Banner

The Hours

6.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003



Eén van de grote oscargenomineerde films van dit jaar is 'The Hours', die op 23 maart kans maakt op negen beeldjes. Geregisseerd door Stephen Daldry, de man die enkele jaren geleden het nogal zoetzemerige 'Billy Elliot' maakte, is dit absoluut het soort film waar ze bij prijsuitreikingen gek op zijn: het is diepzinnig, het gaat langzaam, en het is zich zeer zelfbewust van z'n eigen artistieke pretenties. Maar is het ook een goeie film? Ja... Maar niet helemaal.

De plot is onderverdeeld in drie secties; we zien Nicole Kidman, praktisch onherkenbaar onder een valse neus en een pruik van stro-achtig haar, als Virginia Woolf. Wie niet weet wie dat was: Woolf was een schrijfster tijdens het interbellum die romans en verhalen schreef over de rol van vrouwen in de maatschappij van toen - hoe ze als tweederangsburgers zich te plooien hadden naar een wereld gedomineerd door mannen. Mrs. Dalloway is wellicht haar bekendste heldin, en we volgen Woolf tijdens één dag aan de beginperiode van het schrijven van dit boek.

Woolf zou uiteindelijk zelfmoord plegen, in 1940 - ze verdronk zich in een rivier toen ze "haar waanzin" weer voelde opkomen. Naar die waanzin wordt af en toe gerefereerd: Woolf hoort stemmen, heeft nachtmerries, maar weigert om de instructies van haar dokters op te volgen. Waarschijnlijk omdat het juist haar waanzin is die haar haar creativiteit geeft. Het is schrijven of gek worden, in haar geval.

In 1951 volgen we Laura Brown (Julianne Moore), een huisvrouw die 'Mrs. Dalloway' aan het lezen is. Net als de heldin van dat boek, bereidt ze een feestje voor, in haar geval voor haar jarige echtgenoot (John C. Reilly). Maar hoewel ze oppervlakkig gezien alles heeft om gelukkig te zijn, ontbreekt er iets in haar leven. Ook haar volgen we één dag lang, terwijl ze probeert om erachter te komen wie ze is en wat haar leven betekent.

Dan in het derde verhaal krijgen we Meryl Streep als Clarissa Vaughan, een lesbische boekredactrice wiens dag in 2001 ongeveer volgens hetzelfde stramien verloopt als dat van Mrs. Dalloway in het boek. Ze bereidt een feestje voor, voor een vriend (Ed Harris), die een poëzieprijs in ontvangst mag nemen. Harris heeft echter Aids, en we zien hem als een soortement levend lijk in zijn flat zitten, ten prooi aan depressies en desoriëntatie. Clarissa mag dan wel met een vrouw samenwonen, maar ook haar leven wordt gedomineerd door een man, die volkomen van haar afhankelijk is.

Deze drie verhaallijnen lopen door elkaar, en proberen uiteindelijk een samenhangend beeld te bieden op het leven van vrouwen tijdens de voorbije eeuw. De titel, 'The Hours', is afkomstig van de vraag die één van de personages stelt: "Wat doen we in de uren na het feestje?" Wat doet Virginia Woolf wanneer ze niet schrijft? Niets, ze probeert de schijn van een normaal bestaan op te houden, maar haar gedachten, chaotisch als ze zijn, zitten steeds ergens anders. Wie is Laura als ze niet een taart staat te bakken voor haar echtgenoot? Een vrouw die zich nooit ontwikkeld heeft en geen enkele identiteit lijkt te hebben buiten vrouw-van of moeder-van. En Clarissa/Mrs. Dalloway? Kan zij nog wel iets vinden buiten de zorg van de man die haar nodig heeft?

Een mooi punt in de film, is dat de mannen niet worden afgeschilderd als boosdoeners, hoewel dat maar al te makkelijk had kunnen gebeuren. Vrouwen zitten vast in een maatschappij gericht op mannen, hun doen en laten wordt in bepaalde mate door hen gedomineerd, zelfs in 2001, maar de individuele mannen die we ontmoeten, zijn geen slechte mensen. De echtgenoten van Woolf en Laura houden echt van hun vrouwen; die van Woolf probeert haar te helpen, die van Laura heeft geen flauw benul wat er mis is. De vooruitgang die de status van vrouwen over jaren heen heeft bereikt, wordt enkel aangegeven door de opties die de hoofdpersonages worden geboden om te ontsnappen aan de situatie waarin ze vast zijn komen te zitten. Woolf ziet geen andere uitweg dan zelfmoord te plegen, dat is bekend. Wat Laura en Clarissa doen, moet u zelf maar gaan kijken.

Dit alles is natuurlijk niet bepaald het soort thematiek waarvoor een groot publiek storm zal lopen; ik geloof niet eens dat ikzelf tot het doelpubliek van deze film behoorde. Wat niet wil zeggen dat ik hem niet kon waarderen.

Daldry probeert de drie segmenten een eigen visuele look mee te geven, met realistische kleuren voor Kidmans sectie, een gelige schijn over het verhaal van Moore en een blauw, koel licht over de gebeurtenissen in Streeps leven. Dit is geen truc die we voor de eerste keer zien opduiken, denk maar aan 'Traffic', maar ze werkt. Daldry is nu niet bepaald de meest opwindende regisseur die de wereld ooit gezien heeft, en zijn gebruik van de camera is dan ook klassiek tot op het randje van het saaie. Blijft natuurlijk de vraag of een film als deze wel gediend zou zijn van meer visuele hoogvliegerij. Er valt over te discussiëren.

Wat mij meer stoorde, was de hoogdravendheid die de film af en toe niet kan onderdrukken. 'The Hours' is een film over ernstige thema's, en we zullen het geweten hebben. Humor wordt vrijwel volkomen geweerd, en bepaalde scènes worden op een onnodige manier uitgemolken om toch maar een emotionele reactie uit te lokken; let maar eens op de scène waarin Moore afscheid neemt van haar zoontje. Ja, oké, in de context van de film is dat een belangrijk moment, maar het blijft toch tranentrekkerij. Je merkt het soms ook in de dialogen. Ed Harris steekt in zijn eerste scène in de film een monoloog af die eerder thuislijkt in de derde akte van een toneelstuk van Tennessee Williams. En dat is al aan het begin van de film. Yup, 'The Hours' is zware kost. Maar goed voor de regisseur dat de thema's sterk genoeg zijn om dat voor een heel groot gedeelte te ondersteunen.

De thema's, én de acteurs, natuurlijk. Nicole Kidman is de uitschieter; de stijlvolle dame is de laatste jaren met schitterende rollen in 'Moulin Rouge!' en 'The Others'uitstekend op dreef, en deze keer gaat ze volop voor de prijzenpot; in tegenstelling tot Moore en Streep, speelt ze haar rol bijna helemaal naar binnen gekeerd - haar ogen gefixeerd op een punt, niet in de verte, maar binnenin zichzelf; een zelfgerolde sigaret tussen de gele vingers geklemd en een zacht raspende stem maken haar transformatie compleet. Ik acht het niet eens uitgesloten dat iemand die niet weet wie de rol speelt, er ook niet achterkomt voor de eindaftiteling.

Moore is ook prima, als huisvrouw die in de knoop ligt met zichzelf, hoewel ik af en toe toch de indruk kreeg dat ik dit eerder had gezien van haar - in 'Magnolia' speelde ze enkel een meer agressieve versie van dezelfde emoties. Nu ja, het doet er niet echt toe; ze is volkomen geloofwaardig.

De enige die uit de toon valt, is Meryl Streep, die met een nogal overdreven handengeflapper staat te acteren en het, wanneer het goed uitkomt, op een goed getimed huilen zet. Streep is de enige van de drie dames van wie ik de indruk kreeg dat ze een nummertje stond op te voeren, dat ze als actrice in haar trukendoos aan het graaien was. Een betere regisseur had die trucs doorzien, en méér geëist.

Alles tesamen genomen is 'The Hours' een film die een mooi verhaal vertelt, maar dat op een trage, zwaarwichtige manier doet. Over het algemeen goeie acteerprestaties (ook Ed Harris is alweer fantastisch), maken heel wat goed, maar dit is niet de voltreffer die het had kunnen zijn. Dat gezegd zijnde, is dit ook geen film die mikt op mijn demografische gegevens - ergens ten lande zal er vast wel een veertigjarige vrouw zijn, voor wie deze film iets heel persoonlijks zegt. Wat mooi is.

http://www.thehoursmovie.com/

E-mailadres Afdrukken
 
The Hours
USA / 2002
Regie: Stephen Daldry
Scenario: David Hare
Met: Nicole Kidman; Meryl Streep; Julianne Moore; Ed Harris; John C. Reilly; Stephen Dillane; Miranda Richardson; George Loftus; Jeff Daniels; Claire Danes
Duur: 113 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST