Banner

L.A. Confidential

9.0
Dennis Van Dessel - 17 juli 2004




Regisseur Curtis Hanson stond voor 1997 enkel bekend als een wannabe Hitchcock, die weinig opmerkelijke thrillertjes zoals 'The Hand That Rocks The Cradle' en 'The River Wild' in elkaar had geflanst. Schrijver Brian Helgeland, op zijn beurt, stond het best bekend als auteur van het scenario voor het Sylvester Stallone-vehikel 'Assassins'. Er was geen enkele reden waarom deze twee commerciële hacks een succesvolle verfilming van James Ellroy's 'L.A. Confidential' zouden kunnen maken - niets in hun vorig werk deed het nodige talent vermoeden om van dat lange, ingewikkelde, ontoegankelijke werk een goeie film te maken. Maar soms slaat de bliksem wel eens in op onverwachte plaatsen. 'L.A. Confidential' werd een instant-klassieker, een neo-film noir die er op een knappe manier in slaagde om de ondoordringbare plot van Ellroy's boek te vereenvoudigen tot iets dat gebruikt kon worden in een film van twee uur, zonder daarom verraad te plegen aan het bronmateriaal.

'L.A. Confidential' is in de eerste plaats een illustratie van de tijd toen Los Angeles z'n onschuld begon te verliezen - in de vroege jaren vijftig leek iedereen in die stad zich plots bewust te worden van de mythische aantrekkingskracht die de stad uitoefende op de rest van de wereld. Danny DeVito somt het allemaal prachtig op in z'n openingsmonoloog: 'Kom naar Los Angeles, waar de mensen mooi zijn, waar je op elke straathoek een filmster ontmoet, waar land en huizen goedkoop zijn en de politie wonderen verricht om haar burgers veilig te houden.' Via films en die nieuwe uitvinding, de televisie, was dàt het beeld dat mensen hadden op L.A, en uiteraard wilde men niets doen om dat beeld te verstoren. Ellroy, en in de film natuurlijk Curtis, gaan achter die facade kijken en ontdekken daar de corruptie en smerige zaakjes waarop zo'n stad écht draait - we kijken naar de verzamelde cast van 'L.A. Confidential' en we zien hoe een incident als Rodney King mogelijk werd.

De plot is opgebouwd rond drie personages, die elk één aspect van de wetshandhaving in Los Angeles vertegenwoordigen: Kevin Spacey is Jack Vincennes, een uitbundige showman die als technisch adviseur werkt voor de tv-serie 'Badge of Honor' (een nauwelijks verhulde verwijzing naar 'Dragnet') - hij leeft voor de spotlight, en werkt schijnbaar alleen maar voor de politie omdat in die tijd flikken nog steeds een glamoureus beroep leken te hebben. Mensen keken naar hen op, respecteerden hen. Russell Crowe speelde z'n doorbraakrol als Bud White, een eenvoudige, hardhandige straatflik die net zo makkelijk aan de andere kant van de wet terecht had kunnen komen - hij is een man van simpele methodes, die bekentenissen uit verdachten klopt en een persoonlijke kruistocht voert tegen mannen die vrouwen slaan. De derde man is Ed Exley, gespeeld door Crowe's collega-aussie Guy Pearce - een jonge, terminaal ambitieuze rechercheur die alles volgens het boekje wil doen, maar ondertussen niet zoveel last heeft van z'n geweten dat hij z'n maten niet zou verraden om hogerop te komen.

Rond die drie mannen wordt een verhaal geweven waarin een brutale moordoverval, hoertjes die lijken op filmsterren, mishandeling van gevangenen door de politie, de diefstal van een grote hoeveelheid cocaïne en een gearresteerde gangster genaamd Mickey Cohen allemaal een rol spelen. Het is opmerkelijk hoe Hanson en Helgeland erin slagen om al die verschillende elementen aan het einde samen te trekken in één samenhangende plot, maar het lukt ze: alles klikt netjes in elkaar, en indien er ongeloofwaardigheden of simpelweg gaten in het scenario zitten, heb ik die niet opgemerkt. 'L.A. Confidential' is een film die met een zeer groot zelfvertrouwen in elkaar is gestoken - de regisseur en scenarist wéten waar ze naartoe gaan, ook al weet het publiek dat niet, en zelfs wanneer de machinaties van de plot volstrekt obscuur zijn voor wie de film voor de eerste keer ziet, blijf je het gevoel behouden dat alles uiteindelijk wel duidelijk zal worden. Dat is één van de grote krachten van 'L.A. Confidential' - het is een complexe film met veel personages, waar zich geen enkele held tussen bevindt. De cast is zelfs een prachtige collectie anti-helden, allemaal immoreel en corrupt op hun eigen manier. En tóch weten de makers ons op het einde probleemloos op het juiste spoor te zetten zodat we perfect begrijpen hoe het in elkaar zit, en tóch gaan we sympathie voelen voor de personages.

Hanson doet dat in de eerste plaats via de dialogen - elke zichzelf respecterende hommage aan de film noir heeft een paar goed bekkende oneliners nodig, en 'L.A. Confidential' stelt niet teleur. Mijn persoonlijke favoriet: Danny DeVito als schrijver voor een schandaalblad: 'He's on a night train to the big adios.' Waarom worden dat soort van dialogen niet vaker geschreven?

De film is een moderne herwerking van de films noir uit de jaren veertig en vijftig, maar Hanson heeft er bewust voor gekozen om de roots van 'L.A. Confidential' voornamelijk via de inhoud tot uiting te brengen. De typische contrastrijke belichting en het regelmatig gebruik van expressieve close-ups die zo kenmerkend waren voor de misdaadfilms uit die tijd, worden ditmaal achterwege gelaten. Visueel maakt Hanson hier een film van z'n eigen periode, waarin het licht steeds een natuurlijke bron heeft (we weten en begrijpen waar het vandaan komt) en er gebruik wordt gemaakt van steadicam en andere technische hulpmiddeltjes die destijds nog niet voorhanden waren. Het is de structuur van de plot, de dialogen en de corrupte personages waardoor 'L.A. Confidential' een moderne film noir wordt - niet de visuele stijl. En voor die aanpak valt veel te zeggen - maar al te veel middelmatige misdaadfilms zoeken hun toevlucht in zware schaduwen en vreemde belichting om te verhullen dat ze eigenlijk niet zoveel te vertellen hebben. Dit exemplaar daarentegen heeft die uiterlijke showstukjes niet nodig - het scenario is zo ook al sterk genoeg.

Met een zeer dominant gevoel van intelligentie schetst 'L.A. Confidential' een beeld van de tijd toen populaire media (tv, schandaalbladen) voor het eerst grote macht begonnen uit te oefenen op het publieke leven. Het werd plots belangrijk voor politieagenten om er goed uit te zien wanneer hun foto werd genomen. Een misdaad moest niet alleen worden opgelost, het moest ook snel en spectaculair gebeuren, want de mensen zouden er alles over lezen in de krant en ze zouden een verslag zien op tv. De film gaat in grote mate over die overgang naar een wereld waarin alles show is en moet zijn - zelfs wetshandhaving. Dat een show per definitie fake is en geen echte waarde heeft, was een nevenwerking waar schijnbaar niemand op voorhand bij had stilgestaan.
E-mailadres Afdrukken
 
L.A. Confidential
USA / 1997
Regie: Curtis Hanson
Scenario: Brian Helgeland; Curtis Hanson
Met: Kevin Spacey; Russell Crowe; Guy Pearce; Danny DeVito; Kim Basinger; James Cromwell
Duur: 136 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST