Banner

Hidalgo

2.0
Dennis Van Dessel - 08 april 2004




Het zijn goeie tijden voor paardenfetisjisten: na 'Seabiscuit', 'Open Range' en 'The Missing', galopperen de biefstukken op pootjes alweer meer dan twee uur lang over uw scherm in 'Hidalgo'. Zou er ergens een verklaring voor te vinden zijn waarom films over paarden altijd zo lang moeten duren? En wat een nog prangender vraag is: hoe komt het dat we die beesten over de hele duur van die ellenlange epossen nooit zien schijten, terwijl ik de paarden die in Antwerpen van die vreselijke karren vol Japanse toeristen trekken, niet kan zien of ze laten wel een collectie dampende vijgen vallen? Vragen, altijd die prangende vragen in het leven.

Joe Johnston, de man die miraculeus ongehavend uit de fatwa is gekomen die we over hem hadden uitgesproken na het lamentabele 'Jumanji', brengt ons hier een ouderwets, om niet te zeggen oubollig spektakel dat voornamelijk mensen zal aanspreken die heimelijk terugverlangen naar de heldenverhalen uit de jaren vijftig en zestig. Van die films waarvan men zegt: "zo worden ze niet meer gemaakt", u kent dat wel: brandende zon, eindeloze vergezichten, grijnzende schurken en opzwepende muziek tijdens de finale achtervolgingsscène per paard. 'Hidalgo' is zelfs zodanig retro dat Johnston Omar Sharif van achter z'n bridgetafel heeft gehaald om hem in een tent te plaatsen die waarschijnlijk nog overgebleven is van de sets van 'Lawrence Of Arabia', en hem dialogen te laten snauwen genre: 'You bastard son of a jackal!' Overigens de beste belediging van de laatste jaren, dat.

Viggo Mortensen probeert de schaduw van 'The Lord Of The Rings' van zich af te werpen door Frank Hopkins te spelen, een half-indiaanse cowboy die na de slachting bij Wounded Knee (we were aaaall wou-hounded... inderdaad), fameus in de whisky vliegt en vervolgens dienst neemt in Buffalo Bill's Wild West Show. Op een dag wordt hij benaderd door een afgezant van Arabische sjeik Riyadh (Sharif), met de vraag of hij en zijn legendarische racepaard Hidalgo willen deelnemen aan een gevaarlijke wedstrijd door de woestijn. 5000 kilometer zand, zon en gedehydrateerde huid voor de finish in Damascus. Een normaal mens zou die afgezant gezegd hebben op te rotten, maar Hopkins natuurlijk niet, die bastard son of a jackal. Hij springt in het zadel en zo zijn we vertrokken voor een volstrekt voorspelbaar avonturenfilmpje dat eigenlijk thuishoort op een lome zondagnamiddag, ergens op een tv-zender waar ze veel reclame tussen hun films geven.

'Hidalgo' ziet er goed uit, met een knappe fotografie van Shelly Johnson die hier en daar openlijk refereert aan 'Lawrence Of Arabia' en zich niet eens hoeft te schamen voor die vergelijking. Neem bijvoorbeeld een scène aan het einde van de film, waarin Hopkins, uitgeput en oververhit als hij is, een fata morgana ziet. Er wordt overgeschakeld op een ander kleurenpalet, alles ziet er plotseling afgebleekt uit, en er komt een bibberige kwaliteit aan het beeld, alsof de hittegolven die van de grond opstijgen alles wat we zien enigszins vervormen. Dan is de zinsbegoocheling voorbij en krijgen we weer de gewone kleuren en het stabielere camerawerk. Ja, 'tuurlijk is dat een goedkoop trucje, maar het wérkt wel. Ook leuk is de manier waarop Viggo Mortensen zijn rol van held invult - met een droog gevoel voor humor en een grijnzende smoel die lijkt te suggereren dat hij continu last heeft van zand tussen z'n reet, maar dat eigenlijk ook wel lekker vindt. Mooi gedaan.

Het probleem met 'Hidalgo' ligt echter in het scenario, dat om geen enkele duidelijke reden 136 ellendige minuten lang aansleept - had deze film nu anderhalf uur geduurd, dan had het echt nog wel leuk kunnen zijn, maar waarom moet men ons zo lang lastigvallen met een verhaaltje waarvan de conclusie zichzelf vanaf het begin uitwijst? Er wordt een hele nevenplot bijgesleurd rond de dochter van Omar Sharif, die strikt genomen volkomen overbodig is, maar wél de gelegenheid biedt tot een scène waarin Viggo Mortensen gecastreerd dreigt te worden door een kamelenviller met een slecht gebit. Daar heb je zo al een half uur dat pijnloos verwijderd had kunnen worden. Scenarist John Fusco, die bastard son of a jackal, bespaart ons trouwens geen enkel cliché van het genre: zo krijgen we een waanzinnig slecht getrukeerde zandstorm, een wolk sprinkhanen die onze held van z'n sokken blaast, drijfzand en schurkachtig gnuifelende Arabieren die hardnekkig blijven beweren dat alles ergens "geschreven staat". Telkens wanneer één van die sujetten de woorden "it is written" in de mond nam, kreeg ik spontaan zin om naar het scherm te schreeuwen: "Sterf dan toch, you bastard son of Jo Vally! Sterf!" Ten tijde van 'Lawrence Of Arabia' was dat zinnetje misschien nog geen cliché, maar dat is het daarna dan toch geworden.

Wat ook uitzonderlijk ergerlijk is, is dat de makers van 'Hidalgo' schijnbaar geloven dat een paard kan denken. Mortensen spendeert 75 procent van de film alleen met zijn trouw ros en praat ertegen zoals hij tegen z'n beste vriend zou doen: 'Weet je nog, die race in Wyoming die we deden?' Néé, meneer Hopkins, dat weet dat beest niet meer. Het is een paard, namelijk. Helemaal absurd wordt het wanneer Hidalgo zelf evenwel reageert door op gepaste tijden te hinniken of te beginnen gelopperen. Af en toe waan je jezelf in 'Spirit: Stallion Of The Cimarron'. Het wachten was enkel nog op het moment dat Mortensen en z'n paard samen een liedje zouden gaan zingen.

'Hidalgo' is inderdaad cinema zoals dat tegenwoordig eigenlijk niet meer gemaakt wordt. Laten we dat vooral zo houden. Bij deze staat het iedereen vrij om mij het hoofd van Joe Johnston en John Fusco te brengen. De bastard sons of jackals die ze zijn...

http://hidalgo.movies.go.com/main.html

E-mailadres Afdrukken
 
Hidalgo
USA / 2004
Regie: Joe Johnston
Scenario: John Fusco
Met: Viggo Mortensen; Omar Sharif; Zuleikha Robinson; Louise Lombard; Adam Alexi-Malle
Duur: 136 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST