Low :: 2 februari 2019, De Kreun

Met Double Negative (2018) maakte Low de meest experimentele plaat in zijn 25-jarig bestaan. In De Kreun onthulde het trio dat onder het puin van een opzettelijk gebroken geluid wel degelijk beeldschone nummers schuilgaan.

Wie zat te hopen op een integrale reproductie van die bijwijlen agressieve sound vol noise en zwaar gemuteerde stemmen keerde in Kortrijk van een kale reis terug. Het mag duidelijk zijn: een studioalbum en een live performance zijn twee verschillende kunstvormen. Onder meer het statige “Quorum” en “Tempest” moesten het stellen zonder het digitale geweld van producer B.J. Burton en werden hoofdzakelijk aangekleed met de gitaar en effectpedalen van frontman Alan Sparhawk. Is dat erg? Niet echt, want zelfs ontdaan van het chaotische jasje bleef de duistere spanning moeiteloos overeind en trad de simpele bezwering van een melodie als “Always Trying To Work It Out” naar de voorgrond . De grenzen die Double Negative aftast, lijken op het eerste gehoor misschien extreem, maar eigenlijk is dit vintage Low. Bijtend, maar mooi. Gewichtloos, maar niet zonder betekenis.

De keuze voor die vertrouwde minimalistische aanpak zorgde ervoor dat de aandacht kon gaan naar wat al meer dan 25 jaar de ruggengraat van de groep vormt: een tijdloze slowcore-esthetiek en de stilmakende vocale harmonieën van het echtpaar Sparhawk-Parker. Het resultaat was een coherente setlist waarin nieuwe nummers voorbeeldig hand in hand gaan met licht geherinterpreteerd ouder materiaal. Bescheiden enthousiasme – dit zijn Low-fans – golfde een eerste keer door het publiek bij “No Comprende”, maar een gedeelde geschiedenis met de band is eigenlijk niet nodig om de ijzingwekkende schoonheid van Parkers stem te appreciëren in het walsende “Especially Me”, of hoe gepassioneerd Sparhawk klonk wanneer hij zo’n zes minuten lang declameerde dat hij “Nothing But Heart” is. Niemand bonkt overigens zo spaarzaam vastberaden op de drums als Parker tijdens “Lies”.

Dit is voor velen de kern van Low: geen race naar een climax, maar nummers die zich aan een stapvoets tempo geduldig aan een beklimming wagen. Een constante wisselwerking tussen serene schoonheid en de dissonantie van turbulent gitaarwerk maakt bovendien dat het nooit té mooi wordt. Zo had je enerzijds de delicate atmosfeer van “Fly”, dat de ruimte kreeg om simpelweg te ademen, en anderzijds de hypnotiserende wall of sound van “Do You Know How To Waltz” die ruim vijftien minuten doorheen de betonnen schuilkelder dreunde die De Kreun toch wel is. Het is een spel met atmosfeer waarbij het overgrote deel van het publiek eraan toe lijkt op de grond te gaan liggen en het geluid over zich te laten spoelen. Geef hen maar eens ongelijk.

De drie verstaan gelukkig ook de kunst om de flow van een concert niet te onderbreken met nodeloze small talk over hoe hun dag was. Uiterst beminnelijk bedankte Sparhawk de fans die zijn gezin en een paar eekhoorns al twee decennia warm houden in de winter. Een liefdesverklaring vanuit het publiek ergens halverwege de set doet vermoeden dat de dankbaarheid wederzijds is. De prijs voor meest onderbelichte lid van een groep gaat trouwens naar bassist Steve Garrington. Als trouwe luitenant legt hij al meer dan tien jaar een fond waar het echtpaar kan rond spelen. Zijn aanwezigheid was onopvallend, maar tastbaar, of het nu ging om de trillingen van zijn versterker die de eerste rijen bereikten of om de diepe baslijn die de ijzige lijkzang “Lazy” voortstuwt.

Anderhalf uur lang etaleerde dit trio onverstoord hun vakmanschap en ervaring in onverhoeds bij het nekvel grijpen. Wie echter buitenwandelde met het idee dat Low is opgetrokken uit louter treurnis, heeft het bij het verkeerde eind. “It’s not the end, it’s just the end of hope” klinkt dan wel niet als het mantra van een lachebekje, maar bij de pakken blijven zitten, is ook geen optie. “We have to learn to live a different way” stuitert tijdens “Disarray” haast vrolijk door de ruimte. Twee negatiefjes vormen op het einde van de dag dan toch een dikke vette plus.

Wie er in Kortrijk niet bij was, krijgt op 4 juli een herkansing in OLT Rivierenhof (Borgerhout).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in