Danny Brown :: 3 Tearz ft. Run The Jewels

Weirdos in hiphopland, ze zijn bijna even oud als het genre zelf. Kijk maar naar figuren als Kool Keith en Prince Paul die reeds in het gouden era van het genre de meest van de put gerukte verhalen en bizarre moppen aan elkaar rijmden. Danny Brown dient zich met de derde single van zijn aankomende plaat uknowhatimsayin¿ opnieuw aan als waardig kandidaat voor meest opmerkelijke mafketel aan het hedendaagse hiphopfirmament.

Al is Brown misschien niet zo’n enorm rare snuiter in zijn teksten, maar is het die stem die hem dat image meegeeft. Alsof ‘ie als peuter in een ketel met vloeibaar helium is gesukkeld. Het is ook het contrast daarvan met de stoerdoenerij in de teksten die zijn stijl zo opmerkelijk maakt — als u niet graag luister naar straffe verhalen over seksuele escapades moet u niet bij Danny zijn. Niks nieuws op dat vlak met “3 Tearz”, al sluipt er wel een ietwat rauwere klank in ’s mans delivery.

Die is niet onwelkom want op vorig album Atrocity Exhibition begon de continue toegenepen stem immers hier en daar wat op de zenuwen te werken. De troef van die plaat zat in feite vooral in de haast feilloze selectie van uitstekend volk om mee samen te werken: de productie was bijna over de gehele lijn uitstekend en verschillende gasten rapten Brown zonder meer naar huis.

“3 Tearz” volgt een gelijkaardig recept: El-P en Killer Mike van Run The Jewels mogen elk een vers debiteren, maar terwijl die drie honden als het ware vechten om het been van het vetste vers (spoiler: als u het ons vraagt, is Killer Mike koploper) is het misschien wel de vierde hond die met de hoogste eer gaat lopen: JPEGMAFIA die de productie voor zijn rekening neemt.

Peggy lijkt aan een boerenjaar bezig te zijn met zijn goed onthaalde derde langsper All My Heroes Are Cornballs. De heerlijk scheve, maar naar zijn normen relatief rechttoe rechtaan verder kuierende beat die hij hier aanlevert, verdient evenzeer een prominente plaats op zijn recent cv. Een half verdronken orgeltje dat aanschurkt tegen verknipte gitaren en een wonky drumritme bieden een uitstekende basis voor het opschepperig don’t-give-a-f**k-ism dat de rappers laten horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in