The Germans :: 3 april 2019, De Centrale

Met Sexuality brachten The Germans vorige maand een bezwerende en tegelijk onweerstaanbare plaat uit. Opnieuw bewees het vijftal dat het op vernuftige wijze muzikaal avontuur aan puur vakmanschap kan koppelen. Ook in De Centrale werden al die kwaliteiten in de verf gezet.

Als er één nieuw nummer is waarmee de avant garde-rockers de toon voor de rest van de avond kunnen zetten, is het “Greet Flutes” wel. De opener van de set klink verleidelijk en sexy, en tegelijk ongelooflijk bevreemdend. Welke andere Belgische band kan die elementen combineren? In “Bronzen Tablae” komen naast bezwerende ritmes en meeslepende synths de elektronische lagen nog meer naar voren. Ook dat nummer heeft zowel iets eigenaardig als swingend.

De onderhuidse spanning die eigen is aan de sound van The Germans, is ook te horen in het duistere “That Was Months Ago” en dat vooral dankzij de gitaren van Vincent Cauwels en de bassen van Timothy Jacobs.

Nog een hoogtepunt is het up-tempo “Lonely Kid”, afkomstig van The Germans’ tweede langspeler Mother Sings In Front Of The House. Een onverwacht hoogtepunt, dat net als alle andere nummers (h)eerlijk experimenteel en groovy klinkt.

Het geflipte orgelintermezzo “La Sexualidad” vormt de ideale aanloop naar “William”, een hypnotiserende jam en aanstekelijkheid samengepakt in één nummer dankzij (alweer) de percussie van Lennert Jacobs, de synths van Boris Zeebroek en de zwoele zang van Jakob Ampe. Welkom in het universum van The Germans anno 2019, waarin plaats is voor minder noisy gitaren ten voordele van percussie en synthesizers. En oh ja, zanger Jakob Ampe loopt tegenwoordig in een badjas op het podium rond.

Ook in “Finewhite C” heerst georganiseerde chaos, ditmaal opgebouwd uit psychedelische synths en oosters getinte percussie. En wat een zwoele sound opnieuw. Die lijn wordt vakkundig doorgetrokken naar “Are Animals Different”, of toch het slotstuk van de vorige, gelijknamige plaat. De afsluiter neigt nog meer naar een krautrocktrip die in het hoofd blijft nazweven.

In De Centrale brachten The Germans een heerlijke potpourri van William Onyeabor, Pink Floyd, Flaming Lips, Amon Düül en god weet wat nog allemaal. Het belangrijkste is misschien wel dat het onmogelijk is om er een genre op te kleven. The Germans zijn en blijven met andere woorden een uniek gezelschap in de Belgische muziekscene en dat werd in Gent andermaal bewezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in