John Wick 3: Parabellum

Beter laat dan nooit. Dat zal Keanu Reeves ongetwijfeld gedacht hebben toen hij in mei zijn hand- en voetprint mocht achterlaten op de stoep voor het Grauman’s Chinese Theatre. In 2005 ontving hij al zijn ster op The Hollywood Walk of Fame, maar het is de combinatie met de hand- en voetprint die definitief je status van Hollywoodlegende bevestigt. Het derde luik in de John Wick franchise zal dat niet meteen ontkrachten.

Wick heeft verrassend veel gemeen met dat andere personage dat Reeves succesvol vertolkte: Neo uit The Matrix franchise. Beide zijn stoïcijns, filosoferen graag en pakken regelmatig uit met ‘kick ass’ martial arts. In tegenstelling tot Neo, is John Wick echter een ‘bad guy’ die op een bepaald ogenblik brak met zijn misdadig leventje en op zoek ging naar verlossing. Een gangster met schuldbesef dus. En dat is nu net het magische ingrediënt dat ervoor zorgt dat het publiek in grote getale komt kijken naar de John Wick franchise. Oude wijn in nieuwe zakken kan je het ook noemen.

De film begint waar de vorige eindigde. Na de moord op Santino D’Antonio, een nieuw lid van de High Table, is Wick ‘excommunicado’ verklaard en heeft hij welgeteld een uur voorsprong gekregen. Dat uur gebruikt de hitman om terug in contact te komen met de Ruska Roma,de organisatie waarvoor hij vroeger huurmoorden uitvoerde. ‘The Director’ van de Roma, gespeeld door Anjelica Huston, zendt hem op haar beurt door naar Casablanca.

Daar begint Johns moeilijke zoektocht naar ‘The Elder’, het hoogste lid van The High Table, dat ervoor kan zorgen dat zijn status als ‘excommunicado’ kan worden opgeheven. Munten, crucifixen, markers, het zijn allemaal mystieke objecten die gebruikt worden om toegang te krijgen tot, of om gunsten te verkrijgen van, bepaalde schimmige figuren. Regisseur Chad Stahelski schiep een uitgebreide mythologie rond Wick die aantrekkelijk en fascinerend is. Het werken met archetypes zoals The Director, The Elder en The Adjudicator verhogen alleen maar de drang om deze vreemde wereld verder te exploreren.

Naast de mystiek zijn er natuurlijk ook nog de bijzonder strak gechoreografeerde actiescènes die de aandacht trekken. Als ex-stuntdubbel voor Keanu Reeves en later stuntcoördinator voor The Matrix trilogie, had regisseur Stahelski natuurlijk de perfecte leerschool. Zijn actiescènes zijn in de eerste plaats overzichtelijk waardoor we de gevechtshandelingen goed kunnen volgen. Een mindere regisseur, lees – Michael Bay – zou dergelijke scènes kapot monteren door een te veel aan cuts in te bouwen waardoor het geheel rommelig wordt. Hier krijgen ze  ten minste de tijd en de ruimte om te ademen. De actie wordt er niet minder frenetiek en stijlvol door, wel integendeel.  Bovendien kent de cineast zijn klassiekers. Zo roept de grote eindsequentie (een groot gevecht tussen Wick, Zero en Zero’s trawanten in een door neon verlicht spiegelpaleis) herinneringen op aan het beroemde spiegelpaleisgevecht in Bruce Lee’s Enter The Dragon.

‘Si vis pacem, para bellum’. Als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog. Op het einde van deze film, krijg je het gevoel dat het nog even kan duren eer onze favoriete gangster zijn vrede vindt. In navolging van de Romeinen en Machiavelli, is ook hier een genadeloze strijd nodig om een veilige ‘eigen’ toekomst te kunnen garanderen. Dat is maar goed ook, want Parabellum is het soort genrecinema dat we wel kunnen smaken. Van alle ‘oudjes’ (Tom Cruise, Denzel Washington, Liam Neeson) die zich tegenwoordig op het actiegenre gooien om hun tanende masculiniteit te bewijzen, is Reeves bovendien de sympathiekste. Fans van keiharde actie komen hier aan hun trekken, maar ook cinefielen die in de strakke gevechtschoreografieën vingerwijzingen zien naar de geweldballetten van John Woo (A Better Tomorrow, The Killer) kunnen al beginnen dromen van een volgend deel.

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in