Jeroen Theunissen :: Jouw huid

Hoe kan een mens zich tot de buitenwereld verhouden? Als het centrale motief binnen het oeuvre van Jeroen Theunissen een vraag zou zijn, dan is ze bij deze geëxpliciteerd. De Gentse schrijver heeft zich nooit geïnteresseerd voor een romankunst dat zichzelf buiten de tijd plaatst. Altijd hebben zijn personages geworsteld met het hier en nu van hun bestaan, in een wereld die noch min noch meer de onze is. Tegenover de duidelijk herkenbare contouren van de 21ste eeuw kwam echter steeds de universele worsteling van de mens met zijn medemens te staan. Deze tegenstelling vormt ook in Jouw huid het middelpunt.

jeroen theunissen jouw huidNooit eerder was het verschil tussen Theunissens romanpersonages immers zo uitgesproken. Griff staat als pion op het schaakbord van het Europese machtsinstituut en Ama is een dame met een migratieachtergrond zonder verblijfsvergunning. Niets bindt hen, of het moet biologie zijn. Lust, exotiek en schoonheid. Van zodra er contact is, blijken er echter meer overeenkomsten te zijn. Er ontstaat een meer omvattend verlangen, namelijk om te aarden in een stad waarin individuen zoals zij zo gemakkelijk verloren kunnen lopen. Ongeacht hun verschil in sociale uitgangspositie – hij gefortuneerd, zij in slechte papieren – vinden ze elkaar in een verwardheid en een eenzaamheid die allicht vele jonge mensen dezer dagen treft. Allebei zijn ze gedreven door een ambitie, een verlangen, een droom, waarbij de hare veel puurder is dan de zijne. Hij speelt mee in het raderwerk dat haar maakt tot wat ze is: een vluchtelinge, iemand die hoort te schuilen in plaats van voluit te kunnen leven. De confrontatie met wat hij doet als broodwinning en wie hij eigenlijk is – het deel van zichzelf dat zich via de verliefdheid manifesteert – vormt zijn innerlijke strijdtoneel, terwijl bij Ama veeleer demonen uit het verleden de kop opsteken. Dat is nog zo een vraag die terloops opduikt: kunnen personages hun verleden ooit afleggen om volledig tot het heden te kunnen doordringen?

Met Brussel als decor wordt de dwaaltocht van Griff en Ama binnen eigen bestaan overigens dwingender afgetekend. Als er een plek is met honderden gezichten, dan is het wel onze hoofdstad, die bij wijze van spreken bulkt van de ongelijkheid. Heel subtiel krijgt de stad de rol toebedeeld van tritagonist, een soort metafysische ziel die de handeling kleur geeft, becommentarieert, stuwt en zelfs stuurt – want berust de ontmoeting tussen Griff en Ama per slot van rekening niet op een diepere willekeur, namelijk die van het lot, met de stad als verwerkelijking van een onbevattelijke levenskracht waar niet aan te ontkomen valt? Hoe fascinerend Theunissen ook omspringt met de stad als vermeend personage, het blijft in zekere zin een gimmick die niet kan maskeren dat Jouw huid als roman vooral draait om verhaal, en in de diepte over de psychologie van een ontmoeting tussen twee verdwaalde zielen slechts moeizaam tot ideeën komt.

Over Theunissens bloemrijke stijl is in ons taalgebied overigens al behoorlijk wat inkt gevloeid. Net als in het bekroonde De omwegen is Jouw huid enigszins barok geschreven, zij het op erg intuïtieve wijze. Theunissen boetseert lange gedachtestromen vanuit het perspectief van de protagonisten. In Ama’s geval is de taal gevoelig, met veel onuitgesproken gedachten en reminiscenties naar een ander en vorig leven. Het idioom voor Griff is meer beschrijvend, zij het beknopt en minder emotioneel – mannelijker, misschien? Duidelijk is alleszins dat de auteur het innerlijk van de personages behalve via inhoud, ook via stijl probeert te communiceren. Dat werkt, hoewel het contrast tussen beide leefwerelden en achtergronden omwille van de stilistische megafoon wat moeilijker te verteren wordt. Te meer wanneer de wendingen van het verhaal een min of meer klassiek discours volgen.

Jouw huid is kortom aangename, ontspannende lectuur zonder het grotere ideologisch-prikkelende denkkader van pakweg het bekroonde De omwegen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in