Hania Rani :: Esja

Van Warschau tot Berlijn, het zuidoosten van Polen tot uitgestrekte IJslandse landschappen. Aan herinneringsplekken en invloeden geen gebrek bij Hania Rani, al staat die variëteit haaks op de kracht van klassiek minimalisme.

“Het is genoeg om je te verschuilen achter projecten en samen te werken met andere artiesten. Voor de eerste keer, eindelijk – is het alleen ik, zoals ik ben”. Na meerdere jaren in Berlijn aan andermans muziek te werken, is 2019 voor Hania Rani het uitgelezen moment om haar eigen kans te wagen. Eigentijds klassiek en minimalisme zijn inmiddels drukker bevolkt dan een decennium geleden en toch brengt Esja de hoop op een frisse wind met zich mee. Hania is een van de weinige vrouwen in een wereld gedomineerd als mannen zoals Max Richter, Nils Frahm en Ólafur Arnalds. Daarnaast is ze geboren als Hanna Raniszewska en woont ze tot op vandaag in Warschau — een boomend muziekoord dat niettemin onder de radar van de Belgische muziekjournalistiek blijft. Is Esja een teken aan de wand dat we voortaan de blik naar Centraal Europa moeten richten?

Gondwana is sinds enige jaren de vaste stal voor artiesten die experimenteren met klassieke genres als jazz en minimalisme zonder aan toegankelijkheid in te boeten — denk bijvoorbeeld aan Portico Quartet. Liefhebbers van eigentijds klassiek zullen zich in eerste instantie verlekkeren aan het werk van Hania Rani, dat veel herkenbare geluiden signaleert. ‘‘Hawaii Oslo’’ doet zowel in het openingsgebaar als tussenspel mijmeren over andere artiesten zonder de vinger specifiek op een welbepaalde invloed te leggen. Hani Rani zint niet op een radicale breuk met haar voornaamste inspiratiebronnen en in openingsnummer ‘’Eden’’ leidt dat tot een ontspannen, bijna paradijselijke atmosfeer.

Waar de jonge Poolse pianiste haar muziek verder kan bijschaven, is op vlak van veelheid aan variëteit die in iedere compositie verscholen zit. Vanaf ‘’Sun’’ krijgt de luisteraar regelmatig de indruk naar een reeks études in plaats van helemaal uitgewerkte nummers te luisteren. Weelderig in arpeggio’s, vaak in andere richtingen uitwijkend, maar de berg aan interessante ideeën maakt het evenzeer moeilijk om een centraal motief te ontwaren. Een radicaler minimalisme (in de stijl van Philipp Glass) met een sterker contrast tussen spanning en catharsis had een grotere impact gehad. Hania Rani richt zich uitdrukkelijk tot de grootmeester (‘’Glass’’) al weerstaat ze moeilijk aan de verleiding om te veel te willen doen — met een intermezzo dat sterk bij Ludovico Einaudi aanleunt. Het onrustige pianospel, opgejaagd daar geritsel op de achtergrond, mist de kracht van enkelvoudige noten.

De composities op Esja zijn geïnspireerd door IJsland alsook de Beskiden, een bergketen in het zuidoosten van Polen nabij de grens met Slovakije en Oekraïne. Het is op het titelnummer dat Hania Rani met nadruk voor subtiliteit en soberheid kiest, wat tot een veel sterker luistereffect leidt. In andere composities is de thematische band minder voor de hand liggend. ‘‘Biesy’’ verwijst naar Dostojewski’s boek over demonen, maar in tegenstelling tot gekte of manie, bezorgt het nummer ons vooral berusting en kabbelende natuurgeluiden. ‘’Now, Run’’ waagt zich als slotnummer aan iets meer overdaad. Het spel van toonaarden en sterkere pathos verstoffelijken zich jammer genoeg niet tot een echte catharsis om Esja mee te besluiten.

Esja is als debuutalbum niet zonder gebreken maar blijft nazinderen vanwege de rijkdom en beleving die Hania Rani in haar eerste worpeling heeft bijeengebracht. Een betere beheersing van de spanningsboog en het afzeven van randmotieven kan de Poolse artieste alleen maar baten. Powodzenia!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in