EOB :: Santa Teresa

Zelfs bij de beste bands lijkt het gras al wel eens groener aan de andere kant. Zo ook bij Radiohead. Gelukkig mag het tegenoverliggende gazon er meestal wel wezen.

Tot daar de te ver doorgetrokken metafoor. Maar het valt moeilijk te ontkennen dat Thom Yorke met zijn soloplaten en Jonny Greenwood als soundtrackcomponist knap werk hebben afgeleverd dat zonder veel schaamrood op de wangen de vergelijking met Radiohead doorstaat. Ook drummer Philip Selway maakte enkele dan wel niet essentiële, maar wel aangenaam wegluisterende folkplaten voor op zondagnamiddag. Nu, 25 jaar na hun doorbraak, is Ed O’Brien het nieuwste lid van de groep dat zich als individuele muzikant manifesteert. En O’Brien komt evenzeer naar voren als een muzikant die ook op zijn eentje iets te vertellen heeft.

Waar Thom Yorke solo zijn voorliefde voor neurotische elektronica botviert en Selway zijn drumstokken resoluut aan de haakt hangt, trekt O’Brien zijn rol bij Radiohead als EOB tot het uiterste door. Waar hij bij Radiohead al vooral op de achtergrond onmisbaar staat te wezen, klanktapijten wevend, en af en toe de juiste noot op de juiste plaats laat doorklinken, is “Santa Teresa” echt uitgepuurde ambient. Tegen de new age aanschurkend, rollen trage synth-en gitaarklanken over je heen tot je je als vanzelf laat afdrijven. De psychedelische visuals nodigen nog meer uit tot bezinning.

Ergens zou je O’Brien – die zichzelf voor de gelegenheid als EOB laat aanspreken – gemakzucht kunnen aanwrijven. Veel weerhaakjes bevat “Santa Teresa” inderdaad niet, en O’Brien mist ook de originaliteit en visie van artiesten als Fennesz of Rafael Anton Irisarri. Tegelijk hoor je hier wel iemand die zijn metier onder de knie heeft, een voorliefde voor abstracte klanken heeft, en weet hoe hij een meeslepende, sfeervolle trip in elkaar moet steken. Nergens krijg je het gevoel dat O’Brien gewoon even zijn neus door het venster komt steken. “Santa Teresa” is tegelijk exploratie van nieuwe klanken én een liefdesbrief aan het genre. Misschien wel het meest anonieme – hoewel evenzeer onmisbare – lid van Radiohead krijgt zo eindelijk meer een muzikaal gezicht. Benieuwd of de volledige langspeler ons evenzeer aan het dromen brengt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in