Frozen II

Zes jaar en twee kortfilms later breit Disney een vervolg aan hun laatste  grote prinsessenhit met Frozen II. Met dezelfde twee-voor-de-prijs-van-één theorie als de eerste film, scoort de kinderprent opnieuw met twee sterke vrouwfiguren die bewijzen dat het verleden niet altijd hoeft te vernietigen. 

Disney films en sequels, het was ooit een vreemde combinatie – of vond u het fijn om Pocahontas John Smith te zien verlaten in het historisch correctere Pocahontas II? De hiatus tussen film één en twee nu, echter, leek al een voorbode van kwaliteit te zijn. Dat Elsa en Anna nog niet vervelen, bewezen alleszins de vele trappelende voetjes in de zaal – voor kinderen is deze sequel verre van overbodig. Dat is dan ook begrijpelijk: in Frozen leerden we een bende fijne personages kennen, die door omstandigheden weinig fijne tijden met elkaar konden doorbrengen. De openingsscènes van Frozen II maken dat meer dan goed; Elsa (Idina Menzel) en Anna (Kristen Bell)  ‘wie is het’ zien spelen is ronduit hartverwarmend. Schep daar het soort blijmoedige musicalopeners van schrijversduo Anderson-Lopez bovenop, en zelfs de meest cynische ziel is blij om het weerzien.

Maar geen nood: voor wie in 2013 niet is gaan kijken vat Olaf (Josh Gad) het allemaal nog eens samen met een vette kwinkslag. Dat is overigens een toon die fervent wordt doorgezet. Zo is het giechelen wanneer Elsa haar ogen rolt bij het horen van die oorwurm van een ‘Let it go’, en kunnen volwassenen schateren om Kristoffs (Jonathan Groff) solonummer – een soort Bonnie Tylerparodie met elandenkoor. Zelfbewuste Disney, dus. En dat vinden we ook op een minder ironische manier terug in het plot.

Tussen al dat fijne weerzien door, immers, hoort Elsa steeds een sirenenzang die de onrust in haar opnieuw aanwakkert. Wanneer ze die volgt, komt de bende terecht in een magisch woud dat bewoond wordt door een volk dat verdacht veel doet denken aan native Americans of de Scandinavische Sami. Dat volk heeft van de prinsessen geen hoge pet op, omdat hun koninkrijk hen in het verleden lastig viel. Het woud is afgesloten geraakt in een gigantische mist, en de natuur is in die mate ontregeld dat zowel het koninkrijk als de bosbewoners in gevaar zijn.

In wat volgt moeten de zussen op zoek naar hun eigen (familie)geschiedenis om de orde te herstellen. Op die manier lijkt Disney zijn eigen moeilijke verleden met koloniale representatie te mediëren, en breder nog: een boodschap over samenleven te propageren. De oplossing voor het avontuur vraagt dan ook opoffering, en een rechtzetting van een fout die in het verleden is begaan. In Arendelle is er geen plaats om weg te vluchten van schuld – het woordje ‘geschiedenis’ valt er dan ook meer dan eens.

Dat is een mooie, maar ingewikkelde boodschap voor een kinderfilm. Al was mijn testpubliek betoverd genoeg door een paard gemaakt van ijs en Olafs gekke maar soms plotgerelateerde weetjes – waaronder ‘water heeft een geheugen’ – om dat aan te kunnen. De redeneringen voelen soms redelijk ver doorgedreven voor kinderhoofdjes, maar de liedjes en beelden spreken vaak genoeg voor zich. Het verhaal, dat in tijden van Zwarte Piet-discussies waarbij de schuld in het verleden wordt gelegd toch maar des te actueler is, voelt op die manier ook niet geforceerd ‘woke’. Het betoverde woud is niet meer dan een mooie, geslaagde allegorie voor het geheugen van een volk. Elsa en Anna gaan met hun familiegeheim dan ook niet om als was het een schande, maar tonen dat acceptatie de balans alleen maar vooruit helpt.

Visueel springt Frozen II nog origineler om met het Elsa’s krachten. De manier waarop ze die kan gebruiken om de geschiedenis te herstellen – water heeft dan ook een geheugen – ziet er enorm mooi en tactiel uit. De kindermondjes vielen open, en ook een volwassen hart valt toch weer voor ‘the power of Disney’. De combinatie van de animatie en de muziek van Anderson-Lopez weet dan ook steeds trefzeker een snaar te raken wanneer nodig, om dan weer te volgen met lichtvoetige humor. Frozen II voelt geen moment aan als een sequel die het vorige nog maar eens over doet, maar heeft de wereld die de eerste film opzette handig gebruikt in een bijna nodig verhaal. Dat de zusjes moesten samenwerken hadden ze inmiddels al geleerd, hoe in harmonie te leven met anderen kon er nog wel bij. Het is aangenaam vertoeven in Arendelle, het land van de samenwerkers.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in