Banner

Harry Potter And The Philosopher's Stone

7.0
Dennis Van Dessel - 22 september 2003


Ik ben geloof ik de laatste mens op aarde die nog nooit een boek over Harry Potter gelezen heeft. Ik hoor steeds hoe goed ze zijn en dat ik dat zeker eens moet doen, en ik beloof dat ik er zo snel mogelijk tijd voor zal maken, oké? Iedereen schijnt er even gek van te zijn, en te oordelen naar de film, kan ik er eigenlijk wel inkomen. Ik heb het doorgaans niet zo voor hypes, maar de eerste Harry Potterfilm is in ieder geval een schot in de roos.

Misschien ben ik, zonder de boeken gelezen te hebben, niet zo goed geplaatst om een mening te geven over de bewerking die men er in de film aan gegeven heeft. Denk ervan wat u wilt, maar ik geloof wel dat het ook zeer nuttig kan zijn om het bronmateriaal niet te kennen - het staat je wel toe op een objectieve manier naar de film te kijken, ongehinderd door vaak oneerlijke vergelijkingen tussen boek en film.

Voor wie de laatste jaren op een verre planeet gewoond mocht hebben, Harry Potter gaat over een twaalfjarig jongetje dat opgroeit bij zijn enge oom en tante en hun irritant zoontje. Zijn ouders zijn dood, op mysterieuze manier omgekomen vlak na zijn geboorte. Dan, op een dag, krijgt Harry bezoek van een gigantische kerel genaamd Hagrid die hem vertelt dat zijn ouders tovenaars waren, en dat hij nu oud genoeg is om in hun voetstappen te volgen. Hij wordt in een trein gezet naar de tovenaarsschool Hogwarts, waar hij een opleiding van zeven jaar moet volgen om een volbloed tovenaar te worden.

Eens in Hogwarts, zien we Harry vrienden en vijanden maken, we maken kennis met Hagrids schoothondje Fluffy en we krijgen het vermoeden dat er op de achtergrond nog iemand aanwezig is die meer weet over dood van Harry's ouders.

Een kennis van me beschreef het bekijken van de eerste Harry Potterfilm als "kijken naar de Efteling", en in die stelling kan ik me best terugvinden. Harry Potter heeft op de een of andere manier een gevoel van verwondering teruggevonden, van ademloze ontdekking die zoveel tegenwoordige jeugdfilms schijnbaar ontberen. Alsof je als jong kind voor de eerste keer in de Efteling door het sprookjesbos loopt, net zo weet 'Harry Potter' een wereld op zichzelf te creëren, waar je helemaal in wordt opgenomen.

De decors hebben daar veel mee te maken; Chris Columbus is nog in de leer geweest bij John Hughes en Steven Spielberg, en heeft van hen duidelijk geleerd hoe de aankleding van een film best kan bijdragen aan de sfeer. Victoriaanse gebouwen en duistere gangen. Een besneeuwd landschap buiten, de warme gloed van een haardvuur binnen. Wat dat betreft deed de film me vaak denken aan Barry Levinsons film 'Young Sherlock Holmes', een zeer onderschatte avonturenfilm uit de jaren tachtig, in de hoogdagen van 'Back To The Future', 'Gremlins' en 'Indiana Jones', toen entertainmentfilms niet noodzakelijk een lobotomie van het publiek vereisten.

Het scenario werd geschreven door Steve Kloves, die ooit 'The Fabulous Baker Boys' neerpende, en recenter nog het heerlijke 'Wonder Boys'. De man weet de sfeer duidelijk zeer goed te treffen, met buiten de voor de hand liggende fantasie-elementen ook een snedig gevoel voor humor dat zowel volwassenen als kinderen zal aanspreken. De regie van Chris Columbus is degelijk en John Williams levert weer één van zijn archetypische muziekscores af, die zo uit een Indyfilm zou kunnen komen. Boven alles is 'Harry Potter' een zeer degelijk staaltje vakmanschap, zo simpel is het.

De cast is bezaaid met grote namen uit de Britse filmindustrie: Robbie Coltrane, Richard Harris, Maggie Smith, Alan Rickman en John Cleese duiken op in grote en kleine rollen. Maar de grote vraag was natuurlijk wie Harry zou spelen. Daniel Radcliffe draagt een zware verantwoordelijkheid: je zult maar eens de populairste figuur in de moderne jeugdliteratuur moeten spelen. Maar hij doet dat prima; hij is twaalf en toch niet irritant. Als dàt geen zeldzaamheid is.

Met een speelduur van bijna 150 minuten kan 'Harry Potter' wel eens een beetje lang uitvallen voor het gemiddeld kind, en ergens aan het einde van tweede akte - waarin Harry de spiegel vindt - had er iinderdaad wel wat overtollig materiaal mogen sneuvelen. Ook de CGI-animatie van de Quidditch match stak me enigszins tegen. Ik hou niet van CGI, en hoewel de scène goed geregisseerd was, kon ik me nooit van het bewustzijn ontdoen dat ik in wezen naar een tekenfilm uit de computer aan het kijken was. Hetzelfde kan gezegd worden voor andere CGI-scènes zoals die met de slang - net zoals Harry op zijn bezem, ziet de slang er wel realistisch uit, maar het is een verhoogd soort van realisme. Alles verloopt zo soepel en vloeiend van beweging dat je gewoon weet dat dit niet echt is.

In ieder geval, 'Harry Potter and The Philosopher's Stone' is oerdegelijk, ouderwets vermaak voor kinderen en hun ouders. Een charmante - ja, laat ik het maar zeggen - betoverende film. Allen daarheen.

http://harrypotterthemovie.co.uk/

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter And The Philosopher's Stone

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST