De Patrick

‘Kevin Janssens is zeventien kilo moeten verdikken voor zijn rol in de Patrick’. Wanneer je debuut in eerste instantie in de Vlaamse pers wordt beoordeeld op het gewicht van je hoofdacteur, zit je als cineast doorgaans in de problemen. Gelukkig schuilt er achter de dikke pens van ‘de Kevin’ ook een bijzondere straffe film in deze eersteling van Tim Mielants. Een film over naaktheid, hamers en het loslaten van oude gewoontes.

De Patrick is een echte natuurmens. In een van de allereerste shots van de film wordt hij vanuit vogelperspectief gefilmd wanneer hij naakt en wijdbeens in het water ligt. Patrick mag dan geen complexen hebben over zijn lichaam, in de sociale omgang loopt alles heel wat minder vlot. Op zijn achtendertigste woont hij nog steeds met zijn blinde moeder Nelly en zijn al even zwaarlijvige vader Rudy op een naturistencamping. Als Patrick, die een getalenteerd meubelmaker blijkt te zijn, op een dag zijn hamer kwijt raakt, verandert zijn zoektocht naar het object stilaan in een existentiële queeste.

Vindt ie hem of vindt ie hem niet? Het is een vraag die Mielants weinig bezig houdt. Zoals in de beste films is de afgelegde weg interessanter dan het eindresultaat. De regisseur stript zijn personages letterlijk tot op de huid om de kijker duidelijk te maken dat zelfs in adamskostuum de mens is wie hij is. Braaf en vol goede bedoelingen zoals Henk, maar ook ronduit hypocriet zoals Herman. De naaktheid in de film staat niet alleen voor vrijheid en blijheid, maar even goed voor kleinburgerlijkheid die je ook vindt bij de geklede medemens. Niettemin komt een wijze levensles soms uit onverwachte hoek. Zo geeft Dustin Apollo -een heerlijke cameo van Jemaine Clement – goede raad aan Patrick waardoor hij terug op het juiste spoor terechtkomt. Dé revelatie van de film is en blijft echter Kevin Janssens wiens talent eindelijk eens in de verf wordt gezet. Zijn ‘Patrick’ mag dan een beetje simpel van geest zijn, het wordt nooit een karikatuur die in zijn blootje wordt gezet. Eigenlijk kan je ‘de Patrick’ zelfs beschouwen als het morele kompas van de naturistencamping. Hij wordt door iedereen als eerlijk en rechtschapen ervaren omdat er geen agenda schuilt achter zijn handelingen. Vandaar dat hij overal uitgebreid en door iedereen wordt begroet. De volwassenwording die de man ondergaat, van doodbrave sloef tot zelfbewust persoon , is daarom des te opmerkelijker.

Enkele Waalse critici besloten hun recensie van ‘De Patrick’ met de uitspraak dat deze rolprent zich duidelijk inschrijft in een Vlaamse traditie van films. Wij durven dit te betwijfelen. De licht surrealistische atmosfeer van de film heeft meer gemeen met de Nederlandse traditie op dit vlak. Het oeuvre van Alex van Warmerdam schemert meer dan eens door en zal ongetwijfeld inspiratie geboden hebben aan de filmmakers. De Noorderlingen is slechts één voorbeeld dat voor de geest komt. Anderzijds is er ook een zekere invloed aanwezig van de Vlaamse kortfilm Oh Willy van Emma de Swaef en James Roels die zich ook al op een naturistencamping afspeelt.  In de scène waarin Patrick een begrafenisritueel uitvoert in aanwezigheid van alle naturisten van de camping, lijken de personages in de verte zelfs een beetje op de vilten poppen van de Swaef en Roels.

Jaren geleden zei acteur Koen De Graeve dat we nog niet het einde van de mogelijkheden van de Vlaamse cinema hadden gezien. Zijn woorden bleken achteraf profetisch te zijn. Nu onze regisseurs vakkennis kunnen opdoen op buitenlandse sets (zo regisseerde Mielants al afleveringen van Peaky Blinders en Legion) blijkt die ervaring goud waard te zijn in de films die ze in eigen land opnemen. We hebben met De Patrick in ieder geval onze eerste, echte Vlaamse naaktfilm met inhoud gevonden. Nu is de vraag of we met Torpedo van Sven Huybrechts, die in oktober uitkomt, de eerste, echte Vlaamse actiefilm van formaat in handen hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in