Lost Under Heaven :: Love Hates What You Become

“My generation’s burning / Still we sing our love songs”, zingen Ellery Roberts en Ebony Hoorn in “Post-Millennial Tension”, en dat doen ze dan ook op Love Hates What You Become. Meer dan op debuut Spiritual Songs For Lovers To Sing laat Lost Under Heaven op zijn tweede de liefde winnen van de maatschappijkritiek. Al blijft het ongemak met de tijden onderhuids toch nog altijd sudderen.

“Gedaan met protestsongs”, liet Roberts niettemin al optekenen. “Ik schrijf nu liever nummers over mededogen en liefde.” Je zag het drie jaar geleden niet aankomen, toen de voormalig WU LYF-zanger debuteerde met een nieuw project waarin de wereld en het kapitalisme vierklauwens werd aangevallen. De aanvalskreet “You fucked up the world / But you won’t fuck with me” van “Lament” weergalmt nog altijd, maar behoort tot het verleden. Roberts is ondertussen een gelouterd man, die bij de Nederlandse kunstenares Ebony Hoorn de rust vond die liefde heet, en zijn grote dromen van weleer een hanteerbaar formaat heeft gegeven.

Nog meer dromen die zijn opgeborgen: van Roberts plan om als een ouderwetse Amerikaanse predikant met tent rond te trekken en de wereld een hoogsteigen benadering van performance te bieden, is ook niets gekomen. De plakkerige vloeren van ’s werelds concertzalen zijn opnieuw omarmd, en Lost Under Heaven – dat schrijven we vanaf nu dus ook voluit – is een rockbandje als alle andere. Dat hoor je ook op plaat, waar de meer uitzinnige kantjes van het geluid zijn afgevijld. Geen platte gabberbeats meer, geen refreinloze, immer voortstuwende songstructuren : u krijgt uw strofes en refreinen.

Dat is jammer. Wat Lost Under Heaven – en vroeger WU LYF – zo spannend maakte was net die drang om uit dat verstikkend popcarcan te breken, zonder aan toegankelijkheid in te boeten. Zelfs met die gabberbeat was “$oro” meeslepend, het was net de opbouw van “Lament” richting dat woeste sloganschreeuwen dat het nummer zo’n drive gaf. Vandaag horen we dat soort benadering enkel terug in de explosieve opener “Come”, een van de enige nummers waarin elektronica nog een grote rol speelt.

“Show me visions of Utopia”, krijst Roberts, en rond hem valt alles in brokken uit de lucht. Met dat uit de weg blijven we vervolgens tussen de ruïnes zitten, en daar vinden we Roberts, in de eerste single “Breath Of Light”, een hopeloze jammerklacht waarin die gebroken, onmachtige stem alle ruimte krijgt. “What’s luck? What’s luck got to say to questions of fate, my love?”, weent die, “For I’ve been tryin’ my best to keep, keep up above”. Het klinkt hopeloos, van God en alleman verlaten; een van de machtigste nummers die 2018 opleverde.

Want ook dat wringt: het beste van Love Hates What You Become — een titel waar we nog niet klaar mee zijn – kennen we al even. Ook “Bunny’s Blues”, Hoorns moment of fame en een feministische tirade om U tegen te zeggen, gaat al een tijdje mee. Afsluiter “For The Wild” is ook niet nieuw. Wat daartussen is geplaatst, is helaas minder overrompelend, waardoor het meer voelt alsof we nu de overschotjes aan het opeten zijn. Het is oké, het vult, maar het is niet waar we twee jaar naar hebben afgeteld.

En toch zijn ze belangrijk, want ze voorzien die voorlopers van context. “Most High” is de rustige sfeerschepper die als enige “Breath Of Life” kon opvolgen, “Black Sun Rising” de kale akoestische track die als oog van de storm alles rond zich laat razen. “The silence amplifies our love” gaat het in “Serenity Says”; dat sentiment.

Was Spiritual Lovers To Sing één lange verwarde tirade, dan is Love Hates What You Become het gekalmeerde broertje. De irrationale uitbarstingen zijn er nog, maar je krijgt nadien rustig uitleg waarom. Dat is geruststellend, maar een tikje minder spannend. Wanneer “For The Wild” eindigt in een storm aan gitaren die we al eens in “Love Will Tear Us Apart” hoorden, blijft toch vooral de honger over en een “is het dit maar?”-gevoel. Hebben wij de verwachtingen te hoog gespannen? Kunnen Roberts en Hoorn beter? U mag uw geld nu inzetten op album nummer drie.

Lost Under Heaven speelt op 1 maart in Trix.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in