Banner

Hollywood Homicide

4.0
Dennis Van Dessel - 22 oktober 2003




Deze nieuwe "buddy cop movie" van regisseur Ron Shelton (onlangs nog 'Dark Blue'), werd op ongemeen negatieve kritieken onthaald in de VS, maar als je ernaar kijkt wordt het moeilijk om je voor te stellen waar iedereen zo'n enorme problemen in zag. 'Hollywood Homicide' is een volstrekt banale, van alle originaliteit gespeende actie-komedie, maar het is op z'n minst geen belediging van het publiek, zoals enkele weken geleden nog 'Bad Boys 2'. Het probleem met 'Hollywood Homicide' is niet eens dat de film zo slecht is, als wel dat hij gewoon niets in zich heeft om erg goed te zijn.

Harrison Ford en Josh Hartnett spelen Joe Gavilan en K.C Calden, een team inspecteurs voor de afdeling moordzaken in Hollywood. Gavilan is een rustige, gezapige professioneel, die alle passie voor zijn job al lang kwijt is. Op de plaats delict van de moord op vier rappers in een nachtclub, vraagt hij een moment stilte zodat hij kan nadenken. Vervolgens dicteert hij zijn bestelling voor een hamburger aan een nabije agent. In zijn vrije tijd houdt Gavilan er een tweede job op na als handelaar in onroerend goed, en we zien hem zelfs tijdens de climactische achtervolging op het einde nog naar zijn mogelijke klanten telefoneren - een moordenaar klissen is allemaal goed en wel, maar er moet ook brood op de plank komen.

Calden, ondertussen, is ook alleen maar flik geworden bij gebrek aan beter - en misschien omdat hij zijn vader wil wreken, zelf een agent die omkwam tijdens de dienst. Ondertussen schnabbelt hij als yoga-instructeur en droomt hij van een acteercarrière.

Eén van de dingen die ik wel kon waarderen in 'Hollywood Homicide', was de manier waarop Ron Shelton schijnbaar meer geïnteresseerd is in het leven van de twee inspecteurs aan de kern van de film, dan in de moordplot, die eigenlijk maar bijkomstig is. Vier rappers sterven, sporen worden opgevolgd en ondertussen krijgen Gavilan en Calden ook nog eens de hete adem van de afdeling Interne Zaken in hun nek. Dat zijn nu eenmaal het soort van situaties waar dit soort film zich doorheen moet werken, maar het is ook het minst boeiende facet van alle gebeurtenissen die we zien. Het is oneindig veel leuker om de twee mannen samen in de wagen te zien zitten, terwijl Gavilan zijn partner helpt om z'n tekst te leren - Calden speelt Stanley in 'A Streetcar Named Desire', maar Gavilan is niet onder de indruk: "Who wrote this stuff?" Hilarisch is het bepaald niet, maar het wordt goed gespeeld en het wekt sympathie voor de personages.

Harrison Ford speelt dit soort rol met z'n ogen dicht, en zelfs nu hij angstwekkend dicht tegen de pensioensgerechtigde leeftijd begint aan te schurken, weet hij het imago van berekende, mildgestemde maar effectieve flik, perfect in te vullen. Hij haalt zijn kenmerkende grijnsjes boven, trekt z'n schouders op en kijkt dreigend naar de slechteriken alsof hij zodadelijk hun moeder wil gaan bellen om te zeggen dat ze stout geweest zijn. Kortom, hij is Harrison Ford. Hartnett stelt niks voor tegenover dat veteranengeweld, maar hij slaagt er in ieder geval in om niet al te veel op de zenuwen te werken, wat in zijn geval lang niet slecht is.

De problemen met de film beginnen in de eerste plaats met de plot - het is duidelijk dat het hart van de film elders ligt, wat ervoor zorgt dat het misdaadverhaaltje er nogal kleurloos naaststaat. Het publiek weet lang voor de helden wie de moorden in de nachtclub heeft gepleegd en waarom, en het wordt nogal snel vervelend om twee mannen achter informatie te zien hollen die je zelf al een hele tijd hebt. Bovendien worden de clichés bepaald niet gemeden. Zo is het uiteraard geen toeval dat Hartnetts vader destijd stierf tijdens de dienst, worden de inspecteurs op een deadline van drie dagen gezet voordat de bloedhonden van IZ achter hun kont gaan hangen, én krijgen we een ontknoping waarin de schurk alweer zo dom is om het dak van een hoog gebouw te kiezen als schuilplaats. Waarom gaan de slechten in films zich nooit ergens verbergen waar ze effectief nog wég zouden kunnen geraken indien ze dat wilden?

Nog apart gezien van het flinterdunne verhaaltje, zijn de momenten waarop 'Hollywood Homicide' echt geestig wordt, zeer zeldzaam. Doorheen de hele film zitten geestige stukjes verspreid, maar niets dat de aandacht kan vasthouden. Een running gag waarin Gavilans gsm op de meest ongepaste momenten afgaat, werkt bijvoorbeeld enkel enerverend, alsof er de één of andere onverlaat in de zaal zit die de zijne niet heeft afgezet en elke vijf seconden telefoon krijgt. De grappigste scène van de hele film is de dubbele ondervraging van Gavilan en Calden door IZ, waarin Gavilan (uiteraard) continu onderbroken wordt door z'n telefoon en z'n ondervrager bijgevolg vraagt om even z'n kwek te houden, en Calden op z'n duizend gemakken aan yoga begint te doen bovenop de tafel in het kamertje. Deze scène is een zeldzaam hoogtepunt in de voor de rest vrij futloze film.

'Hollywood Homicide' is louter bandwerk: u hebt het allemaal al eerder en beter gezien. Ford is goed, en hier en daar valt er best een aardig moment terug te vinden, maar het blijft eenheidsworst: als actiefilm is dit niet bijster spannend, als komedie slechts sporadisch grappig. Een ramp is deze film niet, maar wilt u hier echt geld aan uitgeven?

http://www.sonypictures.com/movies/hollywoodhomicide/index.html

E-mailadres Afdrukken
 
Hollywood Homicide
USA / 2003
Regie: Ron Shelton
Scenario: Robert Souza; Ron Shelton
Met: Harrison Ford; Josh Hartnett; Lena Olin; Bruce Greenwood; Isaiah Washington; Lolita Davidovich
Duur: 111 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST