Banner

The Hulk

1.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003


En daar gaan we dan voor stripverhalenfilm nummer 999. We zijn het voorbije jaar zo murw geslagen met superhelden, muterende tieners en vliegende Keanu Reevesen, dat ik tegenwoordig al raar ga opkijken wanneer in eender welke willekeurige film er na een uur nog geen enkel personage is beginnen vliegen, kogelvrij is geworden of een latex pak heeft aangetrokken.

Niet dat 'The Hulk' een film van dertien in een dozijn is, wel in tegendeel. De groene vriend die we ons nog herinneren uit die hilarische tv-reeks van de jaren zeventig, genoegzaam à la flamande 'Den Ullek' genoemd, is een zeldzame uitzondering binnen het genre, waarin personages voorrang nemen op actie en dialoogscènes méér te betekenen hebben dan geforceerde liefdesverklaringen of aansporingen om te gaan rennen voor het aanstormende gevaar. Ang Lee, regisseur van zowel relationele drama's ('The Ice Storm') als actiespektakels ('Crouching Tiger, Hidden Dragon'), wil het allemaal zo goed doen, maar het loopt allemaal zo tragisch fout.

De plot dan maar: Eric Bana speelt Bruce Banner, de zoon van een dolgedraaide wetenschapper die tijdens de jaren zestig op z'n eigen DNA experimenteerde, teneinde een soortement wonder-geneesmiddel te ontwikkelen. Na een verschrikkelijk voorval dat pas laat in de film wordt onthuld, wordt Bruce uit z'n ouderlijk huis weggenomen. Vele jaren later is hij zelf een moleculair wetenschapper, die identiek hetzelfde onderzoek verricht als zijn vader destijds (het leven zit vól toevallen). Na een klein ongelukje met een bestralingsapparaat met een ingewikkelde naam, gaat het via zijn vader overgeleverd, gemanipuleerd DNA opspelen, met het gekende resultaat - wanneer Bruce boos wordt, wordt hij groen en zwelt hij op tot hij eruitziet als 's werelds grootste neuskeutel.

Verschijnen vervolgens op het toneel: Nick Nolte als Bruce's vader, Jennifer Connelly als zijn vriendin Betty en Sam Elliot als haar vader, een militair die in naam van het leger op zoek gaat naar het wondermiddel dat zijn soldaten vrijwel onkwetsbaar zou kunnen maken. Op die manier ontwikkelt Bruce zich met zijn milieuvriendelijke look niet als superheld die met alle plezier weduwen en wezen beschermt, maar wel als de hoofdfiguur in een conflict tussen twee kinderen en hun ouders.

Ang Lee was zich allicht bewust van de gangbare kritiek dat dit soort films te weinig aandacht besteden aan de ontwikkeling van de personages en hun psychologie, en in een poging die kritiek te ontwijken, heeft hij radicale maatregelen genomen: alle humor werd domweg geweerd (ik kan mij geen enkele grap herinneren), en het publiek krijgt eerst een uur vol praterige, ellenlange relatie-scènes te zien. We komen wel degelijk te weten wat de personages drijft, hoor, daar niet van. Ze vertellen het ons zelfs een keer of drie, vier na elkaar, voor het geval dat we het de eerste keer niet begrepen hadden. Lee schijnt te denken een zwaarmoedige, filosofische roman te verfilmen in plaats van een stripverhaal van Stan Lee, zó zwaarwichtig is 'The Hulk'. We hebben het dus wel over de psyche van een vent die groot en groen wordt als hij kwaad is, hoe ernstig moet je dat eigenlijk nemen? Terwijl 'The Hulk' zich langzaam uitrekte in z'n pretentieuze psychologische geneuzel, kreeg ik steeds meer waardering voor de manier waarop Brian Synger het evenwicht tussen fun en personage-ontwikkeling wél wist te vinden in 'X2'.

Wat ook niet helpt, is dat ik Eric Bana nu niet meteen een oscar zie winnen voor z'n vertolking hier. Onder andere omstandigheden had zijn overdreven dramatisch optreden misschien gewerkt, maar met dit logge, humorloze scenario ziet hij er enkel ongewild lachwekkend uit. Let op zijn tragisch gefronste wenkbrauwen en het gekwetste timbre van zijn stem wanneer hij zegt dat hij er tot zijn eigen ontzetting van geniet wanneer hij zijn controle verliest en verandert in het grote broertje van Shrek.

Nick Nolte is op zich een beter acteur, maar behandelt dit materiaal met de minachting die het verdient en gaat zich te buiten aan een vorm van overacting die het menselijk oog enkel eerder heeft waargenomen bij Jeremy Irons in 'Dungeons & Dragons', een film die net zo slecht was, maar om heel andere redenen. Ik verwijs met veel plezier naar zijn laatste monoloog, waarin de prachtige Engelse uitdrukking "eating the scenery" (wat eigenlijk wil zeggen dat iemand staat te schmieren), een heel andere betekenis krijgt. Jennifer Connelly is een welkome afwisseling. De adembenemend mooie actrice uit 'Requiem for a Dream' en 'A Beautiful Mind' weet zowaar nog een klein beetje stijl binnen te smokkelen.

Visueel heeft Lee ook weer de beste bedoelingen, door te proberen de structuur van de tekeningen uit de strips te redupliceren - split screens, bewegende frames, wipes en in elkaar overvloeiende achtergronden domineren de hele film. Zo krijgen we segmenten waarin het scherm behandeld wordt als was het een kubus, en bij elke beeldovergang draait de kubus om een andere zijde te tonen. Waarin het scherm een muur wordt vol mogelijke shots, waaruit er dan eentje gekozen wordt. Waarin split screen wordt gebruikt, niet om twee verschillende acties te tonen, maar enkel twee verschillende shots van dezelfde actie. De regisseur heeft hier z'n trukendoos wijd open getrokken, maar het kan niet verhinderen dat zijn film bezwijkt onder het gewicht van z'n eigen inhoudelijke pretenties en langdradigheid (The Hulk kan dan wel met tanken en helikopters zwieren, maar verdomd als hij 138 minuten kan dragen). Trouwens, ook die visuele tics gaan na een tijdje vervelen: je zit werkelijk te wachten tot Lee nog eens een gewone beeldovergang zal gebruiken, zónder al die rommel erbij. Een goeie techniek is maar goed voor zover je weet hoe en wanneer je hem moet gebruiken.

Doorgaans kan je dit soort films nogal makkelijk afdoen als "voer voor de fans van het genre", maar ditmaal betwijfel ik of zelfs zij hier wel lol aan zullen beleven. De fans van 'Daredevil' en 'Spider-Man' liggen na een uur namelijk in slaap, en liefhebbers van psychologische drama's moet je doorgaans in de zaal waar deze film speelt, niet gaan zoeken.

De volgende blockbuster op de kalender is, denk ik, 'Terminator III: Rise of the Machines', begin augustus. Het zou leuk zijn om eindelijk nog eens een aangename verrassing mee te maken.

http://www.thehulk.com/

E-mailadres Afdrukken
 
The Hulk
USA / 2003
Regie: Ang Lee
Scenario: John Turman; Michael France; James Schamus; David Hayter
Met: Eric Bana; Jennifer Connelly; Sam Elliot; Nick Nolte; Josh Lucas; Cara Buano
Duur: 138 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST