Brutus :: “Met deze plaat wilden we onze lieven trots maken”

Zelden een band in ons land zo verschroeiend weten debuteren als Brutus twee jaar geleden met de splinterbom Burst, die grenzen tussen genres (punk, metal, rock …) en landen opblies. Lange, succesvolle tours volgden. De weerslag daarvan laat zich horen op het zo mogelijk nog meer verpletterende, verrassend emotionele Nest.

Op Nest kiest Brutus resoluut voor de verdieping van haar eigen, unieke geluid. Het resultaat is een griezelig perfecte koorddans tussen tegenstrijdige gevoelens en geluiden. Op Nest draait het bijlange niet om een balans tussen “harde” en “zachte” songs, maar om een pakkend verhaal van kwetsbaarheid en weerbaarheid, woede en weemoed, aantrekken en afstoten, euforie en heimwee, zekerheid en twijfel. Elf songs lang beroeren en zelfs ontroeren: Nest is een meesterwerk van veruit een van de opwindendste Belgische bands van het moment.

enola: Hoe meer je naar de plaat luistert, hoe schoner ze wordt zelfs. Die ene gitaarlijn, die andere melodie, dan weer de zanglijn. Er zit ontzettend veel schoonheid tussen de prikkeldraad.
Stijn Vanhoegaerden (gitaar): “Dat doet me plezier. Elk nummer op de plaat nu is eigenlijk veel doordachter dan op de vorige. Nu zit er ook meer een verhaal in. Bij de eerste schreven we eigenlijk al enkele jaren nummers, en die hingen dus niet altijd samen. Voor je tweede plaat moet je op korte tijd meer schrijven.”
Peter Mulders (bas): “Je hebt ook een duidelijker beeld van wat je wilt, we hebben er ook meer over gebabbeld dan tijdens de aanloop naar de eerste. Die heet niet voor niets Burst, dat was een eruptie van wie we zijn.”

enola: Nu hadden jullie meer een plan toen jullie naar de studio in Vancouver trokken.
Stefanie Mannaerts (drums/zang): “Ja, de vorige keer hadden we ook een plan, maar toen wilden we opnemen wat we al die tijd verzameld hadden. Het capteren was belangrijk, het moest goed klinken, het mocht niet vals zijn. We hadden er immers voor gespaard. Nu ging het daar helemaal niet over. We wisten nu wat anders moest zijn, we bekeken het allemaal wat technischer – qua mixing bijvoorbeeld, of hoe krijgen we meer ruimte kregen in onze muziek.”
Mulders: “Nu dachten we inderdaad meer in functie van de nummers, de vorige keer was het puur registreren. Vandaar ook dat we naar dezelfde studio met dezelfde producer gingen, om alles wat meer te kunnen verdiepen. Nu was er immers ook geen “gewenningsfase” meer, omdat we daar tijdens de vorige opnames vrienden hebben gemaakt. Nu konden we gewoon direct “gas geven”.
Vanhoegaerden:: “Als we het nu na vier uur spelen even beu waren, konden we gerust mompelen om ons even gerust te laten en buiten een saf te gaan roken (lacht). Dat creëert allemaal een veel relaxtere sfeer.”

enola: Die verdieping van jullie geluid is overduidelijk te horen. Het klinkt allemaal gelaagder.
Mannaerts: “Omdat we ook meer tijd konden nemen om ons af te vragen wat we eigenlijk wilden zeggen met deze nummers. Niet alleen qua techniek dus, of tekst, maar we vroegen ons ook af of een bepaald nummer bijvoorbeeld echt wel zoveel noten nodig had. We hebben over alles gebabbeld, niks was vanzelfsprekend, en onze ego’s speelden helemaal niet op. Op Burst staan echt bepaalde stukken die we elk voor onszelf gewoon wilden spelen en op de plaat wilden. Het mocht allemaal botsen. Nu was het: “Waarom wil je dat erop”?”
Vanhoegaerden:: “Dat geldt ook voor de teksten. Bij Burst kon het weken duren voor ik doorhad wat Stefanie zong terwijl we nummers aan het maken waren, en speelden we in een zekere vibe in op hetgeen ze zong. Nu zit er achter elke lijn die ze zingt iets waar ik me bovendien ook vaak in herken. Het gaat immers over de twee jaar dat we samen op de baan zijn geweest.”
Mulders: Daar hebben we ook veel over gepraat. Als iets wat zij had geschreven donker aanvoelde bij mij, maar niet voor haarzelf, dan spraken we elkaar daarover aan. Welk gevoel wilt ze overbrengen? Als ik dat dan beter begreep, was het makkelijker om me daaraan aan te passen bijvoorbeeld.
Mannaerts: “Ik ben trots op beide platen, maar Nest is meer een verhaal, waar Burst meer anekdotes zijn. Toen we bij Nest de nummers kozen en achter elkaar zetten, viel het ons meteen op dat er daadwerkelijk een verhaal in zit. De volgorde van de plaat is quasi hoe we ze geschreven hebben. Bij Burst was het eerder juist schikken van een hard na een zacht nummer, majeur na mineur …”

enola: Wel, die dynamiek van “hard” en “zacht” is op Nest wat mij betreft inderdaad niet van toepassing. Na een paar luisterbeurten dein je eerder mee op een flow.
Vanhoegaerden:: “Burst moest echt “in your face” overkomen, dat wisten we toen we ze inspeelden. Hard. Dat is ook voor mij niet het geval nu, misschien hebben we ze bewust niet “te hard” ofzo gemaakt.”
Mannaerts: “En toch staan er hardere stukken op dan de hardste stukken van Burst. Maar we moeten niet meer heel laag spelen om “boos” te klinken. Er zit meer dynamiek in.”

enola: Dat uit zich ook allemaal in de zang. Ook die klinkt rijker en gelaagder, soms zelfs kwetsbaar.
Mannaerts: “Ja, ook daar hebben we meer gezocht. En ik heb ook meer vertrouwen gekregen uiteraard. Bij Burst mocht het vooral niet vals zijn, het ging toen veel minder om het gevoel dan nu. Vroeger wilden Stijn en Peter dat ik eens zachter zong op bepaalde stukken, maar dat wou ik toen niet. Nu hebben ze niks moeten zeggen, ik zocht zelf.”

enola: Veel succes aan wie jullie in een bepaald genrehokje wilt proberen steken. Dat gaat nog moeilijker lukken met deze plaat.
Vanhoegaerden:: Je wilt op het einde van de dag in een groep zitten die gewoon zichzelf is, zonder per se vast te plakken aan een bepaald genre.”
Mulders: “Vroeger hadden we ook echt totaal verschillende muzieksmaken, maar ook daar zijn we meer naar elkaar toe gegroeid. Stefanie heeft me bijvoorbeeld postrock leren kennen. Toen we Brutus begonnen, wilden we gewoon met elkaar in een band zitten, los van een concrete muzikale common ground. Alsof Stijn tennis speelde, ik pingpong en Stefanie zwom.”
Mannaerts: “En nu speelden we alle drie petanque toen we aan Nest begonnen (lacht). Of curling, hoewel ik dat totaal niet snap. Vandaar dat de discussies nu anders zijn. Tijdens Burst wilde de ene majeur, ik mineur en de andere een riedeltje. Nu ging het meer à la “ik wil meer licht in de plaat”. En weet je, dat zegt me veel meer dan een opmerking als: “speel dat nu eens in c-majeur”, mijn tenen gaan daarvan krullen. We hebben geleerd op hoeveel manieren je je plaat “licht” of “donker” kunt maken, zonder te vervallen in “snel-traag”-discussies.”
Mulders: Het is allemaal zo natuurlijk gekomen. Als ik het niet geloof of niet voel, dan stopt het. Dat geldt voor ons alle drie. Dan steek ik liever m’n tijd in een tripje met m’n lief naar Zeeland.”

enola: Jullie hebben veel getourd, werken ontzettend hard. Loert bij jullie het gevaar om de hoek dat jullie je kapot touren, zoals bijvoorbeeld Blood Red Shoes enkele jaren geleden overkwam?
Mannaerts: “Ik ben de mannen in elk geval nog niet beu gezien (lacht) We hebben ons vorig jaar niet kapot getourd, maar ons wel kapot gewerkt. Touren was voor ons vakantie. Als we thuis waren, en we moesten niet spelen, gingen we repeteren. Tegelijk probeerden we onze andere job vast te houden zodat we niet ontslagen werden. Het is eerder dat steeds willen beter worden door te repeteren, nog een preproductie in te plannen, waarmee je jezelf zot kunt maken, niet het spelen zelf.”
Vanhoegaerden:: “Het is vaak net door te touren dat je je even puur op het spelen kunt focussen. Als ik even voor mezelf mag spreken: ik ben geen 16 meer. Was ik 16 geweest, en ik zou twee weken getourd hebben met de groep waar ik toen in speelde, dan had ik gezegd: nooit meer. Maar nu… Je maakt het tourleven ook zo hard als je zelf wilt. Nu zitten we al enkele maanden thuis en ik ben klaar om gas te geven vanaf volgende maand. Je moet ook risico’s durven nemen, elke tour die je kunt spelen aannemen. We willen dat zoveel mogelijk mensen onze muziek horen, waardoor we nog meer kunnen spelen. Het klinkt als een cliché, maar het is wel zo: Stefanie, Peter en de mensen die we meenemen op tour zijn echt wel een familie, dat voelt altijd weer als thuiskomen. Dat is ook belangrijk.”
Mulders: “Maar muzikaal moet je het inderdaad ook wel blijven voelen. Tot dusver krijgen we van elke set energie. Die hebben we nodig om dan 6 uur op de bus te zitten, dát kan wel al eens tegensteken. Maar het is sowieso wel een speciaal leven. Ik heb al vaak moeten uitleggen aan m’n lief of vrienden dat touren heus niet elke dag feesten is.”

enola: Als je oppervlakkig naar de teksten van Nest luistert, zou je concluderen dat al dat touren tot enkele relatiebreuken heeft geleid. De plaat heeft iets heel louterends.
Mulders: “Die zijn er gelukkig niet geweest. Ik begrijp je wel, zeker als je naar “War” luistert bijvoorbeeld.”
Vanhoegaerden:: “We wilden ze zeker ook niet te negatief laten klinken, vandaar dat ik wel blij ben met dat louterende dat jij erin hoort. Op het eind van de dag doen we nog altijd ontzettend graag wat we doen. En de mensen waarvan we willen dat ze ons steunen, steunen ons ook.
Mulders: Maar dat wil niet altijd zeggen dat ze dat ook plezant vinden als we weer eens zes weken van huis zijn. Mijn lief wilt ontzettend graag dat ik dit doe, maar al die tijd zit ze wel mooi alleen. Dat is dat dubbele gevoel, en dat zit ook in deze nummers.”
Mannaerts: “Je voelt ook gewoon dat je die mensen ergens aan het teleurstellen bent. Dat lijkt dan misschien op een break-up in de nummers, maar zo voel je je dan ook eenmaal. Je bent iets aan het doen, maar de andere helft vindt het niet tof dat je dat doet, maar tegelijk ook heel erg wel, maar toch ook niet. Je vindt dat erg voor je lief, maar toch kies je op dat moment eigenlijk voor jezelf. Je verkiest de band dan toch boven je lief. Dat is hard hoor. Je zit met je band in een bubbel. Dat is ook zo als je pas met je lief samen bent. Dan ken je ook even niemand anders meer.”
Vanhoegaerden:: “Dat is zo. Mijn lief zal nooit ten volle kunnen begrijpen wat het is om met deze andere twee paljassen hier muziek te maken. Dat is volstrekt normaal.”
Mannaerts: “Mijn lief is ook drummer in een band. En als hij vroeger drie weken op tour was, zat ik als een hond aan de deur te wachten tot hij terug was. Dan komt hij binnen en wilt hij drie dagen slapen (lacht). En ik snapte dat maar niet toen. Nu maar al te goed. Je wilt in je eigen bed slapen, onder je eigen douche staan, je eigen kleren aandoen in plaats van die duizend bandshirts die je hebt gekregen, je eigen wasproduct ruiken.”
Mulders: “En als je dan een week zo thuis kunt zijn tussen twee tours, boekt je lief nét drie dagen Rotterdam om er samen eens tussenuit te zijn (lacht). En je kunt haar dat absoluut niet kwalijk nemen, want ze heeft wel op mij gewacht al die tijd.”
Vanhoegaerden:: “Of je komt net terug van een tour, of ’s nachts van een optreden, en de volgende dag sta je om 10 uur op je werk. Ook heel bizar. En dan zeggen ze “dat je precies niet goed geslapen hebt”.”
Mulders: “Maar laat dit alsjeblieft niet klinken alsof we het o zo zwaar vinden om in een band te zitten. Een café openhouden, of noem gerust een andere job, is ook zwaar. Een loodgieter die 7 op 7 bereikbaar is, heeft ook wat uit te leggen aan z’n vrouw.”

enola: Ik schrok er wel van dat jullie jullie perscontacten volledig zelf doen. Dat is toch ook veel werk dat er nog eens bijkomt.
Mulders: “Dat is alleen in Vlaanderen, in andere landen werken we wel met een bureau. En toch voelt dat ergens goed aan. In Amerika en Engeland bijvoorbeeld vertel je je verhaal aan zo’n agentschap, en daar gaan ze dan mee aan de slag. Om dat zo in Vlaanderen ook te doen, voelt voor ons wat vreemd aan.”
Mannaerts: “Peters lief helpt ons daarbij, en omdat zij hem graag ziet wilt zij dat het 100% klopt voor ons, dat helpt ook (lacht). We voelen ons daarbij echt op ons gemak.”
Mulders: “Je bent een band, we weten wat we zijn en wat we al dan niet willen zijn. Maar wat anderen ervan willen maken, is niet bepaald altijd één op één juist daarmee. Als je alle fotografen zou laten doen, heb je allemaal dezelfde foto’s met Stefanie in het midden, en als het even kan twee stappen naar voren. Soms krijgen wij moodboards voor fotosessies doorgestuurd… Wij zijn Within Temptation niet.”
Mannaerts: “En dan nog. Als wij daarvoor zouden plooien, dan help je mee aan de karikatuur die gemaakt wordt en dat diezelfde bands ook niet zouden appreciëren. Die zouden ook raar naar ons kijken en mompelen dat we toch niet metal zijn.”
Vanhoegaerden:: “Wij zijn ook maar een klein groepje. Dus die magazines willen van ons ook iets maken dat bij hen past. Ergens snap ik dat ook. Als ze ons tijdens een shoot in een ruïne zouden zetten en een kaars in onze pollen duwen, omdat dat onze platenverkoop vooruit zou helpen… Kijk, ik snap dat sommigen dat doen, echt. Maar tegen zulke geforceerde dingen zeggen we nee. Het moet bij de muziek passen en authentiek blijven.”

enola: Jullie zijn echt de band bij uitstek die vertrekt vanuit haar eigen sterktes. Jullie houden op geen enkele manier rekening met verwachtingen van buitenaf.
Mannaerts: “Behalve die van onze lieven (lacht, maar vervolgt bloedserieus). We wilden hen trots op ons maken. Je wilt echt dat zij dat goed vinden. Ja, het label en je publiek ook natuurlijk, maar ik was toch veel zenuwachtiger om het aan onze lieven te laten horen dan aan onze booker ofzo.”
Mulders: “Zeker. Gewoon om de vraag beantwoord te zien of het dit alles ook waard is. Ik vind het belangrijk, los van haar pure smaak, dat mijn lief hóórt dat dit iets is, dat al de moeite voor iets is. En niet voor zomaar de pinten na de concerten.”

Na een concert van Brutus kan u evenwel een goede pint gebruiken. Sommige shows in België zijn al uitverkocht, maar voor Aarlen (24/5), Charleroi (25/5) en de Muziekodroom in Hasselt (26/5) zijn er nog tickets. In de zomer spelen ze voorlopig al op de Lokerse Feesten en Pukkelpop. Gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in