Rock Werchter 2019 :: De tong zo hard in de kaak dat het Picasso wordt

Dag Vier: Twerkfestijn

Met de lauwe campingpilsen die stilaan op heftig protest stoten van de maag, zou de zondag een gezapige uitboldag kunnen zijn. De koperen ploert toont echter geen genade, net als de Werchter line-up. Of het zou moeten zijn dat u gisteren de banjo’s zo in uw hart gesloten hebt dat de hordes danseressen die er vandaag zitten aan te komen u helemaal koud laten.

Lizzo @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Lizzo @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

In de categorie ’schandalig vroeg getimed’: Lizzo. De zwarte Amerikaanse plus-sized self-love guru was net als ons, naar eigen zeggen, wat murw geslagen door de hitte en de kater. Niet dat dat te merken was: in haar felroze aerobicspakje spoorde ze ons al snel aan om de belachelijk goed gevulde Barn ‘motherfucking lit’ te maken. Als product van de millennials slaagde ze er wonderwel in om de zweetboel om te toveren tot een feministische zelfhulpgroep waar er op dit vroege uurtje volop getwerkt werd – ongeacht gender, maat, relatiestatus of kleur.

Het oeuvre van Lizzo is nog niet overvol: Cuz I Love You was dit jaar haar debuutalbum, waar ze in België als een kleine hit kon scoren met “Juice” en “Blame It On Your Love” met Charlie XCX. België is dus nog vrij recent terrein voor de sassqueen, maar toch had ze ons al snel door: “Are Belgian crowds always sweet and kind and quiet?” Publiek volmonds: “yup”. Gotcha. Geen idee waar het in godsnaam aan ligt, maar wij Belgen hebben altijd al, tegen wil en dank in, de reputatie om lauw te reageren op zelfs de grootste entertainers. Nee, we gaan meestal niet spontaan bh’s rondgooien, crowdsurfen of uitzinnig schreeuwen. Maar het applaus, gedans en de idioot gelukkige gezichten in het publiek bewezen: Lizzo wordt het nieuwe R&B-godin voor de onzekere, gedumpte, eenzame jongeren.

“Soulmate” was het nieuwe anthem voor zelfvertrouwen, geïntroduceerd met een toegevoegd huiswerkje: naar huis gaan, en tegen jezelf in de spiegel zeggen dat je van jezelf houdt, er goed uit ziet en alles kan doen. Het is randje melig, maar ze is quirky genoeg om zelfs mannen van middelbare leeftijd op te nemen in haar sekte. Een yogasessie volgde, een bruiloft tijdens het aanstekelijke “Truth Hurts” en zelfs kontgezwier op rolschaatsen. Eens “Juice” passeerde waren wij Belgen al lang niet meer zo “sweet and kind”, als de kontspieren niét getraind zijn tijdens die korte menselijke maar lit therapiesessie, lette u niet goed op. In ieder geval: nu al te vroeg gepiekt.

De staat @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
De staat @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Op de Main Stage stonden een hoopje Nederlanders dan weer bizar te dansen op hippe elektrorock. De Staat, al zo’n vijf jaar een hype in Nederland, maar met slechts een schare hoop fans in België, mocht een worp doen naar eeuwige roem op het hoofdpodium van Werchter. Torre Florim, een man met intense kijkers, stond zich zelfzeker kapot te zweten in een lichtblauw driedelig pak, en gaf ons een razendsnel rondje ‘the best of De Staat’. Dat bleek vooral “Input, Source, Select”, een houterig dansnummer, te zijn en “KITTY KITTY” een catchy fuckyou-vinger naar de ‘orange entertainer’ (Trump, weet u wel).

Ze initieerden een dansduet op het podium, maar het publiek had niet helemaal de cue doorgekregen dat ook zij mee mochten doen. Die cue vatten ze pas tijdens “Witch Doctor”, bekend van de viraal gegane videoclip waarin een boosaardige Florim halfnaakte mannen toespreekt die als gehypnotiseerde gekken rondom hem beginnen te cirkelen. De weide kent het trucje, begon te cirkelen in een ode aan Florim, en dacht: nou wat fijn. Of de band daarmee de Belgische bodem heeft veroverd, is een andere kwestie.

Tamino @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Tamino @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Tamino, dan. Nog steeds bitter jong (22), nog steeds maar één album (Amir) , maar een groots man die al meerdere keren festivals innam, de AB verschillende keren na elkaar uitverkocht en zelfs Lana Del Ray onlangs overstag liet gaan. Zondag is niet alleen de dag van de twerkende r&b-koninginnen, het is ook de dag van de Belgen die net zoveel (of soms meer) bestaansreden hebben als de grote headliners van de dag.

Vandaag was een thuismatch die hij moeiteloos overwon. Werchter had het hem ook aangenaam gemaakt met twee grote ventilators die zijn zwart hemd verheven de lucht in bliezen. Hij had lang naar dit concert uitgekeken, zei hij, zoals steeds nodeloos bescheiden. “Verses” volgde, geïntroduceerd als liefdeslied, maar bij Tamino is de weemoed nooit veraf –hoe mooi hij ’t ook verwoordt. Voor je ’t weet doet die rotzak u aan uw vervlogen liefde denken, veeleer dan het sublieme van een intieme ontmoeting tussen twee mensen.

Dat de zaal op Werchter al niet meer volledig overstroomt voor de Belg-Egyptenaar is zonde, maar leek hem niet te deren: wie er was – voor de eerste, tweede of vijfde keer – kweelde opnieuw mee met “Habibi”, het terecht voorbereide hoogtepunt van de set, en wist dat Tamino’s stem geen enkele overtreft die deze dag geprogrammeerd stond. Nog het vermelden waard: de foutloze ingetogen cover van “Seasons” van Chris Cornell, uiteraard de falsetto’s en het bordje ‘Tamino – Tamiyes!’, wat de show an sich netjes samenvatte. De harten gezalfd, het eerste kippenvel gevoeld: Tamino overheerste moeiteloos.

Rosalia @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Rosalia @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Als een twintiger fijntjes een privéconcert voor Madonna afslaat, dan moéten wij gaan kijken. Ze zingt in het Spaans, doet leentjebuur bij flamenco, maar toch is Rosalía het hipste fenomeen dat vandaag op de Werchter passeerde. Nu, de gestileerde choreografie in witte pakjes, de magistraal fonkelende lichtshow en het bij momenten ontroerende stemgeluid dat die vrouw voortbracht een ‘passage’ noemen is haar oneer aandoen. Toch was het ook niet de tour de force waarop we gehoopt hadden.

Waar lag het aan? Vanaf de gedurfde Opener – met grote O – ‘Pienso En Tu Mirá’ toonde ze zich nochtans als veelzijdig performer met steengoede nummers, telkens heerlijke cocktails van R&B, pop en flamenco. Ook later toen ze door een kosmos van blauw-paars licht op het podium flaneerde tijdens het prachtige ‘Barefoot in the Park’ wéét je waarom Damon Albarn zich tot fan verklaarde. En de absolute climax was een ontroerend stukje a capella – een niet nader genoemde ‘traditional song’. Ons Spaans is erbarmelijker dan dat van Jommeke, maar wij voelden haar dolor niettemin in iedere vezel.

Alleen: ze is te hoffelijk. Haar achtergrondzangeressen én -klappers, mochten minutenlang de show stelen, maar hapklaar waren die odes aan het ritme en de hartstocht niet. Er was nog een intermezzo met een snapchatfilmpje waar de Spaanse ons lieflijk toelachte – maar toen waren we eigenlijk al lang aan het hopen dat ook zij het soort divagehalte van Lizzo aan de dag zou leggen. Hoe schattig haar Engels ook klonk als ze ons aanmaande om alert te blijven, de tent liep leeg. Doorbaakhits “Malamente”, “Con Altura” en “Aute Cuture” brachten ons terug naar hetzelfde niveau van het begin, maar het kalf was al half verzopen. Haar album El Mal Querer wijdde ze aan de slechte liefde. Sorry dat ook wij u niet onvoorwaardelijk lief konden hebben, Rosalía mi.

Balthazar @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Balthazar @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Wie dan wel weer héérlijk de diva’s uithingen, waren de Kortrijkzanen van Balthazar op de Main Stage. Wij rouwen al bijna niet meer om het vertrek van violiste Patricia Vanneste, zeker nu hun laatste worp Fever wat gerijpt is zowel bij het publiek als bij de band zelf die met “Entertainment” en “Never Gonna Let You Down Again” het soort hits beethebben die stadions kunnen vullen. Hun set teerde dan vooral op die laatste plaat: alles was nog groovier, nog dansbaarder en nog grootser dan ooit te voren.

“Don’t let your morality affect / your imagination girl” blijft een van de geestigste lyrics die ze al neerpenden. Die komt uit het uitstekende “Wrong Vibrations”, hun nieuwe “Boatman” of “Do Not Claim Them Anymore”. Tijdens de gehele set lieten ze geen enkele steek vallen, en frontmannen Jinte Deprez en Maarten Devoldere zijn wellicht de beste die we in Vlaanderen hebben rondlopen. Balthazar is even uit de picture geweest na noemenswaardige nevenprojecten J. Bernardt, Warhaus en Zimmerman. Maar wat zijn we blij dat ze terug zijn. We zouden ze graag koesteren en dicht bij huis houden, maar ze hebben de zonovergoten weide zo plat gespeeld dat die internationale doorbraak er nu wel moét komen.

Mac DeMarco @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Mac DeMarco @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Zes maten die bij een van hen thuis, in de garage, wat muziek maken en lol trappen, daar leek de passage van Mac DeMarco in The Barn nog het meest op. Aan gekke bekken (en dito kreetjes), rare stemmetjes, foute kleren (zo’n bermuda en zo’n petje leverden festivalgangers in de jaren negentig al meewarige blikken op)  en ontblote basten dus geen gebrek, maar hoe zat het met de muziek? Wel, je zou het door al het gedoe er rond haast vergeten, maar die klonk zo goed als vlekkeloos. We vroegen ons af hoe DeMarco de liedjes van zijn nieuwe, over het algemeen ingetogen plaat, live zou brengen. Het antwoord is zeer simpel: door ze, op enkele uitzonderingen na zoals het funky “Choo Choo” en “Nobody” en “Finally Alone”, niét te spelen.

Hebben we de rest gemist? Nee, daarvoor werden we te zeer afgeleid door de goede vibes op het podium, maar was het ook leuk ouder werk als “On The Level”, “Salad Days” en “My Old Man” te horen passeren. Want dat zou een mens zomaar eens kunnen vergeten: dat DeMarco intussen een respectabele discografie bij elkaar heeft gepend, (zacht uitgedrukt) erg goed met gitaren uit de voeten kan én een uitstekende, geoliede band achter zich heeft waardoor hij zich al die zotternijen – o ja, tussendoor kregen we ook nog een streepje Chic en “Champaign Supernova” van Oasis geserveerd – kan permitteren.

Greta van fleet @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Greta van fleet @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Groter kon het contrast niet zijn met wie daarna de Main Stage betrad: Greta Van Fleet. Naar eigen zeggen willen ze rock-‘n-roll redden, maar als ze dat echt geloven — of erger: het publiek op de weide — mogen we het genre gewoon opdoeken. Dat Mac Demarco beweerde zo snel mogelijk na zijn concert naar Greta Van Fleet te hollen, kunnen we nog plaatsen: die man is permanent beneveld. Maar dat een compleet nuchtere Elton John onlangs zijn zegen gaf: dat is onrustwekkend.

Oké, het is bon ton om Greta — niet enkel de Zweedse tiener — te bashen. Anderzijds, als een bende halfnaakte mannen in een plunje dat zo uit de jaren zeventig gepikt is een speech geeft over ‘the celebration of love’ en dan doodleuk het nummer “Flower Power” aankondigt, komt maar één gedachte naar boven: ‘This is Spinal Tap’. Alleen: de Van Fleets nemen zich zelf onnodig serieus.

Neen, dit was geen satire noch het Woodstock uit de jaren 60 waar ze zo op hoopten met hun ellenlange gitaarsolo’s en nasale geblaat. De vergelijking met Led Zeppelin die in hun context aangehaald wordt, is evenmin gepast. Wat is Greta Van Fleet dan wel? Een vuilste productje uit de miljoenennostalgiefabriek, maar dan nog platter en minder oprecht dan de Disney live-action remakes. Wat een weide lijden kan.

New order @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
New order @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Voor wie de laatste passages van New Order in ons land meemaakte, was dit wellicht geen verrassend optreden. Maar toch: afgaande op de respons in The Barn (en de exit polls die we achteraf hielden) mag er gerust gesproken worden van een kleine triomftocht. Akkoord, gek veel verschilde de setlist niet van die van dag op dag drie jaar geleden, in dezelfde tent. “Tutti Frutti” en “Waiting for the Sirens’ Call” waren er niet meer bij (“Crystal” en “The Perfect Kiss” jammer genoeg ook niet), maar dat werd goed gemaakt met “Shadowplay” (uit Unknown Pleasures, het veertig jaar oude debuut van Joy Division) en het – eindelijk – heropgeviste “Subculture”.

Voor de rest waren ze allemaal op het appèl: “Transmission”, “Your Silent Face”, “Bizarre Love Triangle”, “True Faith”, “Blue Monday”, “Temptation” en in de bissen “Love Will Tear Us Apart”. De tijd dat band en publiek elkaar ongeïnteresseerd stonden te begapen – zie hun eerste passage op Werchter in 2005 – is duidelijk voorbij: New Order vindt het duidelijk niet meer zo erg de fans van oud en minder oud werk op hun wenken te bedienen. En die fans – zowel jong als oud – genoten van de hits, de strakke sound én de knappe visuals.

Sinds het vertrek van Peter Hook oogt zanger-gitarist Bernard Sumner veel meer ontspannen, en dat komt ook zijn podiumact ten goede. Oké, een tweede Caruso zal hij nooit worden, maar als zanger is hij er – zelfs in vergelijking met de vorige passage – duidelijk op vooruit gegaan. Het was misschien niet altijd even toonvast, maar pijnlijke valpartijen van de toonladder waren er deze keer niet bij. Om eerlijk te zijn hebben we hem live nooit beter horen zingen. Afgaand op de vele kushandjes lijkt hij optreden tegenwoordig zelfs écht leuk te vinden. Dat belooft dus voor als ze over enkele maanden nog eens terugkeren naar ons land, naar Vorst Nationaal.

Een laatste dodentocht richting Klub C. Minuten voor Underworld hun show aanvangt, dikt de tent aan met volk en een onuitgesproken anticipatie. En wij maar denken dat de halfvolle tenten bij Mac DeMarco en Rosalia toe te schrijven waren aan de stormloop voor Yungblud en Parkway Drive. Wisten wij dat de oververhitte festivalganger zijn krachten en drankbonnen aan het sparen was voor een bezwerende rave met de coole pensioengerechtigde nonkels Karl Hyde en Rick Smith.

En terecht: de schermen waren voor de gelegenheid uit, en op de eerste tonen van ‘Jumbo’ bevinden we ons plots in een duister underground technofeest. Hier en daar werd een pretsigaret aangestoken, maar Hyde en Smith volstaan op zichzelf voor een natural high. Als een cultleider stond Karl met zijn armen wijd open zijn hoofd te wiegelen. Overigens altijd prettig gestoord die Britten: de frontman beweerde een interesting day te hebben, hij had immers zitten zoeken voor een warme douche. Hij vroeg of wij ook een interessante dag hadden. Die warme douche hebben we niet gevonden, maar dat een 62-jarige terloops iedereen die eerder de dag op dat podium stond zo afveegt: dat is pas buitengewoon.

Muse @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)
Muse @ Rock Werchter 2019 (Nick De Baerdemaeker)

Dat we voor de ware headliner van de avond een uur van de tweeënhalfuur durende show van Muse gemist hebben: ach. We voegen ons in tijdens “Dig Down” eentje uit hun recente Simulation Theory. Dat is een wisselvallige plaat, die het Britse trio vannacht alsnog aan ons verkocht tracht te krijgen. Daarvoor halen ze van alles uit de kast: dansende robots, lichtgevende gitaren en zonnebrillen én mondharmonica’s. Het is hun negende keer op de wei, en ondanks dat ze vooral uit hun laatste plaat puren en hun show een fikse technologische upgrade kreeg, hebben we het gevoel de succesformule van Matt Bellammy door en door te kennen.

De voorspelbaarheid van de hitjesparade stoort over het algemeen niet. “Starlight” was wat Muse tot de Groten liet behoren: melancholische pianotoetsen, een stevige bas en Bellammy die de duizenden kelen virtuoos aanstuurt. “Mercy” had de sfeerslingers en karaokéïnitatie, “Time Is Running Out” bracht de weemoed. Het best was Muse op zijn drietjes, zonder futuristische rekwisieten of extra muzikanten, simpelweg knallend op hun  instrumenten.

Wat een zonde is het dan ook dat het trio er alles aan doet om het publiek af te leiden van hun poging om de laatste langspeler live degelijk te vertalen. Toen de laatste twintig minuten van het festival ingezet waren, slokte tijdens een medley van onder andere “Stockholm Syndrome” en “Reapers” een gigantische alien het podium op. Lasers kwamen uit zijn mond, zijn armen bewogen wat, en Bellammy speelde gretig verder. Even leken ze de mosterd te halen bij P!nk eerder deze week. Uiteindelijk, nu ze toch bezig waren, hadden we ook Bellammy graag zien zweven over het podium, een solo zwierend tijdens “Knights Of Cydonia’” Helaas.

Dat laatste nummer brachten ze alsnog, oldschool, zonder alien. Die was inmiddels terug in zijn holletje geslopen. Een galopperende bas, een energiestoot, een laatste binnenkopper: méér hadden we niet nodig. Zij ook niet trouwens, na een laatste “You and I must fight to survive” en een opzwepende solo, klokten ze af. Eindigen in schoonheid, noemen ze dat, ook al was het twintig minuten te vroeg. Muse bleef godzijdank overeind ondanks de wisselende setlist, maar de vraag blijft hoelang ze nog Werchter kunnen blijven afsluiten. Is het niet hoog tijd voor nieuwe lading headliners? En nee Elton, niét Greta Van Fleet.

Nu Muse vroeger naar huis afdroop, kwam ook het jaarlijkse vuurwerk er pas als de Britten het bos in waren. Verkeerde timing. Erg uitgelaten waren de Werchtergangers niet meer. Uiteraard werd er wel weer naar goede gewoonte touwtje gesprongen in tentzeilen en konden de pyromanen opnieuw hun hart oplaten aan brandend plastic. Een laatste keer overigens: volgend jaar is het zonder wegwerpbekers. Benieuwd wat ze daarna gaan fikken. Reusachtige aliens van het hoofdpodium? We weten het u volgend jaar te vertellen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in