Banner

Heartbreakers

5.0
Dennis Van Dessel - 22 september 2003


Bij de term "romantische komedie" krijg ik hoe langer hoe vaker de neiging gillend weg te lopen en mezelf te verschuilen in een huis behangen met pagina's uit de bijbel en crucifixen. Voor je het weet, zit je weer met een 'Bridget Jones's Diary' opgescheept. Maar wat bleek, bij 'Heartbreakers' viel het allemaal nog wonderwel mee.

Sigourney Weaver geeft haar carrière een hoognodige adrenaline-injectie in één van haar steeds zeldzamere succesvolle non-'Alien' rollen. Hier is ze Max, een langbenige dame die zich samen met haar dochter Paige gespecialiseerd heeft in een vindingrijke oplichterstruc: Max verleidt en trouwt rijke mannen, evenwel zonder met hen naar bed te gaan. Dan, vlak na het huwelijk (meestal nog binnen de 24 uur), zorgt Paige ervoor dat ze in flagrante door haar moeder betrapt wordt met de onderhand wanhopig naar seks hongerende mannen. Max int een royale echtscheidingsuitkering, en de dames trekken weer verder naar het volgende slachtoffer.

Paige wordt gespeeld door Jennifer Love Hewitt, een jongedame die in deze film meer doet voor de wonderbra dan tien reclamecampagnes tegelijk zouden kunnen. De hele film is eigenlijk opgetrokken rond de in minimalistische topjes en bikini's gehulde borsten van juffrouw Hewitt, en ik veronderstel niet dat er veel mannen in het publiek zullen zitten die daarover zouden willen klagen. Je zou kunnen zeggen dat haar acteerwerk bepaald nog geen concurrentie biedt aan pakweg Jodie Foster of Julianne Moore, maar wie zit dààr nu naar te kijken?

Daarbij wil ik toch even een bedenking maken. In de loop van de film wordt vermeld dat moeder en dochter onderhand al 13 mannen op deze manier hebben bedrogen. Even later wordt de gemiddelde tijdsspanne van één zo'n scam op 4 maanden geschat, met telkens een aantal maanden tussentijd. Love Hewitt was op het moment dat deze film uitkwam 21 jaar. Een conservatieve schatting van 2 huwelijken en scheidingen per jaar geeft nog steeds aan dat Hewitt 14 was toen ze voor het eerst de rivale van mevrouw haar moeder moest spelen. Hoe zou dat gebeurd zijn, vraag ik me af? Nam Weaver haar nauwelijks puberale dochter op schoot om haar uit te leggen hoe je het Beest Met Twee Ruggen maakt om er geld aan over te houden? Ach ja, ze zeggen dat de adolescentie steeds vroeger begint.

Dat is natuurlijk zoiets waar je je geen vragen bij dient te stellen. Weaver en Hewitt werken goed samen, maar het zijn de heren in deze film die de meeste geestige momenten op hun conto mogen schrijven. Aanvankelijk is er Ray Liotta als één van de bedrogen echtgenoten waarvan ze het laatste nog niet gehoord hebben. Na een aantal minder succesvolle jaren in verdienstelijke, maar weinig bekeken producties, is Liotta weer helemaal terug met goeie bijrollen in 'Hannibal', 'Blow' en nu hier. De man met de blauwste ogen van Hollywood is wellicht één van de weinigen die zijn oververhitte geslachtsdelen op ijs kan trakteren en het leuk maken zonder een spoor van smakeloosheid.

Later is er echter Gene Hackman, die absoluut de show steelt als een tabaksproducent die continu met een sigaret tussen de lippen loopt, behalve wanneer hij een schier onuitputtelijke voorraad slijm naar boven hoest. De man is ervan overtuigd dat iedereen zo snel mogelijk moet gaan roken, met speciale aandacht voor kinderen, en Gene Hackman speelt hem in imitatie van WC Fields op een onovertreffelijke manier. De leukste grap in de hele film is die waarin Weaver tracht om haar potentiële slachtoffer weer tot leven te wekken.

De filmmakers zijn zo slim geweest om de twee voornaamste mannelijke bijrollen, Liotta en Weaver, elkaar niet voor de voeten te laten lopen; het is pas wanneer Hackman het uiteindelijk begeeft, dat Liotta terug op de proppen komt, waardoor de film in leven blijft, maar niet bezwijkt onder een overdosis. En natuurlijk mag niets in de weg staan van Love Hewitt's sex-appeal.

Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat een romantische komedie er moeilijk buiten kan om toch nog romantisch te worden, zodat er een liefdesrelatie wordt bijgesleurd tussen Hewitt en Jason Lee (uit ''Almost Famous') als een bareigenaar. Een relatie die geen moment geloofwaardig is, maar gehoorzaamt aan de wetten van Hollywoodfilms dat je toch een hartverwarmend einde nodig hebt. In extremis worden de bitches toch nog lieverdjes, en dat is jammer. Ik hield wel van de bitches, namelijk.

Uiteindelijk blijf je over met een oprecht geestig blijspel van een film. De slijmeriger momenten dient u er gewoon bij te nemen.

http://www.mgm.com/heartbreakers/

E-mailadres Afdrukken
 
Heartbreakers
USA / 2001
Regie: David Mirkin
Scenario: Robert Dunn; Paul Guay; Stephen Mazur
Met: Sigourney Weaver; Jennifer Love Hewitt; Ray Liotta; Gene Hackman; Jason Lee; Anne Bancroft
Duur: 125 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST