Banner

Hearts In Atlantis

2.0
Dennis Van Dessel - 23 september 2003


Tot voor een paar jaar was ik een grote fan van Stephen King - in boeken als 'The Shining', 'The Stand' en 'It' weet hij op onnavolgbare manier het alledaagse een vreselijke wending te geven in de richting van zuivere horror. Maar toen kwamen er boeken als het rammelende 'Bag Of Bones' en het pretentieuze 'Hearts In Atlantis', en naarmate King zich van de gruwel afwendde om zich met Ernstige Thema's bezig te houden, bleef enkel het alledaagse nog over. Waar de banaliteit vroeger werd uitgebuit om achteraf eens zo gruwelijk over te komen, bleef hij nu gewoon in die banaliteit steken, vaak met een dikke laag stroperige symboliek erover.

'Hearts In Atlantis' is het meest teleurstellende voorbeeld hiervan, een collectie van vijf verhalen, één lang, vier korte, die een caleidoscopisch portret willen geven van een opgroeiende jongen in de jaren zestig. Voor de film beperkte men zich enkel tot dat eerste verhaal, 'Low Men In Yellow Coats'.

Bobby Garfield (Anon Yelchin) is een elfjarige die het niet makkelijk heeft: zijn vader is een aantal jaar geleden overleden en zijn moeder heeft het zo druk met haar weinig impressionante carrière als secretaresse dat ze gewoon te weinig tijd voor hem overhoudt. In plaats van de fiets die hij echte wilde, krijgt hij voor zijn verjaardag een bibliotheekkaart voor volwassenen. Maar dan komt de mysterieuze (want Britse, schijnbaar) Ted Brautigan boven hen wonen, en alles verandert. Brautigan weet hem te vertellen welke boeken hij dient te lezen, vertelt hem diepzinnige verhalen over baseball wedstrijden van lang vervlogen tijden, enfin, hij wordt de vader die Bobby nooit had. Brautigan bezorgt Bobby zelfs een jobje: voor één dollar per week leest hij zijn bovenbuur de krant voor én houdt hij in de buurt een oogje in het zeil voor "Lage Mannen".

In het boek zijn die Lage Mannen meer symbolisch dan wat anders, de duistere figuren die, willen of niet, volwassenheid inluiden voor Bobby. Op een tastbaar niveau grijpen ze terug naar de 'Dark Tower'-verhalen van King, die ik niet heb gelezen. Wie dat wel heeft gedaan, begrijpt er in het boek allicht meer van. In de film wil en kan men niet op die manier verwijzen naar Kings ander werk, en houdt en het erop dat de Lage Mannen FBI-agenten zijn die Brautigans gave van helderziendheid willen gebruiken. Hé, het is Koude Oorlog voor iets, of niet soms?

Niet dat dat zo belangrijk is. Het voornaamste is, dat er iets aanwezig is op de achtergrond dat Bobby's relatie met Brautigan bedreigt, dat zijn laatste vaderfiguur dreigt af te nemen, waarmee ze Bobby onverbiddelijk tot de volwassenheid veroordelen.

Een groot deel van de film handelt dus over nogal platgetreden thema's als Kindertijd, Volwassenwording, Het Leven Ontdekken. Thema's waar Hollywood (en Stephen King) wel pap van lusten, en die ze dan ook al zo vaak hebben behandeld dat ze op die manier geschreven dienen te worden, met hoofdletters. We hebben het allemaal al vaker gezien, en regisseur Scott Hicks (van het mooie 'Shine' en het ergerlijk pretentieuze 'Snow Falling On Cedars') weet niets nieuws aan het genre toe te voegen.

De film begint krek hetzelfde als 'Stand By Me', die andere nostalgische Kingverfilming; een volwassen man ontdekt dat één van zijn jeugdvrienden gestorven is, en denkt terug aan De Zomer Van Zijn Jeugd, toen het gras nog groen was, de radio alleen nummers van The Platters speelde en de eerste kus nog moest komen. En de dieren nog konden praten, jaja.

Vergelijkingen met die melancholische klassieker van Rob Reiner pakken echter niet al te best uit voor 'Hearts In Atlantis'. In tegenstelling tot 'Stand By Me', weet deze film op geen enkel moment een greintje charme uit te stralen; de belegen clichés van alle films over de jaren vijftig/zestig worden hier routinematig herhaald. Het meisje waar geen ander ooit aan zal kunnen tippen, de pestkop die zijn bekomst krijgt, de kermis die in de stad is, de afwezige moeder enzovoort. Overgiet dat allemaal met een saus van nostalgische hitjes van toen, en je hebt een film. Alleen geen erg goeie.

Anton Yelchin is goed als Bobby - geen geringe prestatie, gelet op het feit dat hij als twaalfjarige tegenover Anthony Hopkins staat als Brautigan. Hopkins zelf probeert enig gevoel in zijn vele melige monologen te steken, maar het blijft vechten tegen de bierkaai van een inferieur scenario. Om zijn mentale verwarring te tonen, vereisen verscheidene scènes van hem dat hij met een glazige blik voor zich uitstaart en Iets Gewichtig zegt. Andere keren wordt hij verplicht diepzinnige uitspraken te doen, zoals: "Sometimes when you're young, you have moments of such happiness, you think you're living in someplace magical, like Atlantis must have been. Then we grow up and our hearts break into two." Je kunt voelen hoe Scott Hicks zich moest inhouden om hier geen fluorescerende ondertitel aan te brengen: "Sleutelmoment!!!"

Waarschijnlijk zal geen enkele film er ooit helemaal in slagen om het gevoel over te brengen elf jaar te zijn en de wereld voor je te zien opengaan. Waarom niet? Omdat zo niet werkt, buiten de films. Had u in uw jeugd één bepaald, magisch moment waarop alles duidelijk werd? Welnee, je leeft en je leert, en pas achteraf zie je dat je veranderd bent. Wat Hollywood en Stephen King ons niet willen vertellen, is dat er nooit één gebeurtenis is waardoor een kind volwassen wordt, waardoor je leven voorgoed verandert. En zelfs al was dat wel zo, dan nog zou dat niet op zo'n voorspelbare, oubollige manier gebeuren als in 'Hearts In Atlantis'.

http://www.heartsinatlantis.net/

E-mailadres Afdrukken
 
Hearts In Atlantis
USA / 2001
Regie: Scott Hicks
Scenario: William Goldman
Met: Anthony Hopkins; Anton Yelchin; Hope Davis; Mika Boorem; David Morse; Alan Tudyk
Duur: 100 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST