een film met een zeer rijke thematiek, inhoudelijk complex en veelgelaagd, waarin we een aantal geweldige acteurs aan de slag zien, maar die tijdens de finale alsnog uit de bocht gaat. Dat is eeuwig zonde, maar laat het u niet weerhouden om te gaan kijken. Dit is en blijft - zeker voor een regiedebuut - een staaltje van zeer degelijke cinema.

http://www.dreamworks.com/dvd_features_hosaf.html

E-mailadres Afdrukken
 
House of Sand and Fog
USA / 2003
Regie: Vadim Perelman
Scenario: Vadim Perelman; Shawn Otto
Met: Jennifer Connelly; Ben Kingsley; Ron Eldard; Shoreh Aghdashloo
Duur: 126 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST