Banner

High Crimes

2.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003


In onze schier oneindige reeks "thrillers die zo verdomd middelmatig zijn dat zelfs Jan Verheyen zegt: 'wat is dit verdomd middelmatig'", hebben we deze keer 'High Crimes', de film die Ashley Judd en Morgan Freeman opnieuw samenbrengt. In 1997 speelden ze allebei in de mislukte thriller 'Kiss The Girls'. Ditmaal leveren ze een betere film af, maar dat wil niet zeggen dat we plots de vlag moeten gaan buitenhangen. Integendeel zelfs.

Judd speelt Claire Kubik, succesvolle advocate en liefdevolle echtgenote van Tom (Jim Caviezel). De twee hebben zo'n gelukkig idyllisch leventje dat je gewoon wéét dat er binnen de kortste keren iets tragisch zal gebeuren, en inderdaad: Tom wordt gearresteerd door de FBI en overgedragen aan de militaire politie, waar hij berecht zal worden voor negen gevallen van moord. Toms echte naam blijkt immers Ron Chapman te zijn, een soldaat die in 1988 in El Salvador verantwoordelijk zou zijn geweest voor de dood van negen onschuldige burgers. Voor hij berecht kon worden, vluchtte Ron echter weg in een nieuw leven met een nieuwe naam. Nu hij is teruggevonden, riskeert hij de doodstraf als hij schuldig wordt bevonden.

Claire besluit haar man bij te staan en neemt zelf zijn verdediging op zich (zou dat eigenlijk wel mogen, een familielid verdedigen in een proces?). Aangezien ze niet erg goed op de hoogte is van het militaire reglementenboekje, laat ze zich bijstaan door de oude rot in het vak, Charlie Grimes (Morgan Freeman, in een zoveelste rol als Oude Wijze Man).

En zo zijn we weer vertrokken voor een zoveelste thriller die te professionneel gemaakt is om echt slecht te noemen, maar te volslagen voorspelbaar om aan iemand aan te raden. Dit soort films rolt vrijwel wekelijks van de lopende band bij Hollywood. Je kijkt ernaar, en hoezeer je ook probeert een originele gedachte te vinden in het hele scenario, je vindt helemaal niets.

Wat je wel vindt, zijn clichés. Wat dacht u bijvoorbeeld van deze: Charlie is een herstellende alcoholicus, die uiteraard op elk moment dreigt te hervallen. De zaak van Tom/Ron doet de liefde voor zijn vak herleven, en de sarcastische, wereldmoeë advocaat die we aan het begin van de film aantreffen, zal voor de haan driemaal gekraaid heeft of de aftiteling gelopen, veranderd zijn in een gerevitaliseerd mens. God help ons. Freeman is trouwens dat slag van dronkaard dat men enkel aantreft in Amerikaanse films, en dat letterlijk op bevel weer nuchter kan worden. Die truc moet ik toch eens leren.

Het grootste deel van de film bestaat uit een lang uitgerekt proces voor de krijgsraad, maar dan wel één naar de standaards van Hollywood, waarin geen rechter objectief is, nieuw bewijsmateriaal en verrassingsgetuigen geen enkel probleem vormen, en het hele proces schijnbaar getimed is om aan de helden van het verhaal voldoende gelegenheid te laten nieuwe ontdekkingen te doen. Als je de tijdlijn van de film goed volgt, zul je merken dat er een periode van twee of drie weken moet zijn waarin het proces gewoon stilligt, om de verdere ontwikkeling van de plot toe te laten. Sinds wanneer is dàt standaardgebruik? Voor een goeie krijgsraadfilm, kan ik u 'A Few Good Men' aanraden. Die bezat tenminste nog een minimum aan geloofwaardigheid.

Aan de kritiek die wordt geuit aan het adres van het militaire establishment, is duidelijk te merken dat dit scenario werd geschreven vóór elf september 2001. Het is triest te denken dat dit soort van verhalen tegenwoordig niet meer zouden mogen, minder triest om te denken dat dit soort van film niet zou bestaan. Het feit dat er een paar steken onder en boven water worden gegeven in de richting van de Amerikaanse overheid en hun betrokkenheid in buitenlandse terroristische activiteiten, maakt het script er niet scherpzinniger op. Dat soort van zaken waren immers algemeen geweten voor 9/11. Daarna was het zo goed als landsverraad om erover te praten. Zo zie je dan maar weer. Feit blijft dat dit een strict conventionele thriller blijft, die misschien wel een politieke agenda hééft, maar die niet echt openlijk uitspeelt. In plaats daarvan kiest men voor een auto-achtervolging tussendoor, en voor de obligatoire plottwist op het einde - een wending die elke geoefende filmfan van kilometers afstand ziet aankomen, maar toch.

Regisseur Carl Franklin probeert zowaar nog een flou artistique in de film te stoppen, door de flash-backs naar El Salvador in een ander kleurenpalet te filmen, en af en toe bruusk in te zoomen op de personages tijdens zwaar emotionele momenten. Ik waardeer de poging, maar in een film die op een dergelijke manier tot middelmatigheid gedoemd is, hadden ze het evengoed zo kunnen laten. Komt daar nog bij dat het geheel allesbehalve goed gemonteerd is. Voorbeeld: Morgan Freeman zit in een café en ziet daar een paar types zitten die hij liever niet ontmoet. Hij probeert z'n gezicht te verbergen. Cut naar de parking van dat café. De kerels die hij niet wilde ontmoeten, gooien hem op de grond en beginnen hem in elkaar te slaan. We gaan ervan uit dat ze hem dan toch hebben zien zitten, natuurlijk, maar we hebben dat niet gezien. Een goede regisseur of monteur zou op z'n minst een reactieshot van Freemans aanvallers hebben getoond, om aan te geven dàt ze hem hadden opgemerkt. Zo maak je een samenhangende film, van dat soort zaken hangt het af. De slordigheid waarmee men hier tewerk gaat, is verbazingwekkend voor een relatief grote film als deze.

Judd en Freeman doen wat ze kunnen met hun rollen, maar in wezen vertolken ze stereotypes in plaats van personages. Ik geef het je te doen daar iets memorabels van te maken. Het enige wat we ze kunnen verwijten, is dat ze meespelen in dit ding in the first place. Beide acteurs zijn veel te goed om in dit soort onzin mee te spelen. Dit in tegenstelling tot Jim Caviezel, die in letterlijk elke film waarin ik hem al heb gezien, dezelfde vochtige reeënogen trekt en met datzelfde gedrogeerde stemmetje praat. Laat de stoute man alstublieft ophouden, mama.

'High Crimes' lijkt erop ontworpen zo snel mogelijk af te zakken naar de onderste plank van uw videotheek, tussen 'Kiss The Girls' en 'Along Came A Spider'. Dat is waar dit soort films thuishoort. Wie zich daartoe geroepen voelt: richting onderste plank!

http://www.highcrimesmovie.com

E-mailadres Afdrukken
 
High Crimes
USA / 2002
Regie: Carl Franklin
Scenario: Yuri Zeltser; Cary Bickley
Met: Ashley Judd; Morgan Freeman; James Caviezel; Adam Scott; Amanda Peet; Bruce Davison
Duur: 110 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST