Banner

Harry Potter And The Chamber Of Secrets

7.0
Dennis Van Dessel - 22 september 2003


Het tweede jaar op "Hogwarts school for witchcraft and wizardry" is begonnen, en overal ter wereld zitten kinderen én volwassenen op de eerste rang om de lessen te volgen. Een jaar geleden was de vraag die op ieders lippen brandde, of Chris Columbus en de zijnen erin zouden slagen om de wereld van J.K. Rowling naar het scherm te brengen zonder de fans teleur te stellen. Het antwoord was een triomfantelijk ja. Dit jaar was de vraag of het Columbus zou lukken om zonder het verrassingselement ook te functioneren. We kennen de personages nu, we weten hoe Hogwarts eruit ziet en wat de reglementen van Quidditch zijn; zou Columbus iets in de plaats kunnen geven voor die verrassing, om toch onze aandacht vast te houden en het enthousiasme van een jaar geleden te doen herleven? Het antwoord is, gelukkig, opnieuw een volmondig ja.

De plot draait deze keer rond - verrassing! - een geheime kamer in Hogwarts, gebouwd door één van de medestichters van de school, de nogal onsympathieke Salazar Slytherin. Slytherin had het er immers niet zo op bekeken dat ook kinderen van gewone mensen op Hogwarts werden toegelaten. De geheime kamer bevat dan ook een vreselijk monster, dat erop uit is al deze kinderen te vermoorden - of toch minstens te verstenen. De geheime kamer kan enkel geopend worden door een directe afstammeling van Slytherin zelf. Wanneer de eerste tovenaarsleerlingen versteend worden aangetroffen in de gangen van Hogwarts, wordt het duidelijk dat deze kwaadaardige erfgenaam is teruggekeerd om een soort van etnische zuivering uit te voeren.

Dat is het geraamte van een verhaal dat veel zijsprongetjes en nevenpersonages kent; één van de prachtige kwaliteiten van 'Harry Potter' is dat het geen one man show is voor Harry Potter zelf. De jongen bewoont een wereld vol met interessante mensen, plekken en voorwerpen, die allemaal hun plaats krijgen binnen de verhalen.

Die wereld wordt in deze film uitgebreid met een viertal nieuwe personages. Zo is er Lucius Malfoy, vader van de gehate Draco Malfoy, een al even arisch uitziende etterbal die de vreselijke gebeurtenissen op Hogwarts wil gebruiken om Dumbledore uit zijn positie van schoolhoofd te manouvreren. We krijgen Kenneth Branagh in een heerlijke rol als Gilderoy Lockhart, blaaskaak extraordinaire, die het heel goed kan uitleggen, maar eigenlijk nergens voor deugt. Hem ontmoeten we tijdens een publiciteitscampagne voor zijn autobiografie 'Magical Me'. Dan is er nog Dobby de huiself, een volledig uit CGI opgetrokken schepsel dat potentieel even irritant was als Jar Jar Binks, maar gelukkig wél echt grappig is, en Moaning Myrtle, een jennerig meisjesspook dat de toiletten onveilig maakt.

Niet al deze personages hebben rechtstreekse invloed op de plot als dusdanig, maar ze voegen wel nieuwe, en vaak wonderlijk geïnspireerde elementen toe aan het universum van Harry Potter, een universum dat zijn aandoenlijke karakter juist te danken heeft aan de vele kleine elementen, die we er gratis bovenop krijgen, zonder dat ze noodzakelijk het verhaal hoeven te dienen.

Het visuele aspect van de film heeft hier natuurlijk ook veel mee te maken; cameraman Roger Pratt nam voor deze aflevering de honneurs waar, en Hogwarts heeft er nog nooit zo goed uitgezien. Het lijkt wel alsof de plek, samen met de leerlingen ervan, gegroeid is. Het Victoriaans aandoende complex wordt in meer detail getoond, met verborgen gangen, ongeziene kamers en duistere hoekjes die eerder niet aan bod kwamen. Zelfs het Quidditchveld is groter geworden. In deze film kom je letterlijk ogen te kort om alle spectaculaire ontwerpen in je op te nemen.

De speciale effecten zijn ook verbeterd tegenover de eerste film. Leek de Quidditch match mij in 'The Philosopher's Stone' nog enigszins tweedimensionaal, ditmaal haalt Columbus werkelijk alles uit de kast om ons een ongeziene ervaring te geven. Harry racet met Draco om de Snitch te pakken te krijgen, ondertussen achtervolgd door een op hol geslagen bal die alles in z'n weg kapot ramt, en de camera volgt hem, het hele veld over, onder de banken voor de toeschouwers door en weer verder van daar. Af en toe duiken we op het laatste moment onder een balk door, en de camera volgt. We zien de bal soms recht op de camera afstevenen in zo'n indrukwekkend tempo dat je de neiging krijgt om als toeschouwer weg te duiken. En op geen enkel moment kun je zien dat het om CGI gaat. De illusie is vrijwel naadloos.

Speciale effecten en sets om vingers en duimen bij af te likken, jazeker… Maar het punt is, dat dat alles ook in dienst staat van iets anders dan zichzelf. 'Harry Potter' is géén zielloze effectenshow, zoals 'Star Wars'. Het is een ongegeneerd toegeven aan fantasie, aan een wereld waar het goed toeven is en die met liefde en vakmanschap in elkaar werd getimmerd. De effecten bouwen mee aan een plot die veel beter in elkaar zit dan die van 'The Philosopher's Stone' - aangezien we de personages al kennen, komt de actie sneller op gang, zodat we meer tijd kunnen besteden aan het onderzoeken van het mysterie, dat ditmaal complexer is, en uiteindelijk ook bevredigender. De plot van 'The Chamber Of Secrets' ontwikkelt zich nog steeds verder nà de climax van de film, nieuwe elementen worden tot op het allerlaatste moment aangedragen, wat ons ongetwijfeld voorbereid op het derde deel. (Dit alles wil wel zeggen dat men van u verwacht deel één gezien te hebben en klaar te zitten voor het vervolg. Wie bedenkelijk fronst bij het horen van de naam Voldemort, kan maar beter eerst een beetje bijstuderen.)

Daniel Radcliffe is terug als Harry, Rupert Grint is Ron Weasly, en Emma Watson is alweer Hermione Granger. De stemmen van de jongens zijn wat dieper, maar met dat extra jaar lijken ze ook alledrie iets comfortabeler te zijn geworden voor een filmcamera. Stond Harry er in het eerste deel soms nogal schaapachtig bij wanneer er weer iets gebeurde dat hij niet snapte, ditmaal heeft hij de air van een ancien, die door de gangen van Hogwarts paradeert alsof de plek van hem is. Dat extra zelfvertrouwen is een mooie toets, zeker aangezien het wordt gecontrasteerd met de pragmatische, soms zelfs laffe houding van Ron. Radcliffe kreeg veel kritiek voor zijn rol in de eerste film, maar hij is wel degelijk geëvolueerd - net als zijn personage.

De toon van 'The Chamber Of Secrets' ligt veel somberder dan die van de eerste film, en dat is dan ook het voornaamste punt van kritiek dat ik tegen de film kan inbrengen. 'The Philosopher's Stone' was een soort van ademloze kinderervaring, één en al verwondering van begin tot eind. Dit verhaal, daarentegen, bevat versteende kinderen en katten, booschappen die in bloed op de muur worden geschreven, een horde gigantische spinnen en een reusachtige, slangachtige draak. De eerste helft van de film is luchthartig genoeg, met vaak zeer geestige scènes (de brulbrief! Rons uil!), maar daarna is het kommer, kwel en actie geblazen. Ouders van jonge kinderen: wees gewaarschuwd dat deze film voor uw al te kleine koters angstaanjagend kan zijn. Het verlies van die onschuldige sfeer in ruil voor meer duistere ontwikkelingen, is een verdedigbare keuze, maar ik persoonlijk miste die sfeer wel.

En één schoonheidsfout wordt rechtstreeks vanuit de eerste film overgenomen: 'The Chamber Of Secrets' duurt twintig minuten te lang. Bepaalde dialoogscènes, ongeveer halverwege de film, hadden duidelijk ingekort kunnen en moeten worden. Zijn de filmmakers dan zo bang van de fans van de boeken dat ze werkelijk niéts durven schrappen?

Even zo goed zijn er nog steeds Potter-aficionados die het zonde vinden dat de film afwijkt van het boek. Aan al deze mensen, kan ik zeggen dat een romanverfilming niet met het bronmateriaal getrouwd is, ze hebben elkaar geen eeuwige trouw beloofd. Het moet mogelijk zijn om de film op zichzelf te bekijken en beoordelen, en als dusdanig scoren beide 'Harry Potter'-films goeie punten - maar ze voelen ook allebei te lang aan.

De 'Harry Potter' filmreeks komt zo stilaan op een moeilijk punt te staan - Richard Harris (die trouwens weer een heerlijke Dumbledore neerzet) is overleden, de kinderen komen stilaan in een risicozone wat hun leeftijd betreft en terwijl de derde aflevering in productie gaat, is er nog steeds geen vijfde boek verschenen - Rowling neemt er haar tijd voor. De toekomst van de film franchise is niet helemaal zeker; laat staan de toekomst van de kwaliteit van die franchise. Maar goed, voorlopig mogen we ons althans verheugen in een nieuwe ijzersterke familiefilm, waaraan alleen de grootste cinici zullen kunnen weerstaan.

http://www.harrypotter.com/

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter And The Chamber Of Secrets

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST