Ryan Bingham :: 6 mei 2019, AB Club

Terwijl de punkrockers van Bad Religion de grote zaal onveilig maakten, verkondigde Ryan Bingham boven in de kleine AB Club het roots-evangelie.

Het is niet altijd de meest dankbare taak om als openingsact aan de slag te moeten gaan. De 21-jarige Engelse singer-songwriter Soham De probeerde — met een recent uitgebrachte ep onder de arm — zijn best te doen om het publiek mee te krijgen. Maar zijn intimistische folknummers bleken wat te zwak uit te vallen om indruk te kunnen maken. Een beleefdheidsapplaus kreeg hij wel mee, maar uiteindelijk bleek zijn risicoloze, brave folk toch vooral geschikt als geluidsbehang in een of andere hippe koffiebar op een rustige zondagochtend.

Wie Ryan Bingham al met band aan het werk heeft gezien, weet dat de Texaan als geen ander erin slaagt een waar rootsmuziek-feestje te bouwen. Tijdens de huidige Europese tour gaat Bingham echter op zijn eentje de hort op. Reden genoeg om benieuwd uit te kijken naar hoe hij zijn optreden invult en of hij ook op zijn dooie eentje een heel concert lang weet te boeien. Vier jaar zat er tussen zijn eerder dit jaar uitgebrachte nieuwe album American Love Song en diens voorganger. Dat betekent niet dat er grote muzikale koerswijzigingen te noteren vallen, want Bingham grossiert ook op zijn nieuwe werk nog altijd in diep in de Amerikaanse rootstraditie residerende nummers.

Tussen de nummers door toonde Bingham zich een meesterverteller door in flarden — die elkaar tussen de verschillende nummers door opvolgenden — herinneringen aan vroeger op te halen. Van het grensplaatsje waar hij geboren werd, over het Californische Bakersfield, tot Houston en (vooral) West-Texas. Zaten zijn bindteksten vol humor — zeker toen hij een opdringerige fan de les spelde –- dan vertelden zijn songteksten veel somberder verhalen. Het ingetogen openingsnummer “Beautiful And Kind” klonk bijna pijnlijk actueel (“This world is causing trouble / People judging colors of skin / People takin’ children from their kin”), maar vanaf een up-tempo “Tell My Mother I Miss Her So” leek de volgelopen AB Club bij momenten meer op een roadhouse ergens in een godvergeten Texaans stadje. Daar is Binghams rauwe, doorleefde stem zeker niet vreemd aan.

Uit zijn nieuwste album kwam een reeks nummers (zoals “Nothin‘ Holds Me Down”, “God Damn Blues”, “Jingle And Go” of murder ballad “Hot House”) met een pakkend “Wolves” als emotioneel hoogtepunt. Maar daarnaast was er ook nog ruimte voor een flinke greep uit ouder werk, van ingetogen (“Hard Times”) tot swingend (“Dollar A Day”). De bijna volledige instrumentale mariachi-cover “La Malagueña” zorgde ongeveer halverwege voor een luchtiger moment. Na “Sunshine” (over de gevangen activist Leonard Peltier) en een folky “Southside Of Heaven” was het tijd voor de onvermijdelijke, oscarwinnende afsluiter “The Weary Kind”.

Daarna kwam hij nog terug voor drie oudere nummers in de bissen (“Nobody Knows My Name”, “Bread and Water”, “Ever Wonder Why”) om uiteindelijk na een uur en drie kwartier afscheid te nemen. De vraag of Bingham ook op zijn eentje zo lang weet te boeien was dan al volmondig positief beantwoord. Ook als verhalenverteller weet hij zijn mannetje te staan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in