Blog: Internationaal Kortfilmfestival Leuven

OPENINGSAVOND KORTFILMFESTIVAL LEUVEN – 30/11/2019

Afgelopen zaterdag werd de jubileumeditie – de teller staat immers op 25 dit jaar – van het Kortfilmfestival Leuven op gang getrapt in vaste thuisbasis het STUK. Wie de namen van de winnaars van de afgelopen jaren erop naslaat zal al gauw merken dat het Kortfilmfestival voor de Vlaamse film en televisie betekent wat Humo’s Rock Rally doet voor de rock: de grote talenten van de toekomst ontdekken. Onder de vorige winnaars mogen zich onder andere rekenen: Michaël R. Roskam, Lukas Dhont, ADil El Arbi & Bilall Fallah, Gilles Coulier, Robin Pront, Tim Mielants, Felix van Groeningen. Allemaal namen zij eerst hun prijs in ontvangst in het kleine Leuven vooraleer zij aan een reeks succesvolle langspeelfilms en/of tv-series begonnen. Johan Van Schaeren, oprichter van Fonk vzw dat al jarenlang de organisatie voor zijn rekening neemt, benadrukte daarom ook graag in zijn inleidend woord nogmaals waarom cultuursubsidies in de filmsector maar ook in andere kunstsectoren broodnodig bljiven.

Kortfilmfestival Leuven is dus bij uitstek de plek om de toekomstige groten van het Belgische filmlandschap te ontdekken in de Vlaamse programma’s: Fictie, Animatie en Documentaire. Het land in focus is dit jaar Griekenland waar het uitzonderlijke socio-economische klimaat een nieuwe reeks van filmmakers heeft grootgemaakt – toepasselijk de Weird Wave genoemd – met Yorgos Lanthimous (o.a. Dogtooth en The Favourite) als één van de bekendste vertegenwoordigers. Verder kan je in Leuven ook weer terecht voor puike programma’s Europese kortfilms, kortfilms voor kinderen of het Labo-programma voor de experimentelere kortfilms.

Op de openingsavond werd uitgepakt met een eclectisch avondje film en stelden we twee dingen vast: Ten eerste, wat er op visueel vlak mogelijk is met de vaak erg beperkte budgetten van kortfilms, is ontzettend hard geëvolueerd vergeleken met een tiental jaren geleden. En ook: de kortfilm positioneert zich meer en meer als een genre op zich. De typische drie of vier akte vertelstructuren van de langspeelfim die we oorspronkelijk nog regelmatig tegenkwamen in kortfilms worden genegeerd. De kortfilms werken eerder als een concept, een idee, dan een begin-midden-einde. Volgt u hieronder maar:

Holiday – Michiel Dhont

De première van Holiday, van Wildcard winnaar Michiel Dhont (broer van) van 2017 bracht ons naar de alom gekende ongemakkelijke plek van ‘Het Familieweekend’. De camera volgt Maurice (de alweer uitstekende Tijmen Govaerts) op de voet, die verloren loopt tussen zijn te luide familie en de steken onder water die heen en weer worden gegeven (“Is dat niet lastig dat gij dan nooit geen kinderen kunt krijgen?”). Even verdwaasd als Maurice is de kijker het noorden kwijt in deze prent waar ongemakkelijkheid de rode draad is: Wat zijn precies de familiebanden tussen deze personen? Wie precies is Nonkel Luc? Wat is er gebeurd waardoor zij het weekend vroeger moeten verlaten?

Het familiebezoek eindigt met een absurd bevreemdend stukje voyeurisme, waarna je blij bent dat het doek zwart wordt zodat je niet meer verder hoeft te kijken. Een seconde later wil je echter weten hoe het verder zal gaan met Maurice & familie: beklijvende personages in een desoriënterende film.

Swatted – Ismaël Joffroy Chandoutis

Swatted kaderde in het programma dat de crossover tussen film en video games onderzocht. Een thema dat enkele maanden eerder op het Brusselse Offscreenfestival ook al succes oogstte. Swatted sloeg in eerste instantie vrij goed in zijn opzet om een ongekend internet trolling fenomeen aan te kaarten: gamers die hun spel live streamen worden ‘gepranked’ door een valse melding van een familiedrama, waardoor een volledig uitgerust SWAT-team plots tijdens de livestream binnenvalt bij de gamer. Swatted pakte uit met een visueel hoogst interessante mix van archiefmateriaal van Youtube, het GTA 5 video game, maar vooral via een bevreemdend geanimeerde wereld, opgebouwd Swatted (2018)uit dunne lijnen die dwars door het landschap lopen.

Het steeds weer herhalen van hetzelfde patroon, nl. slachtoffers van swatting die hun relaas doen, verhinderde dat Swatted tot het einde kon boeien.

The Memory Shop – Christiaan Neu

De in nostalgie badende science fiction film van Christiaan Neu viel vooral op vanwege zijn ontzettend professionele special effects. Van dergelijke kortfilms hadden Vlaamse regisseurs een aantal jaren geleden nog niet durven dromen.

Het verhaal van The Memory Shop zou zo in het rijtje passen bij Black Mirror. We maken kennis met de mogelijkheden van onze technologie in de nabije toekomst en vragen ons daarna af of we  wel in die wereld willen leven. In se hebben we echter te maken met een film over niets meer of minder dan de liefde. In een slechte bui zou je de boodschap van The Memory Shop klef durven noemen, in een goeie bui past het woord “ontroerend” beter.

The Distance Between Us and the Sky Vasilis Kekatos

Om het land in focus te vertegenwoordigen werd Vasilis Kekatos’ film, de kortste in deze reeks kortfilms gekozen.  De camera zit voortdurende de twee hoofdacteurs op de huis, die elkaar leren kennen in een soort bizarre verleidingsdans, in gang gezet door het harde economische klimaat waarin de Grieken al meer dan 10 jaar vertoeven. In dit geval: het tekort aan 22,5€ voor een bus naar Athene.

Deze koelte wordt in schril contrast gezet met de plagerige en sensuele omgang tussen de twee hoofdpersonages en vooral erg mooi in beeld gebracht in het laatste shot, waarin Kekatos zijn camera plots op een afstand laat en onze twee hoofdpersonages op zijn meest glorieus, maar ook kwetsbaarst in het Griekse landschap plaatst.

#YouToo – Jenne Decleir, Bjorn Pinxten

Wie met #YouToo een complex drama over genderidentiteit had verwacht, moest zijn verwachtingen al snel bijstellen. #YouToo was duidelijk een echte jongensfilm waarin het plezier en de ontploffingen primeerden. “Volgende keer zullen we meer op het verhaal letten” beloofde regisseur Bjorn Pinxten achteraf nog. Vaagweg konden we ergens een soort van wraakgenre herkennen waarin een aantal mannen als wild opgejaagd wordt en de vrouw dit keer de jager is. Veel meer moesten we er niet achter zoeken, maar entertainend was het wel aan de reacties van het publiek te horen. Spielerei van enkele filmmakers die met eigenlijk letterlijk géén budget erin slagen om toch een visueel mooi spektakel neer te zetten en de kortfilmavond letterlijk met een knal af te sluiten.9

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in