Banner

L'Auberge Espagnole

7.0
Barbara Van Ransbeeck - 05 september 2006




Tegenwoordig kan je je er nog maar moeilijk voor verstoppen: het Erasmus-fenomeen. Wie tijdens zijn studies niet minstens een paar maanden in het buitenland heeft verbleven en doldwaze avonturen heeft beleefd, hoort er gewoon niet bij en moet noodgedwongen bij menige conversatie op de achtergrond blijven of met ezelsoortjes in de hoek gaan staan. Een Erasmus-ervaring verzinnen lijkt me iets te risky, je valt toch al snel door de mand, maar gelukkig kan 'l'Auberge espagnole' een uitweg bieden. In twee uurtjes heb je een vrij goed beeld van hoe erasmusjes hun jaar doorbrengen, van de poepers om er niet heen te durven gaan tot het tranendal bij het terugkeren. Van de plons in het onbekende tot de terugkeer naar een land waar je op het eerste zicht nooit meer in zal passen. En als je gesprekspartners nog niet onder de indruk zijn van je filmkennis, begin je maar te leuteren over het jonge acteertalent dat de film bevolkt.

'L'Auberge espagnole' is naast the one and only Erasmusfilm namelijk ook de prent waarin Romain Duris voor het eerst klaar en duidelijk van zich liet horen. Na 'Exils' en vooral zijn bangelijke prestatie in 'De battre mon coeur c'est arrêté' is het echt wel iemand om in het oog te houden. In 'l'Auberge' speelt hij Xavier, een Franse jongeman die besluit om vooraleer het werkleven in te duiken, nog een jaartje in het buitenland te studeren. Audrey Tautou speelt het liefje dat achterblijft, Cécile De France wordt zijn lesbische roommate, dat kan al tellen. De bestemming: het wondermooie Barcelona. We volgen Xavier gedurende een jaar en zijn getuige van zijn belevenissen in en rond het appartement dat hij deelt met een Italiaan, een Engelse, een Deen, een Waalse, een Duitser en een Spaanse. Zeven nationaliteiten in één huis: 'L'Auberge espagnole' lijkt inderdaad soms een beetje een mini-Europa, maar de personages zijn niet zozeer Duits, Frans of Waals, ze zijn vooral individuen, gekke personages die samen dingen beleven en vriendschap sluiten. Uiteraard stoeit regisseur Klapisch eventjes met nationaliteitenclichés om ze vervolgens weer de kop in te drukken. Zo maakt William, de broer van Wendy, heel flauwe grappen tegen de Duitser over Hitler en heeft hij na een half uur in Barcelona al een welgevormde visie over de Spanjaarden. Humor blijkt de constante ondertoon: de taalkundige misverstanden (la fac, kort voor faculté klinkt voor een Engelse eerder als 'fuck' bijvoorbeeld) zorgen voor grappige situaties en daarnaast zijn vooral de versiertips van Isabelle en de ronduit hilarische impressie van 'een vlieg die zich tracht voor te planten' van William onvergetelijk.

Het verhaal wordt verteld als een 'levend' dagboek: zijn jaar Barcelona wordt geschetst aan de hand van fragmenten geplukt uit Xaviers leven, met soms grote tussensprongen en uitwijdingen over details. Het zijn niet altijd de belangrijkste gebeurtenissen die aan bod komen, maar wel de interessantste, degenen die hem zullen bijblijven en die de sfeer van het hele jaar weergeven. Het camerawerk wordt getypeerd door een soort van 'creatieve camera' (neologismen voor iedereen!), die alles lekker speels wil vertellen, alsof ze Xavier zelf aan de montagetafel hebben gezet en hem zijn eigen film hebben laten editen, waardoor enkele zaken met zijn 'cachet' en zijn creatieve toets in beeld zijn gebracht. De film wordt zo een samenraapsel van herinneringen, die wel chronologisch verteld worden, maar met de nodige uitweidingen en gekleurde commentaar, die je krijgt als bij het bekijken van de foto's van een reis.

Enkele voorbeelden: de saaiere stukken (het formele gedoe op zijn eerste mogelijke job) in het begin worden letterlijk doorgespoeld; de papierenmolen die je moet in orde brengen om op Erasmus te kunnen vertrekken, komt het scherm inpalmen en verloederen. Een zat avondje uit wordt troebel en dubbel geprojecteerd en bij zijn allereerste kennismaking met de bewoners springt de camera van de ene persoon naar de andere terwijl de vragen op hem worden afgevuurd en iedereen van de hak op de tak springt. Die subjectiviteit geeft de film een frisse eigen stijl. Regisseur Cédric Klapisch leefde zelf twee jaar in New York als uitwisselingsstudent en sommige dingen uit de film zijn volledig autobiografisch. Hij weet dus waarover hij spreekt. Xaviers verblijf is toch misschien een ietsie pietsie geromantiseerd (het is allemaal wel héél gezellig), maar hijzelf wordt zeker niet mooier voorgesteld dan hij was: Xavier is niet de meest hippe en zeker niet de meest sympathieke kerel, het is zelfs een beetje een rotzakje. Zijn moeder krijgt steeds hetzelfde te horen (Ta gueule!!) en hij veroordeelt Wendy over haar slippertje met een Amerikaan hoewel hij zelf de pannen van het dak wipt terwijl zijn vriendinnetje in Parijs braaf op hem wacht. Ondanks zijn eigen karakter zullen veel jongeren zich toch wel in zijn ervaringen erkennen: Xavier gaat tijdens zijn verblijf in een vreemd land op zoek naar een eigen identiteit tussen de verschillende nationaliteiten en vertrekt naar huis met een bagage extra mensenkennis en een beetje meer verantwoordelijkheidszin. Het meest filosofische en meest zeggende moment uit de film was voor mij wanneer Xavier bij het begin van zijn verblijf, terwijl hij met zijn zware zakken sleurend op zoek is naar een geschikte verblijfplaats, 'zijn toekomstige zelve' tegenkomt: al fluitend, zelfzeker, iemand die de stad en al haar geheimen kent. Op dat moment is hij nog bang en onwetend, maar hij beseft door de confrontatie met zichzelf nu al dat zijn magische jaar in het buitenland ook snel weer voorbij zal gaan.

Storende minpuntjes aan de film? De immer verplichte voice-over, de soundtrack, die lijkt te bestaan uit maar één nummer (No surprises van Radiohead) en de scènes met het smaakloze Franse koppel van op de luchthaven (zo'n koppel dat duidelijk om te gaan joggen hetzelfde trainingspak zou dragen) mochten voor mij ook doorgespoeld worden.

Pot Luck, Una Casa de locos, Euro Pudding en The Spanish Apartment, vier titels voor eenzelfde film. Een chaotische paella van humor en smaakvol amusement. U weze gewaarschuwd: u krijgt er gegarandeerd zin van om op het vliegtuig te stappen!
E-mailadres Afdrukken
 
L'Auberge Espagnole
Frankrijk - Spanje / 2002
Regie: Cédric Klapisch
Scenario: Cédric Klapisch
Met: Romain Duris ; Audrey Tautou; Cécile De France; Kelly Reilly
Duur: 122 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST