Steven Van Zandt :: “‘Summer of Sorcery’ was een echte doorbraak”

De revival van Steven Van Zandt, aka Little Steven, aka Miami Steve, is al een tijdje ingezet. Hij heeft jarenlang als acteur gewerkt, waardoor de (eigen) muziek wat naar de achtergrond schoof. Maar nu is hij terug: Summer of Sorcery is een soulvol rockalbum met een minimum aan politieke statements. Al blijft het bloed kruipen waar het niet gaan kan, spreek het woord “politiek” uit, en er moet hem toch een en ander van het hart, zo blijkt:

Steven Van Zandt: “In de jaren 80 was de politiek afgeschermd en alles werd achter de schermen bedisseld. Je dacht gewoonweg niet na over wat de regering aan het uitsteken was. Iets wat nu ondenkbaar is. Het was toen belangrijk om de mensen te tonen waar ze in Washington mee bezig waren: we steunden de helft van de dictators in de wereld. Mijn werk was dus nuttig. Nu hebben we echter een regering die opschept over het feit dat ze kinderen kidnapt als afschrikmiddel tegen migratie. Wat moet ik daaraan toevoegen? Of uitleggen? Hoe kan ik zoiets afschuwelijks verfraaien? We leven momenteel in een donkere periode, ik heb in heel mijn leven niet zoveel nationalisme, fascisme, religieus extremisme en white supremacy gezien. Ik wil mensen samenbrengen, mijn taak nu is om iets opbeurends, hoopvol en optimistisch te brengen.”

enola: Maar je kan toch altijd protesteren tegen wat er gaande is?

Van Zandt: “Wat haalt dat uit? Weet je, ik ben enorm resultaatgericht. Als je kijkt naar wat ik in mijn leven gedaan heb, zal je zien dat ik niet op de barricades sta. Soms kan je alleen maar dingen aantonen, maar zelfs dat is nu overbodig. Wat ik wel doe: ik moedig mensen aan zich te registreren om te stemmen, en we zullen wel zien wat er gebeurt.”

En dan is er nog de social media. Als ik het voor het zeggen had, dan zou ik al die miljardairs samenroepen en zeggen: “Luister, Zuckerbergs van deze wereld, jullie hebben een weerloze wereld gecreëerd. Los het op! En los het nu op, want we zitten in de shit!”. Het is al zo ver gekomen dat Rusland de president van de VS kan kiezen en over Brexit kan beslissen. Er is op deze wereld maar een persoon gelukkig momenteel, en dat is Vladimir Poetin. En wat nog erger is: hij is niet eens zo ambitieus als China, het enige wat hij wil is alles naar de bliksem helpen, en de wereld laten vergeten dat hij er een zootje van gemaakt heeft in zijn eigen land. En hij komt er nog mee weg ook!”

Mijn taak nu is het zoeken naar de gemeenschappelijke deler tussen de mensen. Volgens mij is dat de muziek, en daar concentreer ik me op.”

enola: OK, de muziek dus: de songs op Summer of Sorcery vertellen verschillende verhalen. Wat is je favoriete verhaal?

Van Zandt: “Ha, zoiets verandert elke dag, maar momenteel heb ik wel een boontje voor de 17-jarige in “Superfly Terraplane” die de babyboomers, mijn generatie dus, vraagt: “Jullie gingen alles oplossen, wat is er gebeurd? Wij weten niet wat er gebeurd is, maar het is zeker dat jullie het niet opgelost hebben. Maak dus maar plaats voor ons, en laat het aan ons over.”. Ik moet bekennen dat ik veel vertrouwen heb ik deze generatie. Wacht maar tot ze oud genoeg zijn om te stemmen, dan zal er hopelijk iets veranderen. Ze zijn van nature groen, niet vooringenomen en tegen wapens. Het is een heel gesofistikeerde, ontwikkelde generatie. Ik weet niet waar het vandaan komt, het enige wat ik weet is dat het wereldwijd is, en dat het die leeftijdsgroep is. Dat ze maar vlug ouder worden, dan kunnen de dingen eindelijk veranderen (lacht).”

enola: Je bent een grote fan van soulmuziek, want vooral in “Vortex” en “Soul Power Twisting” duidelijk tot uiting komt.

Van Zandt: “Ik ben fan van soulmuziek ja, bij Motown is dat onder andere The Temptations, The Four Tops, Smokey Robinson, Sam Cooke, Ray Charles, maar ook STAX was altijd in mijn jeugd aanwezig. Maar in die tijd was het platenlabel niet belangrijk, wij kenden vaak het verschil niet, het was de muziek waar we voor vielen. In de jaren 60 had je heel wat populaire tv-shows, zoals “Shindig!” en “Hullabaloo”, en in Engeland was er “Ready Steady Go”. Die shows hadden de gewoonte om alles door elkaar te programmeren: je had The Beatles, en daarna Smokey Robinson, en dan The Kinks, en dan Curtis Mayfield. Wij vonden dat niet meer dan normaal. Ook wij waren niet vooringenomen, de muziekindustrie was geïntegreerd voor de maatschappij. Het was een fantastische tijd om op te groeien.”

enola: En in “I visit the blues” ga je terug naar je blueshelden?

Van Zandt: “Ook hier is het een lange lijst: van Charlie Patton, Robert Johnson, Son House, tot de Chicago Southside-blues van Howlin’ Wolf, Muddy Waters en Sonny Boy Williamson. Die laatsten hadden allemaal albums opgenomen in de jaren 50, maar het was pas toen The Beatles en The Rolling Stones in de jaren 60 naar Amerika kwamen, dat ze bekender werden. The Rolling Stones slaagden erin om Howlin’ Wolf in “Shindig!” te laten optreden, dat was ongezien in die dagen. En dan vraag je je af waarom mensen soms nostalgisch worden (lacht)?”

enola: Ben jij dat ook?

Van Zandt: “Eerlijk gezegd niet echt, ik heb niet de gewoonte om terug te kijken. Ik vond het niet leuk om jong te zijn, en wij waren zeker niet mee bezig met een belangrijke muziekomwenteling, we hielden gewoon van die muziek. Dat doe ik nog steeds, je hoort het in wat ik maak, en dat zal altijd zo zijn. Voor mij is het geen nostalgie, want die muziek is nog steeds relevant. Weet je, de meeste mensen die naar mijn shows komen, kennen nauwelijks mijn muziek. Ze komen uit nieuwsgierigheid, omwille van de E-Streetband, of door The Sopranos of Lillyhammer. En dus moet ik hen telkens weer overtuigen. Als dat lukt, en ze applaudisseren, dat is in het nu, niet in het verleden. Daarom zeg ik ook dat die muziek tijdloos is, ze zindert door in de hedendaagse muziek. Het is soms serieus verdund, maar ze is er nog.”

enola: Laten we het even over Noorwegen hebben. Wat was er eerst: Lillyhammer of het bluesfestival van Notodden?

Van Zandt: “Oh zeker en vast Lillyhammer. Het laatste jaar dat we in Noorwegen filmden, vermeldde iemand het festival. Ik weet eerlijk gezegd niet meer waarom ik ben gegaan, er zijn letterlijk 500 bluesfestivals in de wereld, dus waarom net Notodden? Maar ik vond het onmiddellijk fantastisch: alles speelt zich af in het centrum, ik haat het als ik 2 uur in de auto moet zitten om naar een veld in the middle of nowhere te rijden. Bovendien sprak de geschiedenis van het festival en van Notodden me wel aan, ik wou hen steunen. Nu is er dus elk jaar “Little Steven’s Bluesschool”, waar jongeren van 13 tot 26 jaar een week in die muziek worden ondergedompeld.”

enola: Voelt die week in Notodden aan als vakantie?

Van Zandt: “Nee hoor, ik ben aan het werk! Ik doe speeches, ik zit in de studio met de kinderen, en ik produce hier en daar wat dingen.”

enola: Ik zag je vorig jaar op het podium, en je amuseerde je rot.

Van Zandt: “Oh, maar ik doe het heel graag hoor, ik doe mijn werk altijd graag. Maar, het is geen vakantie, voor mij is het werk. Ik ben een keer op vakantie geweest in 1978, en ik vond er niks aan: op het strand liggen? En na een uur, wat dan? Als ik ergens wil gaan waar het leuk is, dan ga ik daar naartoe om te werken.”

enola: Je engageert je ook voor “Teachrock”. Kan je mij daar iets over vertellen?

Van Zandt: “Zoals zoveel dingen in mijn leven ben ik ook daar bij toeval in betrokken geraakt. Op een dag werd ik benaderd door iemand van de “Musicteachers of America”. Die persoon vertelde me over de “No Child Left Behind”-wetgeving, die bedoeld is om ieder kind gelijke kansen te geven in het onderwijs. Mooi doelstelling, dat wel, maar na een tijdje begonnen de scholen de kunstlessen te schrappen, om zo de opgelegde doeleinden in andere vakken te kunnen halen. Ik heb toen een vergadering gehad met Ted Kennedy en Mitch McConnell. Ik vroeg hen of ze van het probleem afwisten, en of ze er iets gingen aan doen, en ze zeiden nee. We moesten dus een andere manier vinden om de interesse in muziek levend te houden, en waar nodig, terug aan te wakkeren. De oplossing van “Teachrock” is heel simpel: wat als we muziek en muziekgeschiedenis integreren in alle lessen? Dus niet alleen in muziek, maar ook in geschiedenis, in Engels, sociale vaardigheden, enz. We hebben een website opgestart waar nu al 150 lessen opstaan, waaruit lesgevers kunnen kiezen, en die ze in hun eigen vak kunnen gebruiken. Op die manier houden we muziek en muziekgeschiedenis in het DNA van de kinderen.”

enola: Je bent een bezige bij, zo is er naast Summer of Sorcery ook nog de soundtrack van Lillyhammer die binnenkort uitkomt. Waarom nu?

Van Zandt: (lacht) “Yep, ik ben inderdaad druk bezig. In september breng ik ook mijn hele backcatalogue terug uit, omdat die albums niet meer beschikbaar zijn. Dit komt echter niet zomaar uit de lucht gevallen, zo’n dingen moet je plannen, we zijn daar al meer dan een jaar mee bezig. Ik wou een tijdje geleden alles al terug op de markt brengen, en door “Soulfire” kreeg ik ineens meer zichtbaarheid, de mensen wisten plots weer dat ik ook een muzikant ben en niet alleen een acteur. Al is dat ook een beetje mijn eigen schuld. Summer of Sorcery heeft een en ander losgemaakt, ik kan moeilijk uitleggen wat dat album voor mij betekent. Het was een echte doorbraak, ook op artistiek vlak. Ik voel me echt bevrijd, niemand sterft als ik eens een verkeerd woord gebruik (lacht).”

enola: Bruce Springsteen kondigde een tijdje geleden aan dat er in 2020 een nieuw album en tour zit aan te komen met de E-Streetband. Je voelde dus niet dat je je moest haasten met je eigen project?

Van Zandt: “Helemaal niet, ik heb meer gedaan dan ik gehoopt had. Ik was niet zeker of ik dat wel kon, een volledig album maken zonder politiek of autobiografisch te zijn. Ik heb me altijd afgevraagd of ik nog kon evolueren, en waarheen dat dan zou zijn. Welnu, nu weet ik het, en het voelt echt fantastisch aan, dat meen ik. Er is een hele nieuwe wereld voor mij opengegaan. Ik zeg niet dat ik nooit meer iets politieks ga doen, maar momenteel heb ik daar geen behoefte aan.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in