Linde :: Cold Sore

Niets ontziende durf; dat moet je de Gentse Linde Muylaert nageven. Alsof ze niets te verliezen heeft, trekt ze op haar debuut Cold Sores alle registers open, en schuwt ze ook pijnlijke openhartigheid niet. Dat vermoeit helaas even vaak als het verbluft.

Je kunt veel zeggen over PXL, maar niet dat het de gevreesde middle-of-the-roadsoep – Krezip, iemand? – aflevert waar zijn Nederlandse pendant uit Tilburg voor tekende. Statue, The Spectors, Portland, The Guru Guru; allen zijn het groepen met een smoel, een eigen identiteit. En zo ook dit Linde, dat nadrukkelijk draait rond de frêle Muylaert; nauwelijks anderhalve meter, maar een frontvrouw van formaat.

Linde is niettemin eerst een groep. Muylaert mag immers wel de songs schrijven, de invulling is voor Jeroen Huyzentruyt en Jef De Smet. Zij zijn het die met gitaar en percussie, maar net zo goed een balalaika of zelfs een ballon de songs inkleuren. Het resultaat neigt vaak naar het atmosferische werk van Wovenhand; meer soundscape dan traditioneel arrangement. Het geeft Linde een experimenteel karakter dat het goed afgaat.

Linde is een groep, maar Linde is vooral Een Stem. Dat weet je van het moment ze in de delicate opener “Bookshelves” haar mond opent; krachtig, aanwezig, en met veel beheersing laat ze haar instrument opfladderen en weer terugvallen. Een nummer later maakt ze van “Evaporate” een showcase. De droge staccato-gitaar is er eentje die van PJ Harvey had kunnen zijn, het geluid uit haar strot halverwege flirt met oude Mongoolse folkzangtechnieken als Urtiin Duu – blijkbaar een specialisatiemogelijkheid in Hasselt. La Muylaert beheerst het kunstje tot in de perfectie, en “Evaporate” is een heel goed nummer. Het prille “Eggs” is er nog zo eentje. De frontvrouw laat haar stem wat dieper zakken, beroert nauwelijks de gitaar, maar het is genoeg.

Het probleem? Muylaert wéét dat ze goed kan zingen, en laat haar stem al te vaak het werk doen. “With Love” is een fröbelsessie die nooit echt song wil worden, blijft drijven op kreetjes en uithalen. En dan moeten we het nog even over “Cold Sore” hebben. We hebben op dat moment al “With Love” gehad, waarin de zangeres zich inleeft in een sekspop, de titelsong is het moment waarop alle beeldspraak en blote eerlijkheid doorschiet in aanstellerigheid. “I Love Having Herpes”, kreunt Muylaert, en ze verliest zich zelfs even in een parlando hoe ze de aandoening precies in stand houdt. “Fuck Me” is vervolgens precies dat; een razend pleidooi dat alweer ongemakkelijk echt en toch al te theatraal aanvoelt.

Het is zonde, want aan een bijna fluisterende track als “Leave” hoor wat Linde in haar mars heeft. “I dare you to touch me / I dare you to feel”, zucht ze, en het komt zoveel echter over dan het drama dat vooraf kwam. Het mooiste is uiteindelijk hoe ze op het einde Hun Huur Tu’s “Konguroi” naar eigen hand zet; ingehouden, met veel gevoel voor nuance.

En dus haalt Linde het nipt. Cold Sores is verre van perfect, scheert bij momenten rakeloos langs de grens met irritatie, maar stijgt bij momenten ook tot eenzame hoogte. Het is een plaat die komt met een visie – dat zie je ook aan de bewust ecologische maar toch prachtig uitgegeven releasevorm – maar die is nog niet voldragen. Dat hoeft niet, wij waren op ons vierentwintigste ook nog niet perfect. We onthouden de belofte die Linde hiermee heeft gemaakt, en wachten geduldig af.

Cold Sore is enkel digitaal verkrijgbaar via www.lindemusic.com/grow

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in