#So2019: Jaimie Branch :: “Prayer For AmeriKKKa, Pt. 1 & 2”

Om afscheid te nemen van 2019 presenteert in december elke dag één enolamedewerker zijn of haar song van het jaar.

De Jaimie Branch die einde 2018 opdook in deze contreien bevestigde niet zomaar. Zoals het een echte topimprovisator betaamt speelde ze de verwachtingen aan flarden met de knettering van het moment.

Ze kwam Fly Or Die voorstellen, maar in dat machtige weefwerk doken ook al stukken op die we niet kenden, maar bleven hangen, en meteen zorgden voor een klik van herkenning toen deel 2 dit jaar zijn opwachting maakte. “Prayer for AmeriKKKa, PT. 1 & 2” is het sterk politiek geladen scharniermoment van Birds Dogs Of Paradise, waarop Branch zich omringd weet door  bevlogen snarenplukkers Lester St-Louis (cello) en Jason Ajemian (bas) en meesterdrummer Chad Taylor. Wat start als donkere, slome blues, met de trompettiste die de stem lijzig laat glijden op een ondergrond van aanmoedigende stemmen, mondt in zijn tweede helft uit in een portret van een van de vele gelukzoekers die lijf en leden op het spel zetten voor een betere toekomst. Machtig hoe muziek en verhaal op elkaar inspelen, hoe spanning opgebouwd en losgelaten wordt, beweging gecreëerd, ritme rondgestrooid en passie uitgeschreeuwd. Doe daar nog eens de door merg en been gaande, latin-getinte melodieën bovenop, en je zit met een regelrechte klassieker, die bij de recentste concerten steeds voor vuurwerk zorgde, maar ook in zijn albumversie dozijnen beluisteringen doorstaat (we hebben het geprobeerd).

De fire music – de vrije flank van de jazz uit de jaren 1960 – zorgde ooit voor de soundtrack bij woelige politieke/maatschappelijke tijden. Dankzij o.m. Branch (maar ook een verwante band als Irreversible Entanglements) krijgt de avontuurlijke onderstroom van de moderne jazz opnieuw een opstoot van engagement en verontwaardiging door z’n tamme lijf geschoten. En maar goed ook, want dit is geen tijd om in de zetel te blijven hangen, voor een scherm wat nutteloos liggen te fulmineren, te zitten navelstaren terwijl je wacht op de volgende levering van Bol.com. Dit is muziek voor bij broodnodig straatrumoer; keihard, maar liefdevol. Genadeloos voor een machtsgeile, politieke kaste die zichzelf serveert met een walgelijke schaamteloosheid en air van ongenaakbaarheid; tegelijk doordrongen van engagement met al wie het in een eerlijker maatschappij niet zo hard te verduren zou krijgen. Muziek voor het hoofd, de buik en het hart. Muziek voor mensen, geen nummers.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =