Whitney :: Forever Turned Around

Geen moeilijke tweede voor Whitney: Forever Turned Around is meer van hetzelfde op de best mogelijke manier. Zelden moest een band zo weinig doen om zijn geluid op punt te zetten.

Het dynamische duo Julien Ehrlich-Max Kakacek puurde met Light Upon The Lake een tijdloze plaat uit de vaak tegenstrijdige gevoelens van verstillende nostalgie en tomeloze goesting in de toekomst die millennials typeren. Dat dat recept hoegenaamd ook pakte, met dat gevoelige kopstemmetje van een jongeman die voorheen ergens in de achtergrond drum speelde, was ook opmerkelijk. Om van de fijne gitaarlijntjes op de grens van jazz, folk en soul nog te zwijgen.

Ja, Ehrlich bedient zichzelf nog altijd van zijn falsetstem alsof ’t zijn gewoon spreekstem is (niet het geval), en Kakacek haalt de inspiratie voor z’n gitaargeluid nog altijd uit lang vervlogen tijden. Door die sound drie jaar lang te laten sudderen zonder ondertussen te veel in de pot te roeren, wist Whitney zijn recept te perfectioneren. Light Upon The Lake deed smaken naar meer, en Forever Turned Around is dus simpelweg dat “meer”.

Dat maakt alles op Forever Turned Around nog niet gewoon onderling inwisselbaar met de songs op Light Upon The Lake, al komt het vaak dicht in de buurt. Het debuut jongleerde thematisch ook al met zelfvertrouwen en lef enerzijds en schuchtere twijfel anderzijds, en Forever Turned Around — eigenlijk zegt die titel het al helemaal – trekt die kaart ook, des te meer zelfs. Of, hoe die zomer van toen in een herfst van nu overgaat: we weten dat het gebeurt, maar ’t is nu eenmaal zo. ”Seasons changing before I know it”, geeft Ehrlich ook grif to in “Before I Know It”. De opener mag dan nog “Giving Up” heten, die vreugdevolle heropleving met de blazers iets over de helft brengt ons onmiddellijk terug naar die eerste keer dat we Whitney hoorden. Een zwoele vrijdagavond, vermoeden we. De zon was net van zinnens onder te gaan, zoiets. Enfin, ’t is Whitney zoals we ons herinnerden, ten voeten uit.

”Song For Ty” lijkt een zeemzoet niemendalletje dat aangenaam wegluistert, maar de “anything could happen” uit het refrein sleept een zekere broze angst mee als dubbele bodem. Het typeert de hele plaat, en bij uitbreiding Whitney als band: een bitterzoet afscheid zal altijd om de hoek loeren. Afsluiter “Forever Turned Around” lijkt daar nog het meest duidelijk in. Dat die duidelijke melancholie de plaat niet de dieperik in trekt is te danken aan de ongeëvenaarde chemie van de tandem Ehrlich-Kakacek, die hier opnieuw beroep kon doen op Jonathan Rado voor de feilloze productie. Dat de twee hersenhelften van Whitney ook al eens elkaars instrument overnemen, helpt Forever Turned Around ook een heel eind vooruit. Ook de blazers verdienen wederom een grote pluim.

Met tien songs in een half uur waait Forever Turned Around zachtjes voorbij “like a cloud hanging over the pines”, maar in het moment is altijd een warme gloed te vinden. “Feels good, but strange at the same time”, zoals het in “Day & Night” klinkt. Eentje voor de tijd van ‘t jaar, deze Whitney, zoals die vorige dat ook was.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in