Mick Wall :: Metallica

In 2004 verscheen Some Kind Of Monster waarbij twee filmmakers exclusieve toegang kregen tot metal-legendes Metallica. De documentaire leek meer dan eens een variant van de parodiefilm This Is Spinal Tap met audities voor een nieuwe bassist, ruzies tussen James Hetfield en Lars Ulrich en vooral over een psycholoog/coach die oorspronkelijk ingehuurd was om de relatie tussen de bandleden te helpen verbeteren, maar zichzelf steeds meer als een lid van de band zag.

Hoe ridicuul het allemaal ook leek, het bracht Metallica wel soelaas terwijl het de al lang etterende wonden niet alleen openreet maar ook finaal toeliet te genezen. Niemand die dat beter in kon schatten dan journalist-presentator Mick Wall. Wall begon immers zijn carrière als journalist bij het punkmagazine Sounds, alvorens in de vroege jaren tachtig bij het Metalblad Kerrang! als sterreporter te starten en samen met een pak grote namen binnen de muziek furore te maken. Wall, die onder meer over Black Sabbath, AC/DC, Iron Maiden en Guns `n Roses schreef (en naar aanleiding van dat laatste in onmin raakte met Axl Rose die met “Get In The Ring” Wall van antwoord bediende), pende in 2010 de biografie van Metallica, Enter Night – Metallica, waarin hij niet alleen als biograaf maar ook als bevoorrechte getuige en goede kennis van de band haar geschiedenis uit de doeken doet.

Dat Wall vanop de eerste rij zowat alles meemaakte, komt meermaals in het boek duidelijk naar voren zonder dat hij zichzelf daarbij in de kijker wenst te zetten. Veeleer is het zo dat hij en nu dan anekdotes bovenhaalt om het verhaal te illustreren en de persoonlijkheden van de Metallicaleden te onderstrepen. Dat drummer Lars Ulrich bijvoorbeeld op het randje van hyperactief is, mag een publiek geheim heten maar wat in Some Kind Of Monster al doorschemerde, wordt hier volop bevestigd: Ulrich had en heeft een plan en daarbij laat hij niets of niemand in zijn weg staan. Geen wonder dus dat Ulrich niet alleen de naam Metallica wist te stelen (Ron Quintana was van plan zijn magazine zo te noemen tot Ulrich hem overtuigde een andere naam te kiezen) maar ook zonder veel scrupules het er mee eens was dat Dave Mustaine uit de eerste line-up diende gegooid te worden terwijl de band wel verschillende van zijn riffs gebruikte voor het debuut Kill ‘Em All. Als fijn fait divers kan trouwens opgemerkt worden dat ook Ulrichs positie zelf een tijdje onder vuur lag.

Mustaines vervanger Kirk Hammet (Exodus)werd actief gescout door Ulrich en gitarist/zanger James Hetfield evenals bassist Cliff Burton die gedurende lange tijd de lijm zou zijn die Metallica bij elkaar hield. Wat bij de meeste fans al lang bekend was, wordt door Wall verder bevestigd en via anekdotes en getuigenissen onderstreept: de halve hippie Burton was degene waar iedereen binnen Metallica naar opkeek en die de groep ondanks botsende persoonlijkheden ook bij elkaar hield. De norse Hetfield en de immer aanwezige Ulrich hadden een vreemde haat-liefdeverhouding terwijl Hammet zich grotendeels op de achtergrond hield. De tragische dood van Burton tijdens de tour van doorbraakalbum Master Of Puppets evenals de impact die het had op de band als geheel wordt treffend geduid. Op het randje van de grote doorbraak besloot Metallica immers volop verder te zetten op het touren en het uitbouwen van de naambekendheid waardoor de leden zichzelf geen kans gaven om het gebeuren te kaderen of te rouwen.

De prijs die voor dat succes en het negeren van het verdriet betaald werd, zou jarenlang onderhuids etteren en zou in het bijzonder op de nieuw aangeworven bassist Jason Newsted een zware last leggen. Het is immers algemeen geweten dat Newsted continu gepest werd door de andere leden en crew onder het mom dat het een ontgroeningsproces betrof. Wanneer hij er na het enorm succesvolle maar aanvankelijk door de achterban op ongeloof onthaalde titelloze album (beter bekend als The Black Album) er de brui aan geeft, vallen de eerste schellen van de ogen. Niet geheel verwonderlijk besluit Hetfield in deze periode ook zijn alcoholverslaving aan te pakken wat nog meer druk legt op een band die al lang op het randje van disfunctioneren balanceert. Ook hier is het Wall die als chroniqueur feit en fictie weet te scheiden en zo ook de nodige duiding en achtergrond geeft bij de documentaire Some Kind Of Monster.’

Volgens sommige bronnen was Hetfield overigens niet opgezet met de publicatie van Metallica in 2010, wat niet verwonderlijk is want Wall neemt geen blad voor de mond. Is Ulrich de man met het plan, dan komt Hetfield naar voor als de stereotype `blue collar American` die houdt van hamburgers, bier en jagen en al het andere als onmannelijk gedrag beschouwt. Bovendien verbergt Hetfield achter het norse en stuurse uiterlijk een onzekerheid die hij pas samen met zijn verslaving echt confronteert. Wall schuwt deze `onthullingen` niet maar nergens zet hij ook maar een van de leden te kijk. Steevast is er begrip voor de persoonlijkheden en hun achtergronden. Ook het feit dat de band van bij de start ambitieus was en dat ze het thrash-label — dat ze ondertussen omarmen — in hun tocht naar wereldwijd succes niet snel genoeg van zich af konden schudden zonder (oude) fans voor het hoofd te willen stoten, kan Wall perfect kaderen.

Metallica is een begrip geworden waarbij waarheid, mythe en halve feiten elkaar steeds meer voor de voeten gaan lopen zijn. De bevoorrechte getuige en kennis Mick Wall slaagt erin om in zijn biografie het kaf van het koren te scheiden en een oprecht, kritisch maar ook liefdevol portret van de band te schetsen. Dat hij ook fan is, komt duidelijk naar voor en wordt alleen wat dubieus in de laatste hoofdstukken (van deze geüpdatete druk) wanneer hij het latere werk van de band (te) positief beoordeeld en in het bijzonder de samenwerking met Lou Reed lijkt op te waarderen terwijl fans en critici door de band genomen deze output toch wat kritischer bekijken. Of hier de fan dan wel de journalist spreekt, doet er finaal niet toe want Wall weet die perfect van elkaar gescheiden te houden doorheen zowat het hele boek. Hierdoor is Metallica een interessante inkijk en biografie geworden van een band die vanuit een underdogpositie zichzelf tot een wereldwijd merk wist om te vormen en daar misschien wel een te hoge prijs voor betaalde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in