Brahy, Corbeyran & Postec :: Café Noir: 1. Colombia

Een strip over de koffiewereld? Met Café Noir heb je nu het ideale leesmateriaal voor bij uw ristretto of latte. Jammer genoeg zit de formule er zo hard ingebakken dat de slaap je wel eens kan overmannen ondanks een overdosis cafeïne.

Dat de zakenwereld kan inspireren tot stripverhalen, wisten we al wel langer, met populaire reeksen als Largo Winch of IRS. De laatste jaren worden ook specifieke takken van de industrie gebombardeerd tot achtergrond voor tal van reeksen. Initieel was het natuurlijk Jean Van Hamme die in De Meesters van de Gerst in de jaren negentig een familieverhaal vertelde in de wereld van de bierbrouwers. De laatste jaren lijkt het vooral Eric Corbeyran die dit thema verkent in reeksen als Chateaux Bordeaux (rond wijn) of Cognac (rond de gelijknamige drank). Nu richt hij samen met Vanessa Postec de pijlen op de wereld van de koffie. Postec is als stripscenariste aan haar debuut toe met dit eerste deel van een trilogie. Voor de tekeningen rekende Corbeyran op zijn trouwe kompaan Luc Brahy.

Albane werkt als aromatoloog in een groot parfumbedrijf, maar kan zich steeds minder vinden in de veilige en behoudsgezinde koers van haar werkgever. Het voorstel van Ethic Coffee om voor hen te komen werken, is dan ook een geschenk uit de hemel voor Albane. Toch blijkt haar job al snel veel verder te gaan dan het zoeken naar de perfecte koffiesmaak. Albane komt in contact met de harde realiteit op de koffieplantages in Zuid-Amerika. Ook de weldoener achter Ethic Coffee blijkt zich toch in duisterder nevelen te omhullen dan eerst gedacht.

Hoewel de charme van de koffie dit verhaal meteen kleur geeft en de lezer intrigeert, blijft er onder deze thematiek enkel een mager verhaal over. Na Corbeyrans eerdere reeksen is Café Noir vooral de volgende in de rij waarin een jonge sterke vrouw geconfronteerd wordt met machinaties die haar petje te boven gaan. Maar ze zetten dan steeds door, wat ook Albane ongetwijfeld zal doen in de twee resterende delen van de trilogie. De formule van Eric Corbeyran werkt nog steeds, maar het wordt steeds duidelijker dat elke reeks op herhaling speelt. Het wordt dus wel eens tijd voor iets nieuws voor deze populaire scenarist. Mogelijk kan de inbreng van Postec in de volgende delen voor wat verfrissende elementen zorgen, wat in Colombia toch nog ontbreekt.

Sinds zijn doorbraak (eveneens met Corbeyran op scenario) via Imago Mundi, hebben Luc Brahy en Corbeyran al erg vaak samengewerkt. Brahy tekent functioneel en leesbaar, maar zijn werk ontbeert toch persoonlijkheid. Café Noir werd in Frankrijk volledig uitgegeven binnen het bestek van één jaar. Dus Brahy is alleszins in staat om erg snel een constante kwaliteit af te leveren. Helaas levert dit een uitgepuurde stijl op die nergens weerhaken heeft om de lezer te beklijven. In die zin passen tekenaar en scenarist goed bij elkaar.

Café Noir kent dus een weinig opvallende start. Ook deze nieuwste worp van Eric Corbeyran en Luc Brahy blinkt uit in middelmaat. Mogelijk kan de inbreng van nieuweling Vanessa Postec in het volgende deel meer halen uit het intrigerende gegeven van een soort thriller in de koffiewereld. Silvester heeft het tweede deel al aangekondigd voor april, dus lang zullen we niet hoeven te wachten op het vervolg. Wij hopen vooral op een grotere dosis inspiratie voor de auteurs.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in