Conversations With Nick Cave

29 mei 2019 De Roma, Borgerhout

Een healing session. Groepstherapie met Dirk De Wachter. Er waren veel vergelijkingen mogelijk bij dat Conversations With Nick Cave, maar geen enkele doet er recht aan. Dit was een bijzondere, bevreemdende avond, waarin de artiest – maar niet alleen hij – zijn ziel blootlegde.

“Ik heb dit nodig. Het is een way of survival geworden.” Nick Cave windt er geen doekjes om waarom hij aan deze tournee begonnen is. Het viel al op tijdens zijn stadiontour met Skeleton Tree hoe hij leunde op zijn publiek, maar vandaag mag het nog explicieter. Sinds Cave zijn zoon verloor in een tragisch ongeval, heeft hij de medemens van doen. In het Sportpaleis uitte hij dat anderhalf jaar geleden door het publiek op het einde het podium te laten bezetten, vandaag begint het daar.

Vandaag draait om dat publiek. Of toch om de vragen die ze Cave willen stellen. “We zijn allemaal kapot, we moeten allemaal geheeld worden”, stelt hij. En hij vertelt hoe het noodlot dat hem Arthur Cave ontnam de inspiratie gaf om in gesprek te gaan. Duizenden brieven had hij gekregen, vaak geen reacties op wat hem en zijn vrouw was overkomen, maar verhalen die anderen waren overkomen. In het verlengde van de Red Hand Files-website waarop hij vragen van fans beantwoordt, doet hij dus deze tour. Als een poging om intimiteit met zijn fans te bereiken; een connectie.

“Vragen stellen vraagt moed”, bezweert hij wanneer ons wordt aangemaand de smartphones weg te steken. We willen elkaar niet te kijk stellen, hakkelend en stamelend van de zenuwen. En we gaan vooral niet over elkaar oordelen, hoe silly het soms kan worden. Wij zijn vragensteller van beroep, zouden een arm geven voor een Goed Gesprek met Nick Cave, maar u denkt toch niet dat we vanavond scherpzinnige observaties hebben gedeeld? Juist. Dat wie vandaag sprak per definitie dus een held was, zelf al was het voor een richtingloos idolaat verhaal waarin de vraag verloren liep.

Het begint nochtans onschuldig. Of hij ooit zijn filmmuziek live zal brengen, vraagt een vrouw. Het kan. En wie weet, ergens in 2029, staat hij daarmee in deze zaal. Waarna Cave iemand op de eerste rij uitlicht. “Een frontrower. We zien hem ongeveer elk concert. We hebben meer interactie dan ik en mijn vrouw.” Want zo gaat het wel. Humor is een belangrijk wapen om dingen te ontmijnen. “Wat? “Into My Arms” stond op toen jullie zoon werd geboren? Sommigen gebruiken “Push The Sky Away”, want ja …” Je ziet hem grijnzen op zo’n moment.

Elders gaat hij in volle ernst op de dingen in. De dood van Arthur Cave na een ongelukkige LSD-inname en fatale val van de Engelse kliffen hangt in de lucht, Cave danst er niet omheen. Wanneer iemand vraagt hoe het zijn relatie met zijn vrouw heeft beïnvloed, is hij eerlijk: “Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Eventually. Ik heb gezien hoe er een speciaal soort pijn gereserveerd is voor moeders en misschien was dat wel het hardste: om haar zo te zien.” Hoe tenenkrommend sommige interventies ook zijn, je leert Cave vandaag beter kennen dan uit het gemiddelde interview.

“I also play songs”, had hij in de introductie meegegeven dus komen ze ook. “God Is In The House” is de eerste, en allicht is het dan niet raar dat de vragen over het geloof al in het eerste uur vallen. “Ik weet niet of ik geloof, maar ik doe in elk geval alsof dat zo is”, geeft hij toe. Natuurlijk is dat zo. Er is een andere wereld denkbaar, of gewoon een maatschappij van vijfhonderd jaar geleden waarin de voormalige Oppervleermuis een griezelige sekte had geleid – of op zijn minst een begenadigd hagenprediker was geweest.

Maar opnieuw: het draait eigenlijk niet om hem. Op een of andere manier is Nick Cave het brandpunt geworden van de verhalen van anderen. Een man vertelt hoe zijn vrouw zelfmoord heeft gepleegd “op de meest gruwelijke manier” en hoe hij sindsdien niet langer naar Murder Ballads kan luisteren of een horrorfilm kan zien. De zanger knikt meelevend. “Suzy en ik kunnen de televisie niet meer aansteken of er is wel een detective over een vermist kind aan de gang. Dat gaat niet.” En hij haalt de term “Collateral Beauty” boven; de schoonheid die iets ellendig toch mee kan brengen. We zitten er midden in.

Het is immers moeilijk om niet te slikken bij het verhaal van de man die de stoel naast hem symbolisch leeg liet. Zijn vrouw had moeten meekomen, maar kreeg enkele weken geleden een hersenbloeding en herstelt langzamerhand. “Call your wife”, dringt de zanger aan halverwege zijn verhaal. En zo krijgt een vrouw in een ziekenhuis te lande vaagweg Nick Cave aan de lijn. Als we soms maar zoveel voor elkaar betekenen, waarom dan niet?

Drie uur lang houdt Cave het vol. De interactie met een dertienjarige die nu al te rijp is voor haar leeftijd, leidt tot de ontboezeming hoe Leonard Cohen bij hem op veertien jaar binnenkwam. En we krijgen meteen “Avalanche”. Of Bob Dylan de Nobelprijs verdiende? “Hij heeft zich niet waardig gedragen door niet voor de uitreiking op te dagen, dus ze zullen het niet meer doen, maar: “We moeten de grenzen tussen literatuur, poëzie en songs opheffen.” Zijn favoriete museum? Het Munch-museum in Oslo. En dat hij gisteren mosselen is gaan eten, Brabo zag op de Antwerpse Grote Markt en vervolgens de Rubensen in de kathedraal. “Dat was één half uur, en mijn hoofd is drie keer ontploft. Vooral door de mosselen.”

Iemand doet het vuile werk voor ons. De vraag die we zelf hadden willen stellen, valt. Hoe hij terugkijkt op zijn jarenlange heroïneverslaving? “De eerste tien jaar vielen mee, de laatste tien jaar waren lastig. Op een ochtend ben ik wakker geworden en besliste ik dat ik wilde stoppen. Dat zou jaren van ophouden en hervallen vragen. Ik heb er geen spijt van, maar ik heb er tijd mee verloren. Maar verder? Het heeft minder invloed gehad op mijn songschrijven dan je zou denken.” Dat The Bad Seeds bij de opnames van “Where The Wild Roses Grow” meer schrik hadden voor Kylie Minogue dan omgekeerd, had hij toen al weggegeven.

En dan is het goed geweest. Nog wat songs, snel. “Papa Won’t Leave You, Henry”, “The Sorrowful Wife” en “And No More Shall We Part” sluiten een stevige avond af. In de bisrondes voegt hij er nog T Rex’ “Cosmic Dancer” aan toe, zijn eigen “Love Letter” wuift uit. Vanavond was dat er één die twee richtingen uit ging. Hoe devoot zijn fans ook zijn, Cave ziet hen ook graag. En hij heeft ze op dit moment nodig. “Het is een kwestie van overleven geworden, dit soort avonden”, klonk het halverwege dus. Ik denk dat het dieper gaat. Nick Cave zal nooit meer de oude zijn. Maar we mogen de transformatie naar wat volgt wel van op de eerste rij meemaken. Zelden heeft een artiest zich kwetsbaarder opgesteld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in